---
En nu heb ik weer zo'n moment dat ik op zou willen geven. Het doet zo'n pijn soms. Dan voelt het alsof ik uit elkaar ga barsten. Dan wil een mes in borst steken, gewoon om het te stoppen. Ik zie het niet meer zitten, ik kan er gewoon niet meer tegen. Ik wil weg hier.
Mijn moeder is net weer boos geworden. Mijn vader is niet thuis, en ik vroeg of ik haar zou helpen met koken. Dan konden we iets lekkers maken en het eindelijk weer een keer leuk hebben samen. Blijkbaar bracht ik het niet goed over, want ze werd heel boos. Ze vroeg of het soms weer eens niet goed genoeg was wat ze deed en noemde me een ondankbaar kreng. Ik kon het wel vergeten dat ze nu nog zou gaan koken. Ik moest het maar uitzoeken, zei ze. Ik probeerde nog uit te leggen dat ik het goed bedoelde, maar ze riep dat ze me niet meer wilde zien en dat ik op moest rotten. Toen ik daarna naar buiten wilde gaan trok ze me terug en riep ze dat ik naar mijn kamer moest en daar de rest van het weekend ook niet meer uit hoefde te komen. Ergens begrijp ik haar reactie wel, maar waarom ziet ze nou niet gewoon dat ik het niet verkeerd bedoelde? Kwam het dan echt zo verkeerd over?
Waarom lukt het me nou nooit eens om het goed te doen? Ik zou zo graag willen dat we het thuis gewoon fijn hebben met z'n drieën. En het op school goed gaat, dat ik vrienden heb, dat ik lol kan maken, dat ik weer goede cijfers haal. Maar de laatste tijd lijkt het steeds meer mis te gaan. Ik heb het gevoel dat ik alles en iedereen tot last ben, dat ik gewoon teveel ben. Ik weet echt niet meer wat ik moet doen om hieruit te komen.
Mijn moeder is net weer boos geworden. Mijn vader is niet thuis, en ik vroeg of ik haar zou helpen met koken. Dan konden we iets lekkers maken en het eindelijk weer een keer leuk hebben samen. Blijkbaar bracht ik het niet goed over, want ze werd heel boos. Ze vroeg of het soms weer eens niet goed genoeg was wat ze deed en noemde me een ondankbaar kreng. Ik kon het wel vergeten dat ze nu nog zou gaan koken. Ik moest het maar uitzoeken, zei ze. Ik probeerde nog uit te leggen dat ik het goed bedoelde, maar ze riep dat ze me niet meer wilde zien en dat ik op moest rotten. Toen ik daarna naar buiten wilde gaan trok ze me terug en riep ze dat ik naar mijn kamer moest en daar de rest van het weekend ook niet meer uit hoefde te komen. Ergens begrijp ik haar reactie wel, maar waarom ziet ze nou niet gewoon dat ik het niet verkeerd bedoelde? Kwam het dan echt zo verkeerd over?
Waarom lukt het me nou nooit eens om het goed te doen? Ik zou zo graag willen dat we het thuis gewoon fijn hebben met z'n drieën. En het op school goed gaat, dat ik vrienden heb, dat ik lol kan maken, dat ik weer goede cijfers haal. Maar de laatste tijd lijkt het steeds meer mis te gaan. Ik heb het gevoel dat ik alles en iedereen tot last ben, dat ik gewoon teveel ben. Ik weet echt niet meer wat ik moet doen om hieruit te komen.
26 nov 2011 - bewerkt op 26 nov 2011
- meld ongepast verhaal
Log in om een reactie te plaatsen.
- O 31 mei 2013 Alleen, mislukt en overbodig
- O 27 mrt 2013 Slappeling
- O 26 mrt 2013 Ik wil niet meer ( 3 )
- O 12 mrt 2013 Boos
- O 12 mrt 2013 Werken ipv studeren ( 3 )
- O 20 jan 2013 Zes tegen één ( 2 )
- O 16 jan 2013 Het leed dat gymles heet ( 7 )
- O 14 dec 2012 --- ( 2 )
- O 14 dec 2012 Terug ( 1 )
- O 20 apr 2012 --- ( 2 )
- O 12 apr 2012 --- ( 8 )
- O 08 apr 2012 --- ( 2 )
- O 06 apr 2012 --- ( 7 )
- O 05 apr 2012 --- ( 3 )
- O 01 apr 2012 --- ( 2 )