---

Ik ben van plan om hier af en toe weer te gaan schrijven. Ik weet niet of het nu wel gaat werken, maar ik wil het wel weer proberen. Het wordt soms teveel en nergens kan ik mijn frustraties kwijt.

Thuis gaat het redelijk. Het is rustig. Mijn ouders ruziën nu meer met elkaar dan met mij en bemoeien zich eigenlijk nauwelijks met me. Ik spreek ze maar weinig. Vrijwel niet eigenlijk. Ik voel me een soort van onzichtbaar thuis en dat is fijn. Ik hoef minder bang te zijn om foute dingen te zeggen en om dingen verkeerd te doen. Het geschreeuw, gescheld en gesleur is minder. Het is fijn, maar het doet ook pijn. Ik wou dat ze een keer zouden vragen hoe het met me gaat, zodat ik ze kon vertellen over wat er op school gebeurt. En dat ze dan niet zouden zeggen dat ik het er zelf naar gemaakt heb, maar dat ze me zouden steunen en me zouden helpen.

Op school gaat het niet zo goed. Ik probeer me af te sluiten voor de pesterijen, maar elke keer weer komt het even hard aan, ook al doe ik alsof het me niets doet. Ik vind het raar om het woord 'pesterijen' te gebruiken. Dat klinkt alsof ik mezelf zielig vind. Ik probeer het woord 'pesten' altijd te vermijden, want ook al zou ik willen dat ze iets anders zouden zeggen, mijn ouders hebben wel gelijk als ze zeggen dat ik het er zelf naar maak. Ik vind dat je iets pas pesten kunt noemen als het gaat om iets waar iemand niets aan kan doen. Ik ben stom en vervelend, iemand die anderen alleen maar in de weg staat. Het is logisch dat ze me niet in hun buurt willen hebben.

Ik probeer ze dus zoveel mogelijk te negeren, maar het helpt helemaal niets. Ze kunnen het rustig een hele les volhouden om tegen de achterkant van mijn stoel aan te schoppen. Elke dag weer zeggen ze dat ik stink en dat ik lelijk ben. Het is meer dan een spelletje voor ze. Ze willen me echt weghebben.

De reden dat ik deze site weer heb opgezocht, is eigenlijk vanwege iets wat afgelopen woensdag gebeurd is. Ik durf het niet zo goed op te schrijven, want het is onwijs genant. Ik schaam me nog steeds en ik ben bang dat ik het nog weken aan moet horen. Toen ik na de gymles bij het omkleden mijn trainingsbroek had uitgedaan en net mijn spijkerbroek aan wilde doen, trok iemand mijn onderbroek naar beneden. Ik stond daar half naakt en voordat ik mijn onderbroek weer omhoog had, had iedereen het al gezien. Sommigen zeiden niets, maar een paar begonnen heel hard te lachen en degene die ook mijn broek naar beneden had hoorde je erboven uit. Ze zei iets in de richting van: "Haha, kijk dan, ze houdt haar schaamhaar bij. Waarom zou je? Denk maar niet dat er ooit iemand is die je wil neuken hoor. Daar stink je veel te veel voor. Ruiken jullie het niet? Gatver, wat een lucht komt daar vandaan zeg." Het was zo beschamend, zo genant. Op dat moment wenste ik harder dan ooit dat ik kon verdwijnen. Tijdens een les later die dag kwam er een jongen naar me toe. Hij zei dat hij gehoord had dat ik had gestript en dat hij verwachtte dat hij over een week ook wel een showtje zou krijgen. Ik ben bang. Die gymlessen zijn vreselijk. Ik heb geen idee wat ik kan doen. Hoe moeilijk ook, ik zie geen andere oplossing dan het te ondergaan en vol te houden.