---

Ik weet niet of ik er verstandig aan doe om mijn verhaal hier te plaatsen. Ik hou niet van schrijven en al helemaal niet van schrijven over moeilijke dingen. Een site als deze is normaal gesproken ook niet echt mijn ding, maar ik ga het nu toch proberen. Ik zal wel moeten, want ik hou het niet lang meer vol op deze manier en ik heb geen idee wat ik anders zou moeten doen.

Ik weet niet goed waar ik moet beginnen. Het is een chaos in mijn hoofd en het lukt niet goed om alles op een rijtje te zetten. Dit is moeilijker dan ik had gedacht. Het gaat niet goed. Op school niet en thuis niet. Op school kotsen ze van me, en mijn ouders zouden me nog liever vandaag dan morgen uit huis hebben. Ik kan ze moeilijk ongelijk geven. Ik voel me mislukt, ik ben niet goed genoeg. Het is mijn eigen schuld dat het zover gekomen is, het is mijn eigen schuld dat ze zo doen. Als ik gewoon een normaal en leuk meisje was geweest, was er niets aan de hand geweest.

Ik heb het zelf laten gebeuren. De eerste dag op de middelbare school begon het al. Toen ik aan de beurt was bij het voorstelrondje herhaalde een jongen met een gek stemmetje wat ik zei. Iedereen lachte, inclusief de leraar. Ik kon niets anders dan een beetje stom meelachen. Vanaf dat moment was het iedere dag raak. Ze mochten me gewoon vanaf het eerste moment niet. In het begin probeerde ik er nog wel tegenin te gaan of aansluiting te vinden bij degenen die minder erg waren, maar dat heb ik inmiddels opgegeven. Het werd alleen maar erger. Ze lachten me gewoon keihard uit als ik er iets van zei. Elke keer weten ze wel iets nieuws te verzinnen. Ze schelden me uit, ze verspreiden roddels over me, ze laten de banden van mijn fiets leeglopen, ze sluiten me in, ze gooien eten en drinken over me heen, ze laten me struikelen, ze spugen op me, tijdens de gymles gooien ze mijn kleren onder de douche, een dag voor een toets jatten ze mijn boeken… Sommige dingen zijn zo vernederend. Die lachende groep die er altijd achter staat, het liefst zou ik dan door de grond zakken.

Het er met mijn ouders over hebben heeft geen zin. Eén keer heb ik het geprobeerd, maar ze zeiden dat ik me niet aan moest stellen, dat ik het er vast zelf naar gemaakt had, en dat ik het dus ook maar zelf op moest zien te lossen. Ik weet dat ze gelijk hadden, maar die opmerking kwam hard binnen.

Mijn ouders zien mij als een last. Het is nooit goed wat ik doe. Als ik ze gedag zeg als ik thuiskom moet ik mijn kop houden en oprotten, als ik direct naar mijn kamer ga heb ik geen fatsoen. Elke dag is er ruzie, elke dag schreeuwen en schelden ze naar mij en naar elkaar. Ik haat het om thuis te zijn. Elke dag doe ik zo goed mogelijk mijn best om een nieuwe woede-uitbarsting te voorkomen, maar elke dag opnieuw gaat het fout. Ik ben ze alleen maar tot last, ik denk dat ze me haten.

Als het een optie was, zou ik weggaan. Weg van school, weg van huis. Waarheen weet ik niet, het liefst zou ik gewoon ophouden met bestaan. Ik ben teveel, ik loop iedereen in de weg. Ik denk dat iedereen het fijn zou vinden als ik weg zou zijn. Ik heb mijn ouders een keer afgeluisterd tijdens een ruzie. Wat ze toen zeiden zal ik nooit vergeten. Mijn moeder schreeuwde naar mijn vader dat dat klerejong (ik dus) hun godverdomme alleen maar tot last was. Toen riep mijn vader terug dat ze het niet op hem af moest reageren, omdat zij degene was die zo nodig kinderen wilde hebben, niet hij.

Ik ben elke dag bang. Bang om naar school te gaan en bang om weer naar huis te gaan. Ik spijbel veel de laatste weken, ik trek het gewoon niet meer. Voor het eerst haal ik ook slechte cijfers. Ik wil nog niet aan de reactie van mijn ouders denken als ze daar achter komen.

Ik voel me moedeloos, wanhopig. Ik weet niet wat ik moet doen, waar ik heen moet. Ik wil niet meer bestaan, ik wil niet meer leven. Waarom zou ik ook? Ik ben mislukt.