De operatie en weken erna

Inmiddels is het 17 januari. In het vorige bericht schreef ik dat ik 16 december geopereerd ging worden. Eind november zat ik in een evaluatie van mijn begeleiding en hadden we het over zorg na de operatie. Mijn telefoon ging. Er is een gat gekomen in de planning, wil je ook op 4 december geopereerd worden. JA. Ik had specifiek gevraagd of ze me wilde bellen als er eerder plek was.

4 december ben ik in de middag geopereerd. Er zijn 5 wervels vastgezet, ze hebben de knik grotendeels kunnen herstellen. 5 december mocht ik naast mijn bed staan 6 december een stukje lopen en de katheter eruit. Ik had 4 slangetjes, zuurstof, infuus, katheter en drain en een voor een werd alles in die dagen verwijderd. 7 december liep ik trap met de fysio en mocht ik om 10:00 met ontslag. Ik ging naar mijn ouders, aangezien ik de 6 weken erna maar 1 kg mocht tillen, niet bukken en heel veel moest liggen.

Het ging allemaal voorspoedig. Ik kreeg alleen last van allergie van de pleister, en op een gegeven moment jeukte mijn volledige rug en dacht ik dat ik gek werd. Toen kreeg ik crème en ging het weer beter. Veel last ook wel van wondvocht, op zijn ergst 4 van die grote absorberende verbanden per dag. Maar het was allemaal helder en het moest er duidelijk uit. Twee weken na de operatie liep ik 200 meter buiten. De fysio kwam de dag erna om te checken hoe het ging en toen lazen we in de folder dat je pas met 3-4 weken mag wandelen. De fysio zei dat zolang ik recht loop dat helemaal prima is. Dus ik wandelde.

En toen viel die sneeuw. Er viel hier gelijk al 15 cm, het was fantastisch. Mijn ouders wonen praktisch aan een groot bos/park. Je loopt de straat uit en staat in het bos. Ik kon toen 20 minuten wandelen. Maar ik ben gek op sneeuw en de laatste keer was toen ik die 6,5 week in de separeer zat. Daar had ik niets van meegekregen en dat vond ik toen ZO erg! Dus ik ben gewoon steeds even op zo'n bankje gaan liggen. En zo waren we een uur buiten.

Het bleef goed gaan. De kerstdagen waren er natuurlijk ook. Ik gamede veel overdag, dat was een fijne afleiding omdat de tijd dan lekker snel gaat. De weken vlogen voorbij. Ik stopte met de oxycodon en ging ook weer af en toe naar huis.

Afgelopen donderdag was de 6 weken röntgenfoto. Ik ging met mijn vader weer naar Amsterdam en we spraken de orthopeed. Ik zei dat het me allemaal 200% is meegevallen. Hij keek me verbaasd aan en zei dat hij dat nooit hoorde. De meeste valt het tegen. Dus ik heb geluk gehad denk ik. Vertelde dat ik na 6,5 jaar ook al gestopt ben met de oxycodon.

De operatie was volledig zonder complicaties verlopen, en de botdichtheid was heel goed, dus de schroeven hebben goed grip. Hij zei dat ik dan de 12+ weken dingen mag gaan doen. Dus fietsen, autorijden, met de bus, en gaan revalideren. Hij zei dat ik nog wel moet oppassen met bukkend tillen en dat ik sowieso niet meer dan 10 kilo mag nu. Hij checkte het litteken en probeerde me gerust te stellen dat dit alleen een witte streep wordt (ongeveer 20 cm). Ik lachte en zei dat dit nu al het mooiste litteken op mijn gehele lichaam is en dat littekens me echt niet uit maken. Hij heeft mijn armen enzo gezien. Dit is nu al een hele smalle streep zonder bobbels! Maar hij was positief verrast met alles.

En dat ben ik ook eigenlijk. Ik ben zo dankbaar dat het allemaal zo voorspoedig is gelopen. Ik ben sinds gisteren weer thuis en heb vannacht de eerste nacht in mijn eigen bed geslapen. Het was best een volksverhuizing na bijna 6 weken bij mijn ouders. Gisteren ook naar de fysio geweest en wat oefeningen meegekregen. Zij doet ook hydrotherapie dus daar begin ik dinsdag mee, in het zwembad om de hoek.

Ik werd altijd wakker met gecentraliseerde pijn. Daar waar het bot op bot was en wat met bewegen altijd op zijn minst zeurde. Gedurende de dag was mijn rug aan het compenseren en verspreidde de pijn naar mijn gehele onderrug. Deze moest namelijk heel erg overcompenseren met wat hyperlordose wordt genoemd (en hier ging die hele verzakking nog steeds door). Mijn bovenrug had helemaal geen curve, die was helemaal recht, hypokyfose. En dat allemaal vanwege die knik rond TH12/L1. Zodat mijn hoofd toch boven mijn heupen was. En we zagen op de röntgenfoto donderdag dat mijn rug weer een redelijk oké s-curve heeft. Dit werkt door in mijn hele lichaam. Ik merkte al redelijk snel dat ik alleen wondpijn had. Niet meer die bot op bot beweging. Niet meer die overcompensatie. Natuurlijk protesteert mijn rug wel wat omdat die niet gemaakt is om vast te zetten. Maar het is zoveel minder!!

Ik ga nu maar eens wat doen. Nog veel om over te schrijven maar ik zit wel weer lang genoeg. Fijne zaterdag allemaal!