Ik zit vast

Lieve Daph,

Telkens wanneer ik aan je denk wil ik weer weglopen,
Een afstand creëren tussen jou en mij die jij moet overbruggen.
Maar telkens wanneer ik wegloop wil ik aan je denken,
En zetten mijn gedachten mij weer bij de startlijn.

Wat als ik de fysieke afstand tussen ons vergroot,
Ik ga naar Scandinavië en ik verwijder me van je.
Gescheiden door 1402 kilometer en een flinke hoeveelheid water,
En het enige wat ik kan doen is meten hoever ik van je verwijderd ben.

Wat als ik je niet meer contact dan, geen meldingen en geen gesprekken.
De drang om te appen keert telkens terug naar de voorgrond van mijn gedachten.
Online om 19:00, online om 20:34, dit heeft geen zin.
Niks wat ik kan doen om van je weg te blijven maakt dit draaglijker.

Wat als ik je nu een lange tijd niet zie,
En ik sterk genoeg blijf om niet met je af te spreken?
Maximaal 28 dagen zullen er passeren tussen de laatste en eerstvolgende keer dat ik je zie, ongeveer 1/12de van een jaar.
De langste periode dat wij elkaar niet gezien hebben sinds wij elkaar voor het eerst gezien hebben.
En net als Thom bij Anna zit ik af te tellen... elke dag, tot ik je weer zie.

Een gezonde vriendschap valt dit niet te noemen,
Waar op zijn minst één van de twee kampt met dit soort gevoelens.
Overduidelijk met de liefde geassocieerd, zelfs met verliefdheid,
Een onverenigbaar belang met ware vriendschap buiten een relatie.

Ik kan het negeren zoveel ik wil, we kunnen bouwen aan een vriendschap die gedoemd is te falen.
Want er zal altijd iets in mij zijn die het van de daken wilt schreeuwen, die niet geïnteresseerd is in vriendschap maar wel in jou.
En het enige wat ik wil is dat jij mij weer ziet zoals je me ooit hebt gezien,
Dat je me een kans geeft de ware voor je te zijn.