Zes tegen één

Ik ben niet iemand die gauw klaagt over sneeuw. Ik vind het best leuk eigenlijk. Toch zou ik nu niets liever willen dan dat het verdwijnt.

Als ik 's morgens naar school moet, probeer ik er altijd voor te zorgen dat ik of te vroeg of te laat kom, zodat ik confrontaties op weg naar school of op het plein uit de weg kan gaan. 's Middags hetzelfde verhaal: ik probeer altijd zo snel mogelijk weg te gaan of anders juist een tijdje te blijven hangen, zodat ik zeker weet dat de rest, die meestal eerst nog gaat roken, al weg is. Ik weet hoe pathetisch dat klinkt, maar als ik dat niet doe vráág ik er gewoon om gepakt te worden.

Afgelopen vrijdag lukte het me niet om ze te vermijden. Ik was te vaak te laat gekomen en de straf die daar op staat is een half uur corvee. Ik was opgelucht dat ze al weg waren tegen de tijd dat ik klaar was, maar het bleek dat om de hoek een sneeuwballengevecht hielden. Ik probeerde ze te negeren en door te fietsen, maar ze waren met z'n zessen dus ik was kansloos. Ik werd bekogeld met sneeuwballen en van dichtbij werd er sneeuw in mijn gezicht en mijn nek geduwd en in mijn kleren gegooid. Ik begrijp best dat een sneeuwballengevecht leuk kan zijn, maar niet met zes tegen één. Uiteindelijk belandde ik op de grond en misschien klinkt het overdreven, maar ik werd echt bang. Ze stonden met z'n alleen om me heen en het lukte niet om weg te komen. Op een gegeven moment had ik de sneeuw echt overal zitten en was ik van boven tot onder nat en koud.

Ik moet eerlijk zeggen dat de moed me een beetje in de schoenen zakt nu het opnieuw is gaan sneeuwen en het einde dus voorlopig nog niet in zicht is. Ik wil me niet laten kennen, maar ik zie er zo ontzettend tegenop om morgen weer naar school te moeten...