het leven begint bij 40 zeggen ze

nou ja, vandaag dus 40 geworden en ik zit alleen op de bank. man weg, kinderen weg, vrienden weg.

Afgelopen donderdag besloten te scheiden, eindelijk de knoop doorgehakt, door mij, alweer... Beroerde timing, dat wel. Op de verjaardag van een van de kinderen wiens stiefmoeder in coma ligt. De kinderen kunnen dit er zo niet bij hebben nu maar moeten we elkaar dan aan een lijntje houden, we houden van elkaar maar kunnen elkaar niet geven wat de ander nodig heeft.
Mijn 2de huwelijk faalt, ben ik dan niet gemaakt om relaties te hebben? Ik ben er zo klaar mee, ben zo verdrietig zo leeg en ook bang. Bang voor de toekomst. Ik ben mezelf zo kwijtgeraakt de afgelopen jaren, we zijn elkaar kwijtgeraakt ondanks de moeite die we beide gedaan hebben.

Afgelopen jaren steeds aangegeven dat ik me eenzaam voelde en alleen, dat ik een maatje miste en als er naar geluisterd werd ging het weer even beter om daarna weer terug te zakken naar het oude patroon. Ik heb mijn best gedaan, jaren maar het litteken dat ik meedraag is weer open gescheurd en kapot, onherstelbaar kapot. In december 2013 heb ik seks gehad met een ander, 2 x. Eind december mijn man aangegeven dat ik over ons na moest denken als ik in India zat waar ik 2 weken naar toe ging in januari 2014. Hij was zo geschrokken en deed zo zijn best in januari, ging ervoor. Tijdens mijn reis heb ik besloten mijn akkevietje geheim te houden om niet meer pijn te doen en er ook voor te gaan. Terug in Nederland echt mijn best gedaan maar het was weg, het gevoel was er niet meer. Tijdens het resetten van mijn telefoon kwam mijn slippertje naar boven en jezus wat was mijn man boos, verdrietig en teleurgesteld, met recht! We hebben veel gesproken en ik heb echt geprobeerd mijn gevoel te zoeken maar het is weg. Ik hou van hem maar niet zoals je als stel van elkaar zou moeten houden. Veel gepraat, geprobeerd leuke dingen te doen maar hij zag en zei het tegen me, je kijkt niet meer zo naar me zoals je vroeger deed. Donderdag de knoop doorgehakt. Hij zou mij toch nooit meer kunnen vertrouwen. Misschien had hij de knoop over een maand zelf doorgehakt.

Afgelopen vrijdag is de ex van mijn slippertje er ook achter gekomen, zij was vroeger mijn vriendin.. Ze heeft een stennis staan maken bij de voordeur terwijl wij verjaardag van zoon zouden vieren. Toen ben ik met zwager naar buiten gegaan en voordat ik het door had lag ik op de grond geslagen door haar. Zij is niet eens partij in deze!
Kinderen overstuur. zwager heeft haar vast gehouden terwijl ze de hele buurt bij elkaar schreeuwde. Ik heb de politie gebeld en aangifte gedaan buiten in de politie auto. Ik wilde het buiten de kinderen houden.

Daarna veel bezoek voor zoon en ik heb ook mijn schoonmoeder verteld wat er aan de hand was. Ach meid, dat kan de beste overkomen zei ze. Wat een lieverd, ik blijf welkom.
Maar nu weet iedereen dat ik buiten de pot gepist heb en dat lijkt de ergste fout te zijn. dat ik mij jaren eenzaam en alleen gevoeld hebt, dat ook heb aangegeven doet er niet toe. Ik ben de grote gemene deler. Mijn oudste kinderen (eerste leg) willen mij niet meer zien, we wilde ze het niet vertellen maar ja, nu weet iedereen het..
En nu? Op zoek naar woonruimte voor dochter en mijzelf, toeslagen aanvragen omdat mijn loon niet toereikend is, in de toekomst meer werken omdat ik mijzelf en kind wel wil onderhouden.
We willen netjes uit elkaar en het goed regelen voor kind nr.3 heb ik ook met eerste ex gedaan, geen alimentatie voor mij en samen de kosten dragen voor kinderen.

het leven begint bij 40, wat kut een begin