---
Vandaag heb ik geprobeerd tegen ze in te gaan. Zinloos.
We hadden tussenuur. Ik zat in de aula toen één van die kutwijven achter me langs liep en het nodig vond haar blikje cola in mijn nek leeg te gooien. Waar het vandaan kwam weet ik niet, normaal loop ik gewoon weg en negeer ik het, maar ineens werd ik pissig en viel ik tegen haar uit. Ik riep ‘flikker op’, griste het blikje uit haar handen en smeet het in de prullenbak. Dom van me, want toen moest ze zo nodig de anderen erbij halen. Op een kinderachtige toon zei ze: ‘Ah, ben je nu boos? Meisje toch. Kom maar, dan troosten we je.’ Toen seinde ze dus naar de anderen, en de jongen die altijd voorop loopt met z’n leuke grapjes vroeg of ik soms moest huilen, en hij zei dat ik maar gauw naar m’n pappie en mammie moest gaan. Ik vroeg aan dat eerdere meisje of ze het soms niet alleen af kon, dat ze ineens haar vrienden erbij haalde. Zij zei niks, maar die jongen zei: ‘Zij hééft tenminste vrienden.’ Volgens hem zou ik nooit van mijn leven vrienden krijgen, daar ben ik veel te dom en lelijk voor. Iedereen lachen natuurlijk. Dat meisje wilde dat ik een nieuw blikje cola voor haar zou kopen, maar dat weigerde ik (opnieuw een stomme actie, ik had moeten weten dat het genoeg was zo, dat ik het alleen maar erger zou maken). Ik wilde weglopen, maar die jongen hield me tegen en greep me vast bij mijn vest. Toen ik me los wilde rukken gaf hij me een knietje in mijn buik. Ik zei dat ze me gewoon met rust moesten laten, en daarna ben ik alsnog weggelopen, terwijl zij ondertussen helemaal dubbel lagen om hun eigen actie en me op een zeurderige toon napraatten.
Het heeft gewoon geen zin om tegen ze in te gaan. Ze zijn met teveel. Ik ben kansloos.
Het is voor het eerst dat ik zoveel details opschrijf van iets wat op school is gebeurd. Ik vind het best eng om te doen.
Ik ben nu in een stemming dat het me eigenlijk weinig kan schelen hoe ze op school tegen me doen. Als ik zorg dat ze me niet kunnen raken, moet ik dit vol kunnen houden. Nog maar een paar jaar, dat moet ik kunnen. Erger vind het ik dat mijn ouders hetzelfde van me vinden als de mensen op school. Ze vinden me een slappeling. Ik zou tien keer liever hebben dat ze op school nog dubbel zo gemeen deden, als in ruil daar voor mijn ouders blij met me zouden zijn. Maarja, dat kan niet. Het enige wat ik kan doen, is zorgen dat ik niet meer zo’n slappeling ben, niet meer zo’n loser. Ik weet alleen niet goed meer wat ik moet doen om ze tevreden te stellen. Van wat er gebeurt op school weten ze vrijwel niets, dus daar kan het niet aan liggen dat ze me een mislukkeling vinden. Ik wil echt heel hard mijn best doen om te zorgen dat ik het wél goed doe, maar ik weet gewoon echt niet wat ik daarvoor moet doen. Elke dag probeer ik om ze niet boos te maken, maar bijna altijd mislukt het. Óf ze zijn boos op mij, óf op elkaar, óf allebei. Het liefst zou ik een keer ontzettend hard terugschreeuwen, maar dat durf ik niet. Ik weet dat ik het dan alleen maar erger maak. Ik weet echt niet waar het aan ligt. Ben ik dan echt zo’n ontzettende loser? Zal ik mijn hele leven alles gaan verpesten? Het is toch niet voor niets dat iedereen een hekel aan me heeft? Als dat het vooruitzicht is, weet ik niet of ik nog wel wil...
We hadden tussenuur. Ik zat in de aula toen één van die kutwijven achter me langs liep en het nodig vond haar blikje cola in mijn nek leeg te gooien. Waar het vandaan kwam weet ik niet, normaal loop ik gewoon weg en negeer ik het, maar ineens werd ik pissig en viel ik tegen haar uit. Ik riep ‘flikker op’, griste het blikje uit haar handen en smeet het in de prullenbak. Dom van me, want toen moest ze zo nodig de anderen erbij halen. Op een kinderachtige toon zei ze: ‘Ah, ben je nu boos? Meisje toch. Kom maar, dan troosten we je.’ Toen seinde ze dus naar de anderen, en de jongen die altijd voorop loopt met z’n leuke grapjes vroeg of ik soms moest huilen, en hij zei dat ik maar gauw naar m’n pappie en mammie moest gaan. Ik vroeg aan dat eerdere meisje of ze het soms niet alleen af kon, dat ze ineens haar vrienden erbij haalde. Zij zei niks, maar die jongen zei: ‘Zij hééft tenminste vrienden.’ Volgens hem zou ik nooit van mijn leven vrienden krijgen, daar ben ik veel te dom en lelijk voor. Iedereen lachen natuurlijk. Dat meisje wilde dat ik een nieuw blikje cola voor haar zou kopen, maar dat weigerde ik (opnieuw een stomme actie, ik had moeten weten dat het genoeg was zo, dat ik het alleen maar erger zou maken). Ik wilde weglopen, maar die jongen hield me tegen en greep me vast bij mijn vest. Toen ik me los wilde rukken gaf hij me een knietje in mijn buik. Ik zei dat ze me gewoon met rust moesten laten, en daarna ben ik alsnog weggelopen, terwijl zij ondertussen helemaal dubbel lagen om hun eigen actie en me op een zeurderige toon napraatten.
Het heeft gewoon geen zin om tegen ze in te gaan. Ze zijn met teveel. Ik ben kansloos.
Het is voor het eerst dat ik zoveel details opschrijf van iets wat op school is gebeurd. Ik vind het best eng om te doen.
Ik ben nu in een stemming dat het me eigenlijk weinig kan schelen hoe ze op school tegen me doen. Als ik zorg dat ze me niet kunnen raken, moet ik dit vol kunnen houden. Nog maar een paar jaar, dat moet ik kunnen. Erger vind het ik dat mijn ouders hetzelfde van me vinden als de mensen op school. Ze vinden me een slappeling. Ik zou tien keer liever hebben dat ze op school nog dubbel zo gemeen deden, als in ruil daar voor mijn ouders blij met me zouden zijn. Maarja, dat kan niet. Het enige wat ik kan doen, is zorgen dat ik niet meer zo’n slappeling ben, niet meer zo’n loser. Ik weet alleen niet goed meer wat ik moet doen om ze tevreden te stellen. Van wat er gebeurt op school weten ze vrijwel niets, dus daar kan het niet aan liggen dat ze me een mislukkeling vinden. Ik wil echt heel hard mijn best doen om te zorgen dat ik het wél goed doe, maar ik weet gewoon echt niet wat ik daarvoor moet doen. Elke dag probeer ik om ze niet boos te maken, maar bijna altijd mislukt het. Óf ze zijn boos op mij, óf op elkaar, óf allebei. Het liefst zou ik een keer ontzettend hard terugschreeuwen, maar dat durf ik niet. Ik weet dat ik het dan alleen maar erger maak. Ik weet echt niet waar het aan ligt. Ben ik dan echt zo’n ontzettende loser? Zal ik mijn hele leven alles gaan verpesten? Het is toch niet voor niets dat iedereen een hekel aan me heeft? Als dat het vooruitzicht is, weet ik niet of ik nog wel wil...
29 nov 2011
- meld ongepast verhaal
-
Luunaa (opgeheven op 23-1-2015)
dinsdag 29 november 2011 20:41
Arme schat. Kun je niet van school veranderen of iets dergelijks?
Oh jongens, dit breekt mijn hart echt. Ik wou maar dat ik beter je kon helpen
Misschien naar bureau jeugdzorg gaan of iets? :s -
Luunaa (opgeheven op 23-1-2015)
dinsdag 29 november 2011 20:44
Oh, en hou asjeblieft vol. Je bent veel meer waard dan je ouders en vrienden je willen doen denken.
Je kunt me altijd PB'en als je wilt praten -
JustKaty
dinsdag 29 november 2011 21:10
Omg succ lieff,
Je hebt gelijk, je moet er nooit op in gaan.. wordt alleen nog maar erger van! Maar weer je bent niet alleen, nooit.. (ook al lijkt het misschien wel zo)
Je kunt altijd nog op md schrijfen of pb'en,
praten met mensen die je niet kent, kan juist heel fijn zijn.
Juist omdat je ze niet kent
As er wat is je kunt ook mij altijd pb'en
xxx Katy -
Feather__
dinsdag 29 november 2011 21:19
Als ik zulk soort dingen lees, zou ik soms best een groepje met mensen willen regelen die er gewoon ff heen gaan. :'
En ik zeg het niet snel, maar meisje sla d'r eentje flink lam. Dan laten ze je hopelijk met rust. -
anoniem12
dinsdag 29 november 2011 22:29
ik ken het wel een beetje, alleen is het bij mij niet zo erg. tegen mij zijden mijn ''vrienden'' dat ze het niet leuk vonden dat achter ze aan liep. terwijl ik echt dacht dat ik vrienden met hun was. ik ben eigenlijk wel erg stil, en ik begrijp het ook wel een beetje. maar ik kan niet zo goed in vrienden maken.en de maatschappijcursus waar bij ik sta ingeschreven is pas over 2 weken. en dan bijt ik eens van me af omdat iemand me echt de keel uit hing, beginnen ze weer van waarom doe je dat. gelukkig zijn er ook nog 2 aardige meisjes in mijn klas. maar je moet er wel eens met iemand over praten bijvoorbeeld met je ouders. en misschien is die maatschappijcursus ook wel wat voor jouw
maar dat is mijn menig xxx anoniem
Log in om een reactie te plaatsen.
- O 31 mei 2013 Alleen, mislukt en overbodig
- O 27 mrt 2013 Slappeling
- O 26 mrt 2013 Ik wil niet meer ( 3 )
- O 12 mrt 2013 Boos
- O 12 mrt 2013 Werken ipv studeren ( 3 )
- O 20 jan 2013 Zes tegen één ( 2 )
- O 16 jan 2013 Het leed dat gymles heet ( 7 )
- O 14 dec 2012 --- ( 2 )
- O 14 dec 2012 Terug ( 1 )
- O 20 apr 2012 --- ( 2 )
- O 12 apr 2012 --- ( 8 )
- O 08 apr 2012 --- ( 2 )
- O 06 apr 2012 --- ( 7 )
- O 05 apr 2012 --- ( 3 )
- O 01 apr 2012 --- ( 2 )