Q&@
Zaterdag 8 april 1967 ben ik veel tijd verlóren. Ik had graag naar Ctesiphon willen gaan, 'n beroemde ruïne, 15 kilometer van Bagdad, maar ik ben er niet aan tóe gekomen. Ik ben eerst naar de AeGYPTische consul gegaan voor 'n visum, want in Jordanië gaat dat misschien niet: de diplomatieke betrekkingen zijn verbroken en ik dacht dat 't in Bagdad goedkoop zou zijn, omdat Ir-aq & AeGYPTe goed met elkaar overweg kunnen? Maar nee, 't visum kostte 19 gulden, nòg duurder dan in Den Haag! Toen ik zei dat ik 'n arme student was, werd 't 14 gulden, maar ondanks verder bedelen, bleef 't daarbij. Ik ben zelfs bij de ambassadeur persoonlijk ge-weest. 'In AeGYPTe ga ik naar de minster,' dacht ik. Toen ben ik naar 't Residents Bureau gegaan, i/d mening dat ik 'n exit-visum nodig had voor mijn vertrek uit Iraq. Maar hoe ik 't ook uitlegde, ze wilden met alle geweld mijn verblijfsvergunning met 14 dagen verlengen!!
Met al die flauwekul was ik dus de hele ochtend kwijt, & bovendien was 't visum voor Egypte zó dúúr, dat ik dus maar besloot geen dag meer in Irak te blijven & m'n geld aan Egypte te besteden, waar veel meer te zien is. Ik ben zo nog naar de stationspolitie teruggegaan voor mijn zonnebril, maar ook dat was natuurlijk zinloos? Van de politie kreeg ik wel 'n in komisch Engels gestelde brief voor de studen-tenverzekering, 't SSGZ. Tóen ben ik met 'n busje naar Fallujah gegaan op weg naar Jordanië. (Tóen was 't nog 'n onbekend stadje, 10 jaar geleden hebben de Amerikanen lang & hard moeten vechten om 't te veroveren, en in 2016 moest 't Iraks leger de stad heroveren op IS, de zg. Islamitische Stáát! Vanuit Fallujah dreigde IS Bagdad in te nemen!) En vandaar ben ik naar Ramadi gelift, aan de Eufraat!
't Traject tussen de Tigris & de Eufraat had ik nog nooit gezien, omdat 't o/d heenweg al donker was. 't Wàs nèt als wat ik op weg naar Babylon & verder gezien had, veel dadelpalmen, moderne dorpen & watertorens, waar in grote letters DDT op geschilderd was; Rachel CARSON heeft in haar boek Silent Spring {DODE LENTE} in 1962 laten zien hóe schadelijk DDT is voor 't milieu! Sindsdien, maar pas officieel pas in 1973, is dat bestrijdingsmiddel, dat 'n eind maakte a/d hoofdluisplaag, bij ons verboden, maar in Irak had het nog 'n té belangrijke functie?! Intussen leeft de hoofdluis bij 'ons' intussen làng & GELÙKKIG!? Mòr zwierf toen, in april '67 nog heen & weer door Israël, zònder Gazastrook, Westbank en Golan: ook dat alles zou grondig veranderen na twee maanden, door de Zesdaagse Juni-oorlog, we hebben 't 'r al eerder èn vaker over gehad! Vreemd hoe bijna 75 jaar op je blijven inwerken via tientallen landen tot nu toe?