Glorieuze troonredes compleet met voetenbankjes ed


VEURWAERTS
met 't myDiBraintainment
& meeuwende managers, mangy mangers
& 't cynisme der diverse leeftijden, hijgende hormonenstromen
& wormvormige nationaalvaderlandse aanhangsels in onze zo verwaarloosde kekke
moedermoddertaal onder de druk der amerikanismes, germanismes, anglocismes & latijnsspaanse
francofileerderij & italofascismes, nazistische ziektes &
barbaarse migrantenhorden
der Gekke Geertjes
...

Anyway:
dat uitgaan
van het slecht{st}e
in de mens heeft gevolgen:
dat is cynisme volgens de Griekse filosofen.
Op de werkplekvloer komt cynisme neer op het twijfelen aan de integriteit van alle knettergekke organisaties, of aan bepalende menschen binnen die organisatie. Fons Naus van de UT promoveerde
op dit onderwerp. Jarenlang peilde hij de werkhouding van honderden werknemers. Hieruit bleek dat
meer dan de helft zeer reglmatig ook cynisch is. Dit uit zich bijvoorbeeld in schouderophalen
als het management met een nieuw plan komt.
Maar het kan natuurlijk nog veel erger.
Naus zat ooit in een bomvolle trein
en hoorde toen door de intercom:
'DAMES EN HEREN, ZOALS U ZIET HEBBEN WE WEER EEN ZOOTJES BIJ ELKAAR WETEN TE SCHRAPEN.
WE HEBBEN ZOWAAR EEN LOCOMOTIEF EN WAGONS, MAAR NOG GEEN MACHINIST. ZODRA WE DIE HEBBEN GEVONDEN, ZULLEN WE VERTREKKEN!'

Ook treffend zijn de woorden van een buschauffeur die Fons sprak voor zijn cynische onderzoek:
'MANAGERS ZIJN NET MEEUWEN. ZE KOMEN BINNEN MET EEN HOOP GESCHREEUW, ZE SCHIJTEN DE BOEL
ONDER EN LATEN ONS DE ROTZOOI OPRUIMEN!'

Zijn dit soort mens als zuurpruimen geboren, hebben ze toevallig hun lolbroek aan binnenste buiten?
Of maakt hun werkgever ze cynisch misschien?

LIEGEN MAAKT ZUUR
"Ze zijn gewoon bang voor verandering. Ze staan vooruitgang in de weg!"
Dat is hoe managers vaak denken over medewerkers met een [veel te] cynische houding.
Maar klopt dit eigenlijk wel?
"Niet volgens mijn onderzoek," zegt Naus. "Of menschen cynisch zijn, ligt niet in hun karakter verankerd.
Ze worden meestal cynisch gemaakt. Door managers!"
Dit vindt vooral plaats wanneer menschen last krijgen van een zogeheten rolconflict.
Denk aan een ziekenbroeder die graag persoonlijke aandacht geeft aan een patient.
Maar van zijn baas mag hij hooguit drie minuten aan een bed staan.
Zo'n ziekenbroeder komt in een onmogelijke spagaat.
Het wordt nog moeilijker & pijnlijker wanneer het management het ene zegt, maar het andere doet.
Bijvoorbeeld wanneer de directeur in interviews hoogkwalitatieve zorg noemt als belangrijke doelstelling.
En de ziekenbroeder ondertusschen te horen krijgt dat zijn afdeling op personeel moet bezuinigen.
Even later leest hij in de krant dat de diracteur ondanks alle bezuinigingen zelf een dikke bonus krijgt!
'OP ZO'N MOMENT ZIJN ALLE INGREDIENTEN VOOR EEN CYNISCHE HOUDING AANWEZIG',
zegt FN. "Mensen blijven vaak nog wel enthousiast over het werk zelf. Maar zodra je hen vraagt naar hun organisatie, reageren ze afstandelijk of verbitterd. Zo'n houding kan soms zelfs gezond uitpakken?!
Want door psychisch afstand te nemen van je organisatie,
beperk je de frustratie voor jezelf.
Misschien dat het
zelfs wel een
burn~out kan
voorkomen!"
engel
blozen
knipoog
21 jan 2010 - bewerkt op 22 jan 2010 - meld ongepast verhaal
Weet je zeker dat je dit verhaal wilt rapporteren? Ja | Nee
Profielfoto van Asih
Asih, man, 80 jaar
   
Log in om een reactie te plaatsen.   vorige volgende