Boyfriend struggles...
Zaterdag is het zo ver... Een weekje naar Barcelona met school... Eerst had ik er ontzettend veel zin... Samen met mijn lieve vriendinnetje Iris lekker gezellig gek doen in het buitenland... Maar nu begin ik er toch een beetje tegen op te zien... Heel cliché misschien, maar ik kan echt geen week zonder Remco

. Elke keer als ik eraan denk begin ik weer bijna te huilen... Waarom vind ik het zo moeilijk om hem een weekje niet te zien?! Het is maar voor een weekje?! Toch heb ik weer buikpijn nu ik erover na denk... Vertrouw ik hem soms niet? Of is het echt het gemis? Ben ik bang dat hij in die tussentijd een leuker meisje tegenkomt? Ik voel me zo'n aansteller, waarom reageer ik zo heftig? Ik ga het toch heel erg leuk hebben in Barcelona? Een ander puntje waar ik mee zit is mijn geloof... Remco en ik zijn heel erg gelukkig samen, maar we hadden het maandag over het geloof. Nu ben ik een, al zeg ik het zelf, vrij
''strenge'' christen, en hij is zeg maar atheïstisch. Maandag zei hij tegen mij, omdat ik heel erg bezig ben met mezelf te laten dopen, dat hij bang was dat het geloof ons uit elkaar zou trekken... Dat hij bang was dat ik geen oog meer voor hem zou hebben en alleen maar gericht zou zijn op het geloof... En ik zit er echt heel erg mee, want ik heb geen idee wat ik ermee aan moet... Ik vind het wel heel fijn dat hij heeft gezegd dat hij achter mijn doping staat, en dat hij er graag bij zou zijn... Maar ik weet het allemaal even niet meer... Waarom is hij zo bang dat het voor dilemma's gaat zorgen? Ik hoop dat ik het goed kan combineren, ik wil hem niet tekort doen en mijn geloof ook niet... Soms wou ik gewoon dat hij ook christelijk was, maar dan bedenk ik mezelf weer dat hij dan niet dezelfde jongen zou zijn geweest als hij nu is, en hij is momenteel echt perfect voor mij!
It's driving me crazy!
xjustadreamx, vrouw, 27 jaar
Log in om een reactie te plaatsen.
vorige
volgende