Kinderwens
Soms vragen mensen mij of ik een kinderwens heb. Ik kan hier eigenlijk niet volmondig ja of nee op zeggen. Dus zeg ik meestal ik twijfel.
Als ik bijmezelf in check, weet ik dat ik vroeger wel een kinderwens had. Maar omdat mijn leven zo gecompliceerd is verlopen deze met de jaren is weg ge ebt. Naar de achtergrond is gedrukt. Natuurlijk speelt het ook mee dat ik nooit de juiste partner ben tegengekomen. Mijn ex wou wel kinderen met mij. Maar ik niet met hem. Lang heb ik nagedacht over het BAM moederschap. Maar ben tot de conclusie gekomen. Dat ik het bij voorbaat kiezen voor het alleenstaande moederschap te zwaar vind.
Natuurlijk kan het je overkomen dat je alleenstaand ouder zal worden zeker tegenwoordig met al die scheidingen. Maar voor mijn gevoel kan ik het pschyisch niet aan.
Er zijn menige dagen dat ik met moeite uit bed kom en mij weet aan te kleden en naar werk sleep. Met moeite als ik thuiskom wat te eten voor mezelf bij elkaar tover. Ik kan niet voor een kind zorgen. De nachten zullen mij letterlijk slopen en ik weet niet waar je dan nog de energie vandaan haalt om de rest van de dag door te gaan.
Als ik het zo bedenk vind ik dat ouderschap en het hebben van kinderen maar geromantiseerd word.
Toch zeker nu ik bijna 35 ben is er iets wat in mij knaagt. Ga je er geen spijt van krijgen? Moet je het niet nog eens gaan proberen om een partner te zoeken?
Ik weet niet of ik er nou verdrietig om moet zijn dat ik geen kinderen heb en waarschijnlijk ook niet meer krijg. Of dat het een opluchting is.
Als ik bijmezelf in check, weet ik dat ik vroeger wel een kinderwens had. Maar omdat mijn leven zo gecompliceerd is verlopen deze met de jaren is weg ge ebt. Naar de achtergrond is gedrukt. Natuurlijk speelt het ook mee dat ik nooit de juiste partner ben tegengekomen. Mijn ex wou wel kinderen met mij. Maar ik niet met hem. Lang heb ik nagedacht over het BAM moederschap. Maar ben tot de conclusie gekomen. Dat ik het bij voorbaat kiezen voor het alleenstaande moederschap te zwaar vind.
Natuurlijk kan het je overkomen dat je alleenstaand ouder zal worden zeker tegenwoordig met al die scheidingen. Maar voor mijn gevoel kan ik het pschyisch niet aan.
Er zijn menige dagen dat ik met moeite uit bed kom en mij weet aan te kleden en naar werk sleep. Met moeite als ik thuiskom wat te eten voor mezelf bij elkaar tover. Ik kan niet voor een kind zorgen. De nachten zullen mij letterlijk slopen en ik weet niet waar je dan nog de energie vandaan haalt om de rest van de dag door te gaan.
Als ik het zo bedenk vind ik dat ouderschap en het hebben van kinderen maar geromantiseerd word.
Toch zeker nu ik bijna 35 ben is er iets wat in mij knaagt. Ga je er geen spijt van krijgen? Moet je het niet nog eens gaan proberen om een partner te zoeken?
Ik weet niet of ik er nou verdrietig om moet zijn dat ik geen kinderen heb en waarschijnlijk ook niet meer krijg. Of dat het een opluchting is.
27 feb 2026
- meld ongepast verhaal
Log in om een reactie te plaatsen.
- O 27 feb 2026 Kinderwens
- O 21 sep 2025 Update
- O 22 jun 2025 Huidige status ( 4 )
- O 15 jun 2025 Verveling ( 3 )
- O 07 jun 2025 Borderline ( 3 )
- O 06 jun 2025 Afscheid/eenzaam zijn ( 5 )
- O 16 mei 2025 Afscheid nemen ( 2 )
- O 26 apr 2025 Geromantiseerd ( 2 )
- O 23 apr 2025 Hier en nu ( 4 )
- O 10 apr 2025 Update ( 4 )
- O 19 feb 2025 Nutteloosheid ( 2 )
- O 19 feb 2025 Relatie voorbij ( 1 )
- O 15 jan 2025 Veilig als een kind. ( 2 )
- O 14 jan 2025 Borderline- leeg gevoel ( 1 )
- O 01 jan 2025 Donkere wolken. Depressie ( 2 )