Zeilmeisje

Allerliefste zeilmeisje,

Ik bevindt me in een dilemma, een conflict tussen een gebrek aan concentratie en een overvloed aan schoolwerk. Jij zal hier zelf niet ver vanaf zitten op dit moment waarschijnlijk, ik hoop natuurlijk van niet.

Maar goed daarom dacht ik waarom schrijf ik je geen brief. Mijn gedachten gaan toch alleen maar over jou, mijn ogen dwalen steeds af naar mijn telefoon in eindeloos herhalende teleurstelling. Telkens de neigingen om je op wat voor manier dan ook te contacteren en dan vervolgens, niet altijd geslaagd, die neigingen onderdrukken. En als we elkaar dan spreken op wat voor manier dan ook behalve face-to-face dan doe je soms zo kil en afstandelijk, alsof je me van de één op de andere dag helemaal niet mag.

Ik probeer alleen maar een plaats te zoeken voor dit verdriet, deze voelbare onontsnappelijke leegte. En alleen wanneer ik met jou praat krijg ik hernieuwd perspectief en alleen dan voel ik me opeens beter. Ik hervindt mijn eetlust, ik ervaar mijn verdriet en ik probeer jou een nieuwe plaats toe te kennen als mijn vriend. Met jouw hulp overkom ik deze emotionele blokkades die mijn tranen en gevoelens tegenhouden.

Misschien wil ik teveel tegelijk of wordt het jou ook allemaal even teveel maar ik wou dat je daar dan over zou praten, dan hoef ik niet constant te gokken wat er in je omgaat. Ik zou mijn gevoelens maar al te graag bij iemand anders neerleggen, maar jij bent de enige die dit begrijpt, de enige met wie ik praten kan. Ik wou dat dit andersom ook wat vaker het geval was (geweest).

Ik houd zielsveel van je en, of je het nou wilt of niet, dit gaat voorlopig niet veranderen.

Jouw vriend, Elphis