Ik wil hem niet teleur stellen! Hij heeft me nodig

Barcelona was zo gaaf! Ik heb echt genoten! Zo'n leuke groep en kamergenoten! Maar toen was het vrijdag en kwamen we weer terug aan in Nederland. Na van iedereen afscheid genomen te hebben ging ik naar huis met mama. Eenmaal thuis alles uitgepakt en ben ik mijn bedje in gegaan. Om half 5 word ik wakker gemaakt door mijn vriend. Helemaal blij omdat ik hem zo gemist had. Om 5 uur zei hij dat hij naar huis moest om te eten, maar achteraf kreeg ik te horen dat dat niet helemaal de waarheid was... Om iets na 5 stond mijn trainer op de stoep. Verbaasd kijk ik hem aan. Ik laat hem binnen en we lopen de woonkamer in en hij gaat aan de achtertafel zitten met mij. Mijn gezin loopt zonder wat te zeggen de woonkamer uit en verbaasd kijk ik ze na. Mijn trainer begint aan zijn verhaal en vertelt me dat hij voorlopig onze trainer niet meer mag zijn omdat hij een relatie heeft/heeft gehad met een meisje uit ons team... Ik staar hem alleen maar aan. Ik wist allang dat ze liepen, iedereen wist het allang. Mijn moeder komt nu de kamer binnen en ik voel een gigantische woede opborrelen... Het bestuur heeft ''namens het team'' besloten dat hij minimaal tot de zomervakantie geen trainer mag zijn. ''Namens het team?!'' Een derde van het team was er niet eens bij! Na er nog lang over doorgepraat te hebben ging mijn trainer door naar een ander teamgenoot, die het er erg moeilijk mee heeft... Toen ben ik samen met mijn gezin en vriend naar een verjaardag gegaan. Remco en ik zijn eerder terug gegaan en eenmaal thuis vroeg hij mij hoe het ging, hij wist het al voor ik het wist, mama had het hem verteld omdat er ook rond ging dat ik met mijn trainer gezoend had. Ik vertelde hem dat ik niet wist hoe ik me voelde. Hij knuffelde me stevig en zei toen: ''Ga maar lekker slapen, ik til je wel naar boven.'' Nog helemaal kapot van de busreis stemde ik hier mee in en ben in zijn armen in slaap gevallen. Toen hij eenmaal weg was werd ik huilend wakker. Alles kwam er uit. Ik whatsappte hem dat ik huilend wakker geworden was en nog geen vijf minuten later stond hij aan de deur. Verbaasd maar opgelucht deed ik de deur open en hij nam me in zijn armen. Hij is die nacht bij me gebleven. Die zaterdag ochtend moest ik een wedstrijd spelen, zonder onze trainer... De wedstrijd verliep zo klote, en het hele bestuur was aanwezig om te kijken hoe wij reageerde zonder onze trainer... Super ongemakkelijk! Je voelt je net een proefkonijn dat aan alle kanten bekeken wordt... Na de wedstrijd kwam één van de bestuursleden naar mij toe en zei: ''Jullie hebben goed gespeeld, volgende keer beter. '' Verbaasd kijk ik haar aan en iets in mij knapte. ''Lieg alsjeblieft niet, we hebben klote gespeeld! En weet u hoe dat komt?! Omdat voor ons team besloten is dat onze trainer er niet meer bij mag wezen!'' Boos liep ik weg. Na deze ''uitbarsting'' moest ik aan het bestuur uitleggen hoe ik erover dacht. Alsof dat nog niet duidelijk was... Ik heb ze verteld dat ik begrijp dat onze trainer tot de zomervakantie ons niet mag trainen, omdat hij een relatie gehad heeft met een minderjarige uit ons team, maar dat ik boos was dat het besloten is zonder het met het team te overleggen en dan wel te zeggen dat het ons besluit was... Ze keken me lacherig aan en vertelde me dat wij nog maar kinderen waren en dat soort besluiten dus nog niet kunnen nemen... Ik rolde met mijn ogen en liep weg... Mijn trainer is die zaterdagavond nog langs gekomen en hij heeft veel gepraat met mijn ouders en mij, omdat hij er zo mee zit. Maar ik snap het hele punt niet, ja hij heeft een relatie gehad met een minderjarige, ja dat was fout, maar ze hebben er samen voor gekozen, ze hebben geen seksuele handelingen verricht... So what's the big deal?! En iedereen bij onze vereniging wist er allang van, het was veel te duidelijk... De afgelopen nachten heb ik amper geslapen en als ik wel sliep waren het nachtmerries... Ik wil hem niet teleur stellen! Hij heeft me nodig!