33855Y2120341'tTweedeProbleemMetDezeTheorie is het
Q
GEBREK AAN BEWIJZEN!
Want wàt voor 'n bewíjs zou ik kunnen hebben dat ik in 'n 'vorig leven'
'n middeleeuwse boer was, 'n Neanderthaler Jager, 'n tyrannosaurus rex of 'n amoebe
(als ik ècht miljoenen Lévens hèb geléid, móet ik op 'n zeker moment ook 'n dinosaurus & 'n amoebe geweest zijn,
omdat MÈNSEN zo ongeveer pas de laatste tweeënhalf miljoen jaar bestaan)? Wíe garandeert mij dat ik in de toekomst
herboren zal worden als cyborg, intergalactisch ruimteverkenner of zelfs maar als kikker? Als ik m'n leven op die belofte baseer,
heeft dàt wel wat weg van m'n huis verkopen in ruil voor 'n gepostdateerde cheque van 'n Bank i/d Wolken! Mensen die betwijfelen
dat er na hun dood ècht zoiets als 'n ziel of geest óverblijft, proberen dus iets ná te laten wat ietwat tastbaarder is? Ik kan bv. 'n gedicht nalaten, of 'n deel vàn m'n kostbare genen? Míjn léven heeft zìn omdat mijn gedicht over 100 jaar nòg wel gelézen zal
kunnen worden of omdat mijn kinderen & kleinkinderen er dàn nog 'zullen kunnen zijn'! En wàt ìs de zìn van hùn léven?
Tja, dàt is hùn probleem, niet 't míjne! De zin v/h leven lijkt dus ook wel wat op 't dóórgeven van een handgranaat
waar de pìn úit is getrokken?! Zodra je hem doorgegeven hebt, ben je veilig!? Helaas wordt die bescheiden hoop
dàt je 'íets zùlt àchterlaten' zelden vervuld. De meeste organismen die ooit hebben bestaan zijn uitgestorven
zònder wàt voor genetische erfenis dan ook achter te laten. Dat geldt bv. voor alle dinosauriërs. Of ook 'n
Neanderthalgezinnetje dat uitstierf toen homo sapiens het overnam. Of de Poolse familie van mijn oma.
In 1934 emigreerde mijn grootmoeder Fanny naar Jeruzalem met haar ouders & twee zussen, maar
de meesten van hun verwanten bleven achter i/d Poolse plaatsjes Chmielnik & Częstochowa...
'n Páár jaar later kwamen de nazi's langs & die roeiden ze uit tot 't laatste kind. Pogingen om
'n culturele erfenis na te laten hebben zelden meer succes. Van mijn grootmoeders Poolse
familie is niets over, alleen 'n paar vervaagde gezichten i/h familiealbum, & nu zij 96 is,
kan zelfs mijn grootmoeder geen namen meer bij die gezichten noemen......
Want wàt voor 'n bewíjs zou ik kunnen hebben dat ik in 'n 'vorig leven'
'n middeleeuwse boer was, 'n Neanderthaler Jager, 'n tyrannosaurus rex of 'n amoebe
(als ik ècht miljoenen Lévens hèb geléid, móet ik op 'n zeker moment ook 'n dinosaurus & 'n amoebe geweest zijn,
omdat MÈNSEN zo ongeveer pas de laatste tweeënhalf miljoen jaar bestaan)? Wíe garandeert mij dat ik in de toekomst
herboren zal worden als cyborg, intergalactisch ruimteverkenner of zelfs maar als kikker? Als ik m'n leven op die belofte baseer,
heeft dàt wel wat weg van m'n huis verkopen in ruil voor 'n gepostdateerde cheque van 'n Bank i/d Wolken! Mensen die betwijfelen
dat er na hun dood ècht zoiets als 'n ziel of geest óverblijft, proberen dus iets ná te laten wat ietwat tastbaarder is? Ik kan bv. 'n gedicht nalaten, of 'n deel vàn m'n kostbare genen? Míjn léven heeft zìn omdat mijn gedicht over 100 jaar nòg wel gelézen zal
kunnen worden of omdat mijn kinderen & kleinkinderen er dàn nog 'zullen kunnen zijn'! En wàt ìs de zìn van hùn léven?
Tja, dàt is hùn probleem, niet 't míjne! De zin v/h leven lijkt dus ook wel wat op 't dóórgeven van een handgranaat
waar de pìn úit is getrokken?! Zodra je hem doorgegeven hebt, ben je veilig!? Helaas wordt die bescheiden hoop
dàt je 'íets zùlt àchterlaten' zelden vervuld. De meeste organismen die ooit hebben bestaan zijn uitgestorven
zònder wàt voor genetische erfenis dan ook achter te laten. Dat geldt bv. voor alle dinosauriërs. Of ook 'n
Neanderthalgezinnetje dat uitstierf toen homo sapiens het overnam. Of de Poolse familie van mijn oma.
In 1934 emigreerde mijn grootmoeder Fanny naar Jeruzalem met haar ouders & twee zussen, maar
de meesten van hun verwanten bleven achter i/d Poolse plaatsjes Chmielnik & Częstochowa...
'n Páár jaar later kwamen de nazi's langs & die roeiden ze uit tot 't laatste kind. Pogingen om
'n culturele erfenis na te laten hebben zelden meer succes. Van mijn grootmoeders Poolse
familie is niets over, alleen 'n paar vervaagde gezichten i/h familiealbum, & nu zij 96 is,
kan zelfs mijn grootmoeder geen namen meer bij die gezichten noemen......
10 feb 2019 - bewerkt op 13 feb 2019
- meld ongepast verhaal
Log in om een reactie te plaatsen.
- O 27 jan 2016 jr118b deze myDinadruk o/h parabolisch karakter ~~
- O 27 jan 2016 jr117b 'de myDi~verkondiging(en) van Yehosjoea' ~~
- O 27 jan 2016 Één v/d meest archetypische symbolen v/h middel-
- O 26 jan 2016 Je kunt alleen over jezelf lezen & over niets ~~~~
- O 26 jan 2016 Niet wie weinig heeft, maar wie veel wil is arm!!!
- O 26 jan 2016 jr116b hier moet dus wèl steeds bíjgezegd worden ~
- O 26 jan 2016 jr115cd bovendien, & dàt ìs nòg véél belangrijker,
- O 25 jan 2016 jr115b 'r zijn nòg mensen die hieraan argumenten
- O 25 jan 2016 jr114b 't gaat er om de vooronderstelling, dat het
- O 25 jan 2016 jr114 't beste voorbeeld v/d oude denktrant was al
- O 25 jan 2016 jr113 we kunnen bijna, vrijwel ongewijzigd, hier ~
- O 25 jan 2016 jr112VI het nieuwe ethos: (r)evoluties i/d ethiek
- O 24 jan 2016 jr111c er ÌS, ìn íeder gevàl, nog maar heel weinig
- O 24 jan 2016 jr111b èn tòch, al zou iemand maar ÈRGENS, ook
- O 24 jan 2016 jr111 overgrootouders in Victor- & Wilhelminiaanse