---
Ik heb de laatste tijd steeds vaker momenten waarop ik het liefst op zou houden met bestaan. Dan heb ik het gevoel dat het er allemaal niet toe doet, dat ik er niet toe doe. Dan denk ik dat het voor iedereen beter zou zijn als ik weg zou zijn. Ik voel me teveel. Eerst vond ik het eng om dat soort gedachten te hebben, maar nu geven ze vooral rust. Het geeft een fijn gevoel om te weten dat ik het zelf in de hand hebt, dat ik kan stoppen wanneer ik wil. Eerst was het ook alleen de gedachte van ophouden met bestaan, nu wordt het steeds concreter.
Een paar maanden geleden dacht ik nog: ik moet zorgen dat ik dit nog een paar jaar volhou. Daarna heb ik mijn diploma, ben ik 18 en kan ik weg van hier. Ik wilde naar het buitenland, het liefst zo ver mogelijk. Ik zou niet gaan studeren en zo afgelegen mogelijk gaan wonen. Weg van iedereen. Alleen met mezelf. Dat idee hield me op de been. Het zorgde ervoor dat het niet zo hard binnenkwam wat ze op school en thuis tegen me zeiden. Ik wist dat ik over een paar jaar weg zou kunnen. Nu lijkt dat idee een steeds minder goed idee. Ik weet niet of het wel echt is wat ik wil. Als ik heel eerlijk ben, wil ik gewoon helemaal niets meer, ook al vind ik eigenlijk dat ik die gedachte niet mag hebben. Het is tegenstrijdig, aan de ene kant geeft het me rust, aan de andere kant maakt het me boos dat ik zo denk. Ik weet dat ik door moet zetten, maar soms denk ik echt: waarom?
Een paar maanden geleden dacht ik nog: ik moet zorgen dat ik dit nog een paar jaar volhou. Daarna heb ik mijn diploma, ben ik 18 en kan ik weg van hier. Ik wilde naar het buitenland, het liefst zo ver mogelijk. Ik zou niet gaan studeren en zo afgelegen mogelijk gaan wonen. Weg van iedereen. Alleen met mezelf. Dat idee hield me op de been. Het zorgde ervoor dat het niet zo hard binnenkwam wat ze op school en thuis tegen me zeiden. Ik wist dat ik over een paar jaar weg zou kunnen. Nu lijkt dat idee een steeds minder goed idee. Ik weet niet of het wel echt is wat ik wil. Als ik heel eerlijk ben, wil ik gewoon helemaal niets meer, ook al vind ik eigenlijk dat ik die gedachte niet mag hebben. Het is tegenstrijdig, aan de ene kant geeft het me rust, aan de andere kant maakt het me boos dat ik zo denk. Ik weet dat ik door moet zetten, maar soms denk ik echt: waarom?
26 nov 2011
- meld ongepast verhaal
-
~Miranda~ (opgeheven op 11-5-2012)
zondag 04 december 2011 11:28
Omdat jij zelf ervoor kan zorgen dat je leven beter wordt dan het nu is.
Daarvoor moet je inderdaad volwassen worden maar om te beginnen: doorzetten.
Jij zult een heel wijs mens worden.
Ik begrijp (en dat snap ik ook) dat je aan zelfdoding denkt maar dat is de oplossing niet. Dood is niet dood maar een andere manier van leven. Het leven houdt nl. niet op wanneer je dood bent...
Dat is mijn ervaring.
Log in om een reactie te plaatsen.
- O 31 mei 2013 Alleen, mislukt en overbodig
- O 27 mrt 2013 Slappeling
- O 26 mrt 2013 Ik wil niet meer ( 3 )
- O 12 mrt 2013 Boos
- O 12 mrt 2013 Werken ipv studeren ( 3 )
- O 20 jan 2013 Zes tegen één ( 2 )
- O 16 jan 2013 Het leed dat gymles heet ( 7 )
- O 14 dec 2012 --- ( 2 )
- O 14 dec 2012 Terug ( 1 )
- O 20 apr 2012 --- ( 2 )
- O 12 apr 2012 --- ( 8 )
- O 08 apr 2012 --- ( 2 )
- O 06 apr 2012 --- ( 7 )
- O 05 apr 2012 --- ( 3 )
- O 01 apr 2012 --- ( 2 )