Dagboek verhaal #2

Lief dagboek,

Eindelijk heb ik de stap genomen. Ik heb Jason de waarheid verteld en ben vertrokken. Het luchtte enorm op, gaf me een gevoel van vrijheid. Ik heb niet langer zijn huishoudster, want zo voelde het. Alle dagen was ik voor hem bezig. Hield ik zijn huis en kleding schoon. Achteraf heeft het nooit als mijn thuis gevoeld. Geen minuut van de zes jaar die we samen zijn geweest. Eindelijk kan ik een woning inrichten zoals ik dat wil. Zodra ik een betaalbaar plekje gevonden heb natuurlijk.

Hoewel ik nu kan doen wat ik wil voel ik me schuldig. Ben ik te ver gegaan? Had ik wel mogen doen wat ik gedaan heb? Ik weet dat hij zeer trots en gehecht was aan het Chinese servies van zijn overgrootmoeder. Hij sloeg geen moment over om hierover op te scheppen. En nu ligt het in de eetkamer in scherven op de grond. Althans de overgebleven scherven. Van de meeste scherven heb ik een boodschap voor hem achter gelaten.

'Klootzak!' Ja, zelfs met de uitroepteken. Ik twijfel aan mijn actie, maar mijn enige vriendin vond het hilarisch. Ze vind dat ik geen spijt hoef te hebben en dat hij het verdiend heeft na zoveel jaar geestelijk door hem te zijn mishandeld.

Op dit moment weet ik niet hoe ik me moet voelen. Opgelucht of schuldig.

Mara

(Tijdelijk openbaar)