28

Ik ben reeds 28 jaar geworden. Ik vind het een heel nietszeggend getal. Mijn vriend vroeg hoe ik het vond, of ik merkte dat ik richting de dertig ga, maar ik vind er niet zoveel van. Volgens mij was hij aan het projecteren. Zelf is hij dit jaar dertig geworden. Hij werd die dag wakker, zeurend over spierpijn, en toen was het natuurlijk mijn taak om daar een grapje over te maken. Ha-ha, dertig jaar, je lichaam takelt nu echt af. Zoiets.

Ik heb niet zoveel moeite met dat getal. Ik heb meer moeite met de levensfase waarin ik zit. Ik ben namelijk weer, zoals we het chic noemen: werkloos. Ik bedoel, werkzoekende.
Ja godver de kut tering zooi, dat vind ik er eigenlijk van.
Ik heb een hekel aan solliciteren en mezelf verkopen. Ik vind daar helemaal niks aan. En dan stop ik er super veel moeite in en krijg ik een maand later een algemene afwijzingsbrief met de kanttekening dat persoonlijke feedback niet mogelijk is wegens het hoge aantal sollicitanten. Uhm, oké dan. Ik ben dól op in het duister tasten. I love onduidelijkheid.

Ik ben technisch gezien nog een starter op de arbeidsmarkt. Ik heb zo'n anderhalf jaar in het onderzoek gewerkt en geleerd dat dat niks voor mij is. In de tussentijd heb ik nog een jaar retail gedaan (never again) en een jaar bij een webshop gewerkt. Dat was mijn laatste functie.
Wat kan ik erover zeggen? Ik heb in het magazijn gewerkt en geholpen bij de klantenservice. Er werd steeds gezegd dat er doorgroeimogelijkheden waren, maar die kwamen maar niet. Als er meer personeel was, dan zouden die mogelijkheden komen. Oké.

Terugkomend naar mijn 28 jaar: ik heb behoefte aan vastigheid. Ik wil graag gewoon op een vaste plek werken, met leuke mensen en uitzicht op doorgroei. Dus ik dacht: ik blijf even plakken. Ik zie wel wat die doorgroeimogelijkheden zijn. Maar toen mijn contract verlengd moest worden, merkte ik dat ik het eigenlijk niet meer kon hebben. Universitair geschoold en ik zat pakketjes in te pakken. Dat kan je niet langer dan een jaar volhouden. Overigens was mijn salaris veel te hoog voor pakketjes inpakken, met het oog op dat ik hogere taken zou gaan verrichten.

Afijn, ik zei tegen mijn bazen dat ik meer uitdaging nodig had, dat ik het écht niet meer leuk vond (dit gesprek hadden we overigens al twee keer eerder gehad). Zij zouden erover nadenken. Ik kreeg een week later een mail dat mijn contract niet werd verlengd, terwijl ik ziek thuis zat. Oh. Dus.
Nog een paar weken later kwam ik erachter dat het hele magazijn uitbesteed zou worden en dat mijn functie dus simpelweg kwam te vervallen. En dat wisten ze al een maand of drie. Teringlijers. Ik kan er echt geen ander woord voor verzinnen. 'We vinden je echt een leuk mens, maar we hebben geen functie voor je...', als je me een leuk mens vindt, kan je op zijn minst zeggen: Oh, we gaan de helft van het bedrijf opheffen. Misschien moet je wat anders zoeken.

Anyways, ik heb dus in die maand nog niks nieuws gevonden. Ik denk dat ik nu op 20 sollicitaties zit? Veel bedrijven ghosten je ook gewoon. De recruiters doen dan heel enthousiast en als je belt voor een update geven ze aan je op de hoogte te houden, om drie weken later een afwijzing te sturen.
Ik heb één gesprek gehad en dat was wederzijds helemaal niks en dat is oké. Maar de rest houdt je een beetje aan het lijntje.

Ik heb recht op drie maanden uitkering en ik knijp hem een beetje, dat ik weer bij een winkel moet gaan werken en moet doen alsof ik dat leuk vind voor een minimumloontje om het leven te kunnen betalen. Ik wil echt niet uit de hoogte doen, alsof dat te min voor me is, want ik zou graag willen dat ik het leuk vond en kon volhouden. Maar ik kan er écht niet tegen dat mensen tegen me gaan schreeuwen omdat het kattengrind niet op voorraad is! Of dat er van caissières wordt verwacht dat ze klantenwc's gaan schoonmaken, waar de mannen altijd bovenop het urinoir pissen. Hoe pis je nou BOVENOP een urinoir? En dan vraagt HR wat je van je functie vindt en zeg je dat je de wc's schoonmaken niet leuk vindt en dan is het antwoord: 'Dat moeten we allemaal wel eens doen.', maar je weet dat dat niet klopt, want iedereen maakt wel eens de personeelswc's schoon, maar niet de klantenwc's. En het personeel weet gelukkig wel waar je moet pissen.

Dus, ja, ik hoop ergens een administratieve functie of zo te vinden. Ik ben goed met cijfertjes? Weet ik veel, man. Ik ben klanten zat. Altijd gezeik dat dan gelijk mijn hele dag verpest. Dat jij met je wandelschoenen 2000km gaat lopen in een paar maanden en ze sloopt en dan denkt dat het onder garantie valt omdat je ze pas een paar maanden hebt, dat is een jouw probleem. Ik kan echt niet meer doen alsof ik daar goed mee om kan gaan - ik kan er niet goed mee omgaan. Als je boos bent tegen winkelpersoneel moet je eens introspectief analyseren.

Ik ben nu in de fase dat ik doe alsof ik geïnteresseerd ben in financiële administratie, terwijl ik dat niet helemaal ben, maar ik denk wel dat het werk me zou liggen?
How do I say - het lijkt me acceptabel en volgens mij is er genoeg werk in te vinden? En ik weet dat ik werk niet geweldig hoef te vinden, maar gewoon "te doen" en dat ik daar dan verder mee kan.
Is dit persoonlijke groei?

Nee man, ik ben gewoon geïrriteerd. Ik verveel me nu eigenlijk al een beetje. Ik haat de afhankelijkheid van het UWV en het alles moeten afwachten. De onduidelijkheid van alles, het strooien met sollicitatiebrieven. En dan word ik gebeld door een 06 nummer en denk ik, yes, het is eindelijk zover, om een robotstem te horen die een of andere scam probeert.
Heb ik kansen bij financiële administratie? Ik weet het niet. En dat vind ik dus ook naar.
Eigenlijk is het positief dat ik me al verveel. Vorige keer na mijn burnout wilde ik helemaal niks doen en was ik niet gemotiveerd om een baan te vinden.
Dat is wel persoonlijke groei?

Ik duim dat iemand me weer eens uitnodigt voor een gesprek. Volgens mij moet ik nog zo'n 7 reacties krijgen, dus, wellicht zit er wat tussen?
I don't know - ik wil graag iets doen wat enig denkvermogen vereist maar weinig klantcontact xoxo - verder gaat het goed met me.

Ik woon nu twee jaar samen met mijn vriend en we hebben zo'n anderhalf jaar twee katjes in huis. Noorse boskatten. Vandaag hebben we een nieuwe krabpaal besteld, want elke keer dat ze op deze krabpaal springen verschuift dat ding een halve meter.

'Weet je zeker dat je een krabpaal van vierhonderd euro wil kopen terwijl je werkloos bent?' vroeg mijn vriend.
'Hier hebben we toch een spaarrekening voor?' zei ik.
'Ja, oké.'.