CueQ134 'Maar Méésterès ...' begòn ze.
"ZWIJG!" schreeuwde ik. "GÉÉN WÓÓRD MEER! DÓE WÀT ÌK ZÈG!"
Ik keerde haar de rug toe en liep sidderend terug naar mijn tent! Wàt hàd ìk gedáán?
Ik wìst héél go(e)d dàt víjf KRÚIKEN VÒL, bìnnen de PÁÁR ÚÚR die Hágàr nòg rèstten,
Zèlfs voor een Stèrke, Kèrngezònde Vróuw een vrijwel ònmógelijke òpgave was! Wàt wìlde ìk van háár?
Ik ging uitgeput op mijn bed liggen: 't drong tot me door dat mijn geest verward was, dat ik mijn gevoelens niet meer baas kon,
maar dat besef híelp me níet! Mijn razernij kreeg ik er níet mee tot bedáren, ik híjgde vuur, de stoom kwam uit mijn neus!
Ik hóórde dat Hágàr kreunend de eerste kruik voor mijn tent zette, maar ik voelde geen sprankje medelijden! "SCHIET ÒP, MÈNS!" zo schreeuwde ik tegen haar. "ÒF WÌL JÍJ MÍJN STÒK SOMS VOELEN?"
Ik voelde een heftige afkeer van mijn eigen stemgeluid en ik kon me niet voorstellen dat er nòg íemand òp dé wéreld wàs díe van míj híeld. "HAGAR!" sìste ik. "JÌJ HEBT EEN HÈKS VAN MIJ GEMAAKT! ÌK ZÀL JOU LÉREN!"
Wáár kwàm dìt gìf vandáán dat mijn hàrt tot een slàngenkuil gemáákt had? Tóen wìst ìk Hèt níet, nú wéét ik Hèt níet! Ik hàd zèlf het gìf gebrouwen waarvan mijn géést dóódzíek werd:
dé JALOEZÍE.
Ik keerde haar de rug toe en liep sidderend terug naar mijn tent! Wàt hàd ìk gedáán?
Ik wìst héél go(e)d dàt víjf KRÚIKEN VÒL, bìnnen de PÁÁR ÚÚR die Hágàr nòg rèstten,
Zèlfs voor een Stèrke, Kèrngezònde Vróuw een vrijwel ònmógelijke òpgave was! Wàt wìlde ìk van háár?
Ik ging uitgeput op mijn bed liggen: 't drong tot me door dat mijn geest verward was, dat ik mijn gevoelens niet meer baas kon,
maar dat besef híelp me níet! Mijn razernij kreeg ik er níet mee tot bedáren, ik híjgde vuur, de stoom kwam uit mijn neus!
Ik hóórde dat Hágàr kreunend de eerste kruik voor mijn tent zette, maar ik voelde geen sprankje medelijden! "SCHIET ÒP, MÈNS!" zo schreeuwde ik tegen haar. "ÒF WÌL JÍJ MÍJN STÒK SOMS VOELEN?"
Ik voelde een heftige afkeer van mijn eigen stemgeluid en ik kon me niet voorstellen dat er nòg íemand òp dé wéreld wàs díe van míj híeld. "HAGAR!" sìste ik. "JÌJ HEBT EEN HÈKS VAN MIJ GEMAAKT! ÌK ZÀL JOU LÉREN!"
Wáár kwàm dìt gìf vandáán dat mijn hàrt tot een slàngenkuil gemáákt had? Tóen wìst ìk Hèt níet, nú wéét ik Hèt níet! Ik hàd zèlf het gìf gebrouwen waarvan mijn géést dóódzíek werd:
dé JALOEZÍE.
21 nov 2014 - bewerkt op 22 nov 2014
- meld ongepast verhaal
Log in om een reactie te plaatsen.
- O 25 dec 2025 5030488/7 HÈT HEMELS GODSRIJK: op een goede dag…..
- O 25 dec 2025 5030387 YESJ’ concept van gods rechtvaardigheid is
- O 24 dec 2025 50302 ‘t Was toen in zekere zin ‘heersende mening’
- O 24 dec 2025 50301 Zo accepteert Yesj hier nu zo net als elders
- O 24 dec 2025 50300 De Paradox van YESJ’ Breuk met de toenmaals
- O 23 dec 2025 50299 86 Van Esseense Randgroepsekten nam Yesjoea
- O 23 dec 2025 50298/85 Volgens ‘t Testament van Benyamin mag men
- O 23 dec 2025 50297 In plaats van ‘als uzelf’ staat er bij Mataï
- O 23 dec 2025 50296 Yesj laat zich uit in dezelfde geest als hij
- O 23 dec 2025 50295 Een goed mènsch…
- O 22 dec 2025 50294 De geschiedenis liet zien dat een vijand kan
- O 22 dec 2025 50293 Deze essenen geloofden dat hun uiteindelijke
- O 22 dec 2025 50292 Nu we dit alles gezegd hebben over de
- O 22 dec 2025 50291 Parallellen met zaligsprekingen uit de Dode~
- O 22 dec 2025 50290 Nòg belàngrijker parallellen met Yesj’ zgn.