Hoe oud het wiel van Steenwijk ook is, ~~~~~~~~~~~
IN HET DRENTSCH MUSEUM @ ASSEN LIGT EEN BOOT DIE NOG VEEL OUDER IS: DE KANO VAN PESSE, ZO'N 8500 JAAR GELEDEN UIT EEN DIKKE DENNENSTAM GEHAKT!
In zulke vaartuigjes zochten onze voorouderlijke jagers & verzamelaars óók hun weg over al die rivieren & de meren van hun natte jachtterreinen: zó bleef men dat nog duizenden jaren doen, ook toen er niet meer gejaagd werd maar de mensen nog wel zo gemakkelijk mogelijk van de ene plaats naar de andere wilden komen! Op zee waagden de mensen zich ook al in de pre-historie, ook al hebben we dan daarvoor uit ons eigen landje (nog) geen directe bewijzen? Aanwijzingen zijn er genoeg: de al eerder & vaker genoemde vuursteen van Helgoland moest over zee naar het vasteland worden gebracht, & dat al meer dan 5000 jaar geleden; ook zijn er in de Bronstijd al contacten met Engeland geweest, waarvoor men regelmatig de Noordzee moet zijn overgestoken. Met de komst v/d Romeinen & hun Griekse vaardigheden werd de infrastructuur sterk uitgebreid, zowel wat de water~ als de landwegen betreft. De delta van Maas & Rijn diende tientallen jaren lang als dé uitvalsbasis voor veldtochten tot diep in het Germaansche Duitschland: de Romeinse militaire ingenieurs legden er versterkte havens aan en groeven kanalen ten behoeve van hun oorlogs~ & transportvloten. Over de Rijn, die niet alleen 'n hoofd-verkeersader was maar ook tevens de zwaar bewaakte grens vormde, voeren geplatboomde schepen met hun graan & bouwmateriaal voor de forten. Het leger had ook daar massa's hout nodig voor z'n veelzijdige activiteiten: dat werd vaak stroomopwaarts gehaald op hellingen van Duitsche heuvels; de soldaten zullen de stammen in de vorm van grote vlotten de rivier hebben afgedreven tot op de plaats van bestemming.
Dat kon bijvoorbeeld Valkenburg aan de Rijn zijn, één van de laatste forten voor die rivier in zee uitmondde: in het jaar 124 repareerde het leger daar fantoom een deel van de verbindingsweg die langs de zuidelijke oever van fort naar fort liep. In de uiterst slappe bodem voldeden de gebruikelijke traditionele Romeinse wegenbouwtechnieken niet die verder hun hele rijk van kaarsrechte verharde wegen hadden voorzien.
Híer moest de weg aan weerszijden worden gestut door ingeheide eikenhouten palen, waarvan er voor een kort stukje weg al vaak gauw vele duizenden nodig waren. In de meeste landen waar we in de jaren '60/'70 doorheenliftten & -liepen kwam je hun 'overblijfselen' nog tegen
...
In zulke vaartuigjes zochten onze voorouderlijke jagers & verzamelaars óók hun weg over al die rivieren & de meren van hun natte jachtterreinen: zó bleef men dat nog duizenden jaren doen, ook toen er niet meer gejaagd werd maar de mensen nog wel zo gemakkelijk mogelijk van de ene plaats naar de andere wilden komen! Op zee waagden de mensen zich ook al in de pre-historie, ook al hebben we dan daarvoor uit ons eigen landje (nog) geen directe bewijzen? Aanwijzingen zijn er genoeg: de al eerder & vaker genoemde vuursteen van Helgoland moest over zee naar het vasteland worden gebracht, & dat al meer dan 5000 jaar geleden; ook zijn er in de Bronstijd al contacten met Engeland geweest, waarvoor men regelmatig de Noordzee moet zijn overgestoken. Met de komst v/d Romeinen & hun Griekse vaardigheden werd de infrastructuur sterk uitgebreid, zowel wat de water~ als de landwegen betreft. De delta van Maas & Rijn diende tientallen jaren lang als dé uitvalsbasis voor veldtochten tot diep in het Germaansche Duitschland: de Romeinse militaire ingenieurs legden er versterkte havens aan en groeven kanalen ten behoeve van hun oorlogs~ & transportvloten. Over de Rijn, die niet alleen 'n hoofd-verkeersader was maar ook tevens de zwaar bewaakte grens vormde, voeren geplatboomde schepen met hun graan & bouwmateriaal voor de forten. Het leger had ook daar massa's hout nodig voor z'n veelzijdige activiteiten: dat werd vaak stroomopwaarts gehaald op hellingen van Duitsche heuvels; de soldaten zullen de stammen in de vorm van grote vlotten de rivier hebben afgedreven tot op de plaats van bestemming.
Dat kon bijvoorbeeld Valkenburg aan de Rijn zijn, één van de laatste forten voor die rivier in zee uitmondde: in het jaar 124 repareerde het leger daar fantoom een deel van de verbindingsweg die langs de zuidelijke oever van fort naar fort liep. In de uiterst slappe bodem voldeden de gebruikelijke traditionele Romeinse wegenbouwtechnieken niet die verder hun hele rijk van kaarsrechte verharde wegen hadden voorzien.
Híer moest de weg aan weerszijden worden gestut door ingeheide eikenhouten palen, waarvan er voor een kort stukje weg al vaak gauw vele duizenden nodig waren. In de meeste landen waar we in de jaren '60/'70 doorheenliftten & -liepen kwam je hun 'overblijfselen' nog tegen
...
01 mrt 2013 - bewerkt op 02 mrt 2013
- meld ongepast verhaal
Log in om een reactie te plaatsen.
- O 27 jan 2016 26-01-'43 er is 'n heel oude boeddhistische manier
- O 27 jan 2016 jr118b deze myDinadruk o/h parabolisch karakter ~~
- O 27 jan 2016 jr117b 'de myDi~verkondiging(en) van Yehosjoea' ~~
- O 27 jan 2016 Één v/d meest archetypische symbolen v/h middel-
- O 26 jan 2016 Je kunt alleen over jezelf lezen & over niets ~~~~
- O 26 jan 2016 Niet wie weinig heeft, maar wie veel wil is arm!!!
- O 26 jan 2016 jr116b hier moet dus wèl steeds bíjgezegd worden ~
- O 26 jan 2016 jr115cd bovendien, & dàt ìs nòg véél belangrijker,
- O 25 jan 2016 jr115b 'r zijn nòg mensen die hieraan argumenten
- O 25 jan 2016 jr114b 't gaat er om de vooronderstelling, dat het
- O 25 jan 2016 jr114 't beste voorbeeld v/d oude denktrant was al
- O 25 jan 2016 jr113 we kunnen bijna, vrijwel ongewijzigd, hier ~
- O 25 jan 2016 jr112VI het nieuwe ethos: (r)evoluties i/d ethiek
- O 24 jan 2016 jr111c er ÌS, ìn íeder gevàl, nog maar heel weinig
- O 24 jan 2016 jr111b èn tòch, al zou iemand maar ÈRGENS, ook