Yogasnuiver | Vallen en opstaan

15-1-2026

''Het gaat er niet om hoe vaak je valt, maar hoe vaak je weer opstaat''

Lekker cringe he?! Cringe maar het is wel wat het is en daarmee begin ik 2026.
Vaker heb ik de tijd genomen om mijn ervaringen en voornemens van mij af te schrijven met als doel mijn gedachten in kaart te kunnen brengen.

Als ik mijn verhalen rondom dit onderwerp teruglees volgt een gevoel van falen, een teleurgesteld gevoel en vooral auw.. je hebt het nog steeds niet kunnen tackelen. Je bent maanden verder en eigenlijk nog steeds geen bal opgeschoten.

Afgelopen jaar stond in het teken van het gebruik of beter gezegd pogingen doen om het gebruik te stoppen. Is dat gelukt? Nope...

Gelukkig is het gebruikt beperkt gebleven tot een avond/nacht in het weekend. Vanzelfsprekend is dat niet normaal en zijn de gevolgen ook niet milt.
De avonden/nachten dat ik los ging waren 9/10 keer niet eens zaligmakend. Het was eerder ''het hoort erbij'' en vaak ook het doden van de tijd. Ja waarom niet? Anders zit je je ook maar te vervelen.

De ochtenden werden steeds verrotter en ook de maandag en dinsdag waren vaker een worsteling dan gewenst. Vooral de mentale gevechten waren een uitputtingsslag. Qua slaap was het allemaal wel te behappen aangezien het weekend vaak planloos was. Laat naar bed en ook laat uit bed, tsjaa maakt niemand wat uit.

Natuurlijk is het een probleem want je ritme gaat volledig naar de K****. En dan heb je het nog niet eens over de lichamelijk belasting van een slechte slaap kwaliteit en de D&D.

Wat ik merkte was dat de frequentie vrijwel gelijk bleef maar op het moment dat ik los ging ook steeds verder ging. De eindtijd werd meestal bepaald doordat mijn lichaam letterlijk niet verder kon. Op = op.

Waar ik van schrok waren de momenten dat ik benauwd werd en/of zelfs moeite kon hebben om de trap op te komen. Een soort vreemd spierpijn achtig gevoel in mijn benen? Soms ook kortademig. Was dat genoeg om het de volgende keer te laten? Nee helaas niet.

Terug naar het vallen en opstaan! Ik ben vanaf 1-1-2026 weer opgestaan en ga er met volle moed er tegenaan! Het was wederom irritant om een ''goed voornemen'' te hebben maar zeker noodzakelijk! Het is echt vijf voor twaalf.

Wat mij op de been heeft gehouden is dat ik vorig jaar nog steeds 4-5x in de week sportte. Ik heb afgelopen jaar enorm veel gesport, ook vanuit de gedachte dat als ik mijzelf kennelijk zo kan verliezen, ik ook niet moest janken en maandag gewoon de draad met werk en sporten weer moest oppakken.

Als ik erop terugkijk is het sporten min of meer een compensatie geweest voor wat ik mijzelf het weekend aandeed. Daarbij ook een vlucht om tijdens het sporten het gevoel te krijgen dat ik wel doorzettingsvermogen heb en geen loser ben.

Ik moet de conclusie trekken dat deze verslaving, in welke vorm dan ook, echt een hele taaie en hardnekkige is. Ik ga het nog één keer zelf proberen en anders hulp zoeken.

Het gekke is dat nu ik weer op het juiste pad ben, ik ook denk van maar dit voelt toch 1000x beter? Dit is toch eigenlijk wat bij jou past, hoe jij altijd hebt geleefd, je die ellende toch niet nodig hebt?

Poging 223232! Ik ga er weer voor!