Mannen zijn klootzakken (2)

‘Mara waar is het eten? Het is verdorie na zevenen en je weet dat ik wil eten zodra ik thuis kom!’ Met enig afgrijzen kijkt Mara in het gezicht van de man met wie ze al jaren samen is. ‘Sta me niet zo dom aan te kijken en begin onmiddellijk aan het eten. Over een kwartier begint voetbal en daar wil ik geen minuut van missen.’
Met een dikke vinger wijst Jason richting de woonkamer waar de veel te grote televisie staat. Een ding dat, als het aan Mara had gelegen, nooit was gekomen. Wat een ontzettende geldverspilling. Maar dat was precies een van de woorden die hem zo goed omschreven. Verbaasd over de rustige klank in haar stem zei ze: ‘Nee, vanaf vandaag kook je zelf maar.’
De uitdrukking van puur ongeloof op zijn gezicht gaf haar moed. Ze voelde dat ze de juiste beslissing had genomen en rechtte haar rug.
‘Vanaf vandaag ga je heel veel dingen maar zelf doen. Ik ben het zat om telkens jou huisslaaf te spelen!’ Naarmate haar relaas groter werd begon ze ook haar stem te verheffen. ‘Wees toch stil. De buren kunnen je horen, je beschadigd ons imago.’
‘Ons imago? Ons? Sinds wanneer is het ons? Het draait toch altijd alleen maar om jou? Wat kan het jou schelen wat de buren van mij denken?’ Langzaam maar zeker liep Jason rood aan. Zijn toch al onaantrekkelijke gezicht wordt hierdoor nog lelijker. Hij begint veel overeenkomsten te vertonen met een puist die op springen staat. Een gedachte die op elk ander moment lachwekkend zou zijn, maar nu niet. ‘We zijn een stel. Dat betekent dat jij voor me klaar moet staan als ik na een lange dag thuis kom. Dat je rekening houdt met mijn gevoelens.’
‘En wie houdt er rekening met mijn gevoelens? Als je een stel bent denk je om elkaar. Niet alleen aan jezelf klootzak. Wat mij betreft is er geen sprake meer van een stel zijn. Ik ben jouw egoïsme helemaal zat.’ Mara voelt hoe de woede zich van haar meester maakt. Het feit dat Jason van zijn stuk lijkt te zijn geeft haar nieuwe energie. ‘Ik moet altijd alles voor je doen. Nooit is het goed genoeg wat ik doe. Elke dat klaag je over het eten. Ik ben geen chef-kok in een restaurant met Michelin sterren Jason. Aan de verwachtingen die jij van mij hebt kan ik nooit voldoen.
Ik ben ook niet je persoonlijke huishoudster. Dat betekent dat ik voor mijn verjaardag best iets leuks wil en geen nieuwe plumeau. Ik wil niet elke dag thuis zitten en het leven leiden dat jij me opdraagt. Ik ben een mens en wil uitdaging!’ Even stopt ze om op adem te komen. Haar stem weerklinkt nog na in de holle hal. Er gaan slecht seconden voorbij voordat Jason zijn stem terug vind en in een tirade losbarst.
‘Hoe durf je mij zo te beledigen? Ik ben altijd goed voor je geweest, heb je alles gegeven wat je maar kon wensen en toch ben ik niet goed voor je geweest? Mijn huis uit jij waardeloze profiteur! Toen ik je vond was je niets. Een klein, zielig hoopje mens. Ik heb je gemaakt. Zonder mij ben je nergens. Daar is het gat van de deur. Eruit! En laat je nooit weer zien!’ Blijkbaar kan het hem niets meer schelen dat de buren hem kunnen horen want het volume van zijn stem was onderhand oorverdovend. Zonder nog een woord te zeggen pakt Mara haar tas uit de gangkast en loopt naar de voordeur. Jason geen blik meer waardig gunnend trekt ze nog geen minuut later de deur achter zich dicht. Vanuit haar ooghoek ziet ze nog net hoe de buurvrouw wegduikt achter een buxushaag.
‘Dag buurvrouw. Wat een prachtige dag om in de tuin aan het werk te zijn.’ Lachend kijkt Mara in de richting van haar, nu ex-buurvrouw. De ruzie met Jason was heftig maar luchtte wel enorm op. En de buurvrouw was een aardige vrouw. Mara vond het best erg voor haar dat ze de ruzie tussen haar en Jason mee heeft kunnen luisteren.
Langzaam komt de oude vrouw achter de haag vandaan. ‘Alles goed Mara? Het klonk alsof er iets goed mis was bij jullie binnen. Ik wil me nergens mee bemoeien hoor.’ Nee, denk Mara. De mensen hier willen zich nooit ergens mee bemoeien maar doen dat wel altijd. Al waren de bemoeienissen van buurvrouw de Burght over het algemeen wel vriendelijk bedoeld. ‘Alles is goed buurvrouw. Jason en ik zijn alleen uit elkaar uitgegaan. Geniet verder van uw mooie tuin en deze prachtige avond.’

Met opgeheven hoofd loopt Mara het eerste halfuur doelloos over straat. Het euforische gevoel dat ze had gehad toen ze het huis verliet begint langzaam maar zeker weg te zakken. Ze mag nu dan wel verlost zijn van haar kwelgeest, maar waar moest ze heen? Zover heeft ze nog niet vooruit gedacht. Als ze heel eerlijk is had ze niet verwacht dat het daadwerkelijk zover zou komen. Natuurlijk had ze het gehoopt. Zoals zo vaak wanneer ze plannen maakte om Jason te verlaten, maar elke keer had ze het weer uitgesteld. Ze had dus ook nooit een plan gemaakt voor het geval ze daadwerkelijk zou vertrekken.
En nu loopt ze op een stralende nazomeravond in de stad met haar koffer. Geen doel in haar hoofd. Natuurlijk kan ze naar haar ouders, daar staat de deur altijd open. Maar die zullen haar dan ongetwijfeld vertellen dat ze deze stap veel eerder had moeten nemen. Dat ze gewaarschuwd was geweest en dat haar ouders Jason nooit hadden gemogen. Wat natuurlijk de grootste onzin was aangezien haar moeder veel heeft lopen opscheppen over de status van haar dochter.
Nee, naar haar ouders gaan is dus geen optie. Door de tijd bij Jason was ze veel vrienden kwijt geraakt. Daar kan ze dus ook niet zomaar bij op de stoep staan. En collega’s had ze al helemaal niet. De buren van Jason leken haar ook geen goede optie. Dan zou ze nog steeds in die kakbuurt rondlopen. Daarbij zou ze ook steeds bang zijn hem weer tegen het lijf te lopen, wat het laatste was wat ze wilde.
Ze heeft slechts één optie, maar of ze daar terecht kan weet ze niet. Mara denkt terug aan de laatste keer dat ze Nomi heeft gezien, een aantal weken geleden alweer. Na een gezellige middag hadden ze woorden gekregen over haar relatie met Jason. Hun vriendschap heeft er enorm onder te lijden gehad maar Nomi heeft haar nooit laten vallen. Tot een paar weken geleden, toen had ze aangegeven dat het nu echt afgelopen moest zijn. Mede door Nomi haar harde woorden was Mara tot besluit gekomen nu echt bij Jason weg te gaan. Met succes, maar nu twijfelt ze of ze wel naar Nomi kan gaan. Zou haar vriendin haar willen opvangen voor? Ze blijft even staan, maar beseft dan dat ze niet veel keuze heeft en haar kansen moet wagen. Resoluut draait ze zich om en begint in de richting van Nomi haar wijk te lopen.

Haar wandeltocht neemt een half uur in beslag. Dat is inclusief de twijfel, die toch weer even de kop op steekt. Uiteindelijk staat ze dan toch echt voor het appartement van haar vriendin en staat ze op het punt aan te bellen. Voor de tweede keer deze avond haalt ze diep adem en drukt op de bel. Het schelle geluid weerklinkt hard door het huis. Even blijft het stil aan de andere kant van de deur en daarna klinkt een gestommel. Voor Mara is het een duidelijk teken dat Nomi de trap af komt om de deur open te doen. De twijfel nestelt zich in Mara haar buik. Is dit wel de juiste beslissing? Wat nu als Nomi haar wegstuurt? Veel tijd om te twijfel is er niet.
De deur vliegt open en Mara staat ook in oog met Nomi. Nomi haar blik ging snel over Mara en richt zich op de koffer die naast haar staat. ‘Eindelijk! Kom binnen en vertel me alles.’