Agenten houden overal bijna hun oogjes in 't zeil!

Besluiten? De onderbuik wordt naar 't schijnt nog steeds belangrijker! Met dank aan Maaike van Houten @ trouwe verdieping van rel&fil!!

Hoogleraar Chrisje Brants schrijft weleens 'n wetenschappelijk stuk dat rechtstreeks bedoeld is voor de minister: over rechten & plichten van journalisten bv. Zij zag haar op- & aanmerkingen terug i/d toelichting bij 't wetsveurstel over verschoningsrecht. "Maar dat is een gunstige uitzondering", zegt ze. Veel vaker merkt de Utrechtse hoogleraar strafrecht & strafprocesrecht dat bewindslieden wetenschappe-lijk onderzoek op haar vakgebied ter zijde schuiven.

Dat betekent volgens haar NIET meteen dat de minister & staatssecretaris van vei-ligheid hun beleid niet baseren op feiten & zich daarmee schuldig maken aan FACT FREE POLITICS: "Er wordt niet zonder feiten gewerkt, maar ze worden anders afgewogen. Er worden alleen feiten gebruikt die goed van pas komen: ze worden selectief ingezet." CB noemt de gevoelens van onveiligheid: minister Ivo Opstelten (justitie, VVD), zei vorige week i/h tv-programma "Buitenhof" dat hij de feiten op zich niet bestrijdt, maar dat hij 't gevoel v/d burger bij zijn beleid wil betrekken. "Als je alleen maar de man bent v/d statistieken & zegt dat 't WEL veilig is terwijl iedereen i/d wijk of buurt VOELT dat dit NIET zo is, DAN ben je verkeerd bezig", zo zei IO!!!

ZO'N uitspraak roept bij CB vragen op: HOE is vastgesteld DAT mensen zich 'onveilig' voelen, & zelfs in 'toenemende mate'? WIE zijn 'r zo ondervraagd & WAT is hun voorgelegd?

"We spreken over de veiligheidsparadox",
zo zegt CB.
"Mensen die de MINSTE kans hebben om slachtoffer te worden, hebben 't GROOTSTE gevoel van onveiligheid. Ouderen, rijke mensen. Terwijl diegenen die 't MEEST gevaar lopen, namelijk 'jonge mannen die uitgaan', zich HELEMAAL niet onveilig voelen!"

(Zeggen ze ...).

'n Zelfde soort vragen heeft ze ook bij de zg. 'maatregelen die genomen worden ter bestrijding van terrorisme'. CB begrijpt dat de minister met 't oog op de staatsveiligheid niet ALLE details zomaar kan prijsgeven. Maar ze vindt WEL dat 'r IETS v/d omvang v/d dreiging duidelijk moet zijn alvorens er 'maatregelen geno-men & getroffen worden', ZEKER als die inbreuk maken op privacy.

"Politici spelen in op wat ze
DENKEN
dat 'de samenleving wil',
maar
WAT
die samenleving wil wordt niet onderzocht. 't Beleid wordt (steeds) populistischer, er wordt MEER geluisterd naar de
ONDERBUIK:
en DAT wordt alleen maar erger!" Haar collega Gerard de Jonge, bijzonder hoogleraar detentierecht @ Maastricht, ziet OOK dat emoties er (nu meer) toe (lijken te) doen dan feiten. Hij wordt nog net zo vaak als vroeger uitgenodigd in 't Haegje, voor ronde-tafel-gesprekken, hoorzittingen, expertmeetings. Maar De Jonge constateert dat dit kabinet maatregelen treft ZONDER de feiten PRECIES te kennen! OF iets (wel of niet) werkt, wordt NIET vooraf ingeschat, 't EFFECT wordt (pas) gemeten als die regels lang & breed zijn ingevoerd. Als voorbeeld noemt hij 't plan, aanvankelijk v/h CDA, om ouders van minderjarige verdachten te VERPLICHTEN om bij de rechtszitting te zijn.
"Ouders kunnen 'r ook NU al bij zijn: 't is maar 'n klein percentage dat NIET komt opdagen. Die mensen hadden daar vaak 'n goede
reden voor: ze konden niet vanwege werk, of omdat ze in de gevangenis zitten. Maar kennelijk waren de 'planmakers' vergeten om naar die feiten te kijken."

't Zelfde ziet hij bv. ook bij d nieuwe maatregelen op 't gebied van straffen voor minderjarigen. GRAAG zou hij zien dat IO &
Teeven hun beleid BETER onderbouwen! Of 't nu om zwaarder straffen gaat, om de invoering van minimumstraffen of om al die zeer uit-eenlopende gevoelens van onveiligheid. De Jonge zou ze willen toeschreeuwen:
KOM MET CIJFERS!
Anderzijds, zo overweegt De Jonge, moeten wetenschappers misschien ook zo WIJS zijn om niet (alsmaar weer) te blijven beuken op de Haegse Poorten als blijkt dat die toch op slot (blijven) zitten?! Om te voorkomen dat academici als 'gefrustreerde konijnen' achter hun bureautjes zitten, moeten ze (we) dus na gaan denken over nieuwe vormen van pr. Spontaan komt bij hem de gedachte op dat universiteiten nu 'n EIGEN tv~zender kunnen gaan oprichten, waarin ze onderzoeken presenteren & 't publiek uitnodigen om mee te gaan & blijven discussiëren. Misschien HELPT dat wel, zo overweegt hij, om de beschikbare wetenschappelijke kennis BREDER bekendheid te geven?!

MEER heil verwacht ze van internet: weten-schappers die 'n discussieblog bijhouden, of criminologen die publiekelijk discussieren over hun wetenschappelijke inzichten. Als ZO'N site 'n pakkende naam krijgt, dan VERWACHT ze voldoende bezoekers EN debat.