je kunt 't mydizus&zo zien ondanks de big brothers
Naast die twijfel heerst er ook 'n soort van droefheid over het vertrouwen in je jeugd dat niet aanwezig is & dat verdwenen is wat ooit was. De mensen, hun huizen, de tuinen, 't landschap & wat al niet: voorgoed voorbij & 't keert nooit meer terug, ligt alleen maar vast in wat oude foto's, brieven en de herinneringen!
Inplaats daarvan wat nieuwe oorlogen, natuurrampen, ziekteverschijnselen, economische crises etcetera?
Tikkeltje eenzijdige belichting: naast al dat gemis & die 'nieuwe' ellende blijft toch je levensgezel & twee kinderen, 't huis waarin je al meer dan een halve eeuw woont, de tuin waarvan elke vierkante meter ook veranderd is en buiten 't dorp bossen, heidevelden, zandverstuivingen, weilanden & stranden & innerlijk: 'n volwassener besef van mogelijkheden & onmogelijkheden, boeken, muziek, besef van geschiedenis & de overeenkomsten & verschillen tussen toen, nu & straks, hier, daar & overal ~ geestelijk landschap vol met indrukken van veranderingen, aanpassingen, goede & slechte kanten van al wat je zelf meemaakt?!
Dokters zonder Grenzen, Amnesty International, ontelbare hulporganisaties voor mensen van alle leeftij-den, voedsel voor hongerigen, water voor dorstigen, bijstand voor behoeftigen dichtbij & veraf: menselijk kennen & ontkennen, de strijd tussen macht & onmacht, meer scholen, werkkringen, 'vakantielanden' ...
Er schijnt nu tenminste iets meer gedaan te worden tegen vrouwen- & kinderhandel, slavernij en onrecht?
Altijd al zijn er talloze problemen geweest die om oplossingen smeekten: haast iedereen die hulp zoekt kan die tegenwoordig ook wel ergens vinden met een beetje geluk? Is dat niet meer 'g d' dan dat oude beeld van ooit 'hoog in de hemel' vergezeld van de duivels & boze geesten die overal op de loer lagen?