onzekerheid is ruk

vrijdag alweer, de tijd vliegt voorbij en de spanning in mijn lijf neemt af. Ik heb vandaag gegeten! darmen zijn nog steeds van slag maar ja, dat zal met de tijd wel goed komen. Afgelopen nacht een half slaappilletje genomen (die lagen er nog van ooit) en ik heb goed geslapen.

Gister weer mijn best gedaan om eens lekker te koken, het zag er niet uit maar was heerlijk! Oudste zoon vroeg of hij mee kon eten en het was gezellig. Ik merk dat hij voorzichtig is en niet durft te hopen. Mijn man is nog wat terug houdend in lief zijn waar anderen bij zijn en dat maakt dat ik onzeker ben. Wil hij dat ik het wel doe waar anderen bij zijn? In mijn onzekerheid sluit ik mij dan weer af en dat maakt hem onzeker.
Iemand moet dit doorbreken! We kunnen nu gelukkig goed praten en ik durf mijzelf steeds kwetsbaarder op te stellen maar af en toe slaat de onzekerheid mij om de kop en dat maakt dat ik me terug trek.

Ik kom uit een gezin waarin ik er altijd alleen voor stond en ik heb mij altijd gered maar nu is de stoere zelfstandige en enigszins harde vrouw in mij wat softer aan het worden en ik blijf zo bang om gekwetst te worden, om teleurgesteld te worden. Ik vind t zo moeilijk om mij zo bloot te geven. Ben bang dat hij mij gek vind of raar of zwak.

Als mijn man iets te laat van zijn werk komt denk ik: hij wil toch niet, hij komt niet terug... dan krijgt de spanning de overhand en word ik kotsmisselijk.

Beide moeten we het vertrouwen terug winnen van elkaar. Ik ben vreemd gegaan met iemand, hij is vreemd gegaan met zijn werk. Zijn werk.... Hij is fotograaf.... Mijn god wat heb ik mij, vooral in het begin, onzeker gevoeld.
Al die mooie mensen die hij op de foto zette. Echt mooie meiden, knappe vrouwen, zelfverzekerde mensen. En daar was ik, ik vind mijzelf niet uitgesproken knap (al mag ik er nog zijn voor 40) ik ben niet zelfverzekerd, ik ben ouder dan hem (6,5 jaar) Probeer je dan maar eens zelfverzekerd te voelen...

Ik heb interesse gehad voor zijn werk maar op een gegeven moment kon ik het niet meer aan, ik was zo onzeker!
Al dat half naakte mooie vlees dat hij fotografeerde. Hij is lichamelijk altijd trouw geweest maar ik voelde mij soms zo niets als hij vertelde hoe mooi de foto was geworden.
Ik heb hem nooit gezegd dat hij iets niet mocht doen in zijn werk, ik ben niet duidelijk geweest in mijn grenzen, ik wilde hem niet beperken in zijn groei en carriere mogelijkheden. Daardoor heb ik mijzelf zo eenzaam gevoeld..

vind je t goed.... Natuurlijk!! terwijl ik liever had dat hij mij op de foto zette.. Niet altijd maar gewoon een keer!
Al die zomers dat hij in de avonden nog bezig was en ik alleen in de tuin zat, buren horen lachen, gezellig bij elkaar, soms met anderen. Alle verjaardagen waar ik alleen naar toe moest...

We hebben samen een lange weg te gaan maar als het aan mij ligt gaan we het redden!