I love you {do you love me too?} I wonder/wander!

Theoretisch zitten we gevangen tussen volkomen vrijheid en dictatuur: beide uitersten zijn in feite onmogelijk om mee te leven!

Je kunt nu eenmaal niet zomaar alles doen wat je invalt, noch alles laten bepalen door regels van buitenaf. Ze heffen elkaar op, dus rest ons niet veel anders dan te blijven zoeken naar een 'eigen middenweg': tussen regelloosheid en dwangmatigheid? Deskundigen zeggen, als ik hen goed begrijp, dat we aan de ene bepaald worden door genetische rugzakjes & opvoedingsomstandigheden.

Iedereen krijgt lichamelijk een hoeveelheid voorwaarden mee, en die kunnen al of niet, meer of minder worden beïnvloed door onze jonge jaren met de ene of andere vorm van volwassenheid in 't verschiet ...

Voor zo ver ik kan zien probeer ik zo dan ook in mijn myDi beide zijden te belichten: ik ga er mee terug in het verre verleden & via mijn 'nu' kom ik dan uit bij 'de toekomst'. Ik kan dan ook niet nalaten om tussen die uitersten nu heen en weer te blijven reizen.

Zowel begin als vervolg zijn wat mij betreft 'zonder einde': ik weet niet 'hoe het begon', noch 'hoe 't zal eindigen', amper eigenlijk wat ik 'nu aan 't doen ben'? Het blijft voor mij een kwestie van 'proberen te benaderen', veronderstellen, aan-nemen & afwijzen. Of op en neer 'wipwappen', heen en weer 'schommelen'! Waarom, hoe, waartoe? Joost of Jezus mag 't weten: niet ik in al m'n bejaarde onschuld & geslepenheid! BLIJFT verwondering, verbazing, bewondering, afkeer: 'n ingewikkeld eenvoudig samenspel van opborrelende gevoelens, gedachten & daden, die ik probeer te snappen, uit te pluizen & op 'n rijtje te zetten ter verder verwerking.

Die eigentijdse wortels moeten haast wel voortkomen uit wat hieraan voorafging, niets staat volkomen los van al het andere, maar hoe dat alles in z'n werk gaat, WAT er precies aan voorafging of waar dit alles heen zal leiden, dat weet ik niet. Anyway, de zon schijnt, ik moet in 't bad (liefst elke dag, maar dat komt er meestal niet van omdat ik niet echt vies genoeg ben), m'n grijze brein dartelt vrolijk voort tussen bergen & dalen, & wat zien wel wat er uit de bus komt?!

Vast staat in ieder geval dat woorden alleen net zo min voldoende zijn als alleen maar daden. Ondertussen wapperen de gevoelens mede lustig heen en weer op 't ritme van binnenlichamelijke adem & de 'winden g ds' die waaien waarheen zij ook maar willen tussen depressies & hoge druk gebieden ...

't Schijnt dat we met al dat voelen, denken & doen alle kanten opkunnen? Maar dan wel binnen bepaalde grenzen van zwaartekracht, lichtintensiteit, vochtigheid, tempera-tuur & enkele andere natuur~ & cultuurwetten. De strijd om 't bestaan blijft zowel boeiend als bevrijdend.

Vandaar ook myDi dus ...