Yesterday... I broke his heart (Part 1)

Mijn ogen glijden over mijn geelgekleurd bureau van post-its. Er is nog zoveel te doen zoveel te regelen. Alles moet tot in de puntjes verzorgt zijn. In mijn oor klinkt het geluid van een overgaande telefoon, er wordt opgenomen. 'hoi met Maria'. Het leek me een leuk idee om s'avonds tijdens het feest van onze bruiloft een fotograaf te hebben en ik dacht dat mijn peettante dat wel erg leuk zou vinden om te doen. Dit was geen enkel probleem en ze wilde dit met veel liefde en plezier doen. Toen ik ophing kon ik dit ook weer afvinken. De uitnodigingen waren verstuurd naar de drukker, deze zouden zeven tot acht weken voor 12 mei klaar zijn om op de post te gaan. Gezien mijn leeftijd ben ik toch wel echt een organise goeroe en perfectionist. Dit is altijd mijn droom geweest om jong in het huwelijksbootje te stappen, op naar een toekomst als jonge moeder. Ik moet nu mijn notities laten liggen voor wat het is want het is carnaval in ons dorp, om 2 uur begint de optocht die we bij mijn ouders thuis gaan kijken om vervolgens in de dichtsbijzijnde uitgaansgelegenheid verder te gaan feesten. Ik spring snel onder de douche en schiet in mijn nieuwe piratenjurk. Het was niet de bedoeling om wat nieuws te kopen dit jaar in verband met de bruiloft maar bij het zien van deze jurk kon ik hem niet laten hangen. Het was een zwart met witte jurk die me slanker maakt dan ik werkelijk ben. Ik roep Neelis, onze witte viervoeter, om haar mee te nemen. Frank had zijn verrassende carnavalsoutfit die ieder jaar opnieuw uit de doos van zolder komt. Ik vind het niet meer kunnen maar ach als hij dat leuk vindt. Eenmaal bij mijn ouders sluit de halve familie aan en onder het genot van een drankje kijken we met zijn alle de optocht. In verband met nieuwe regels die ze vijf jaar geleden hebben toegepast stelt 'de' optocht niet veel meer voor. Na veertig minuten komt de politiewagen als afsluiting alweer voorbij en zit het erop. We besluiten nog even binnen bij de familie te gaan zitten en rond half vier vertrekken we richting de kroegjes. In een opwelling en enthousiasme haal ik enorm veel munten, ik kan redelijk wat drank hebben maar het zal me benieuwen of ik dit er doorheen krijg. De geelgouden pretcilinders beginnen aardig op tempo naar binnen te glijden en het feestgebruis begint aardig op te woelen. Samen met ome Ron sta ik te ouwehoeren met een jongen uit een dorp verderop. Rick is verkleed in een schotse rok met daaronder.. niets dan alleen een muisje. Natuurlijk moest iedereen dit even zien en werd er de draak mee gestoken. Rick deerde het allemaal niets en liet zijn muis met volle trots zien. Iedereen en ook ik begon al aardig in dn olie te raken van de biertjes, ik stond zelfs voortaan op de dansvloer. Frank kwam al optijd in de avond naar me toe gelopen, hij hield het niet meer vol en vertrok naar huis. Ik vond het allemaal prima en verdween in de polonaise de zaal weer in. De polonaise liep strak langs Rick die met het muisje in zijn hand stond te zwaaien, alsof ik de flos in de rups griste ik het muisje uit zijn handen en verdween de zaal in. Wat hadden we een schik met dat sokje. Rick zou nog op stap gaan met mijn broer maar die waren natuurlijk zonder iets te zeggen alweer vertrokken naar de Jodel. Samen met Rick bestelde we een taxi om hun achterna te gaan. Ik was allange tijd niet op stap geweest en voor ik ging trouwen leek het me leuk om hier nog eens in mee te gaan. Voor we gaan eten we bij de friettent nog wat en voor we klaar waren stond de taxi al voor de deur. Daar gingen we richting de stad. Ik kon niet wachten tot ik het gezicht van mijn broer zag als ik daar binnen zou komen. We werden warm onthaald en we moesten meteen even laten zien dat we er waren. Twee gangmakers samen op pad. Shotjes sterke drank, bier in overvloed het kon niet op. Het feestje ging van kwaad naar erger. Soms herken ik mezelf niet meer terug in situaties waar alcohol in het spel is.. Wat hier gebeurde is er eentje van. Er stond een klein (ik dacht verlegen) jongetje langs de muur van de Jodel te kijken naar wat we aan het doen waren. Samen met Rick liep ik naar hem toe, Rick kende hem schijnbaar. De jongen wilde zich voorstellen aan me, maar wat ik zeg: Hee vraagje, nu ben je in de Jodel he maar ben je wel eens ooit echt in de Alpen geweest? Nog voordat hij kon antwoorden duwde ik hem met zijn neus in mijn decolete. Rick ging stuk van het lachen en de toon voor de avond was nu helemaal gezet. De schotse rok ging omhoog en daar danste het een en ander op en neer... alleen wat Rick niet in de gaten had is dat het muisje nog steeds kwijt is.. Ik schoot in de lach en verdween naar het toilet om maar niet langer toeschouwer te hoeven zijn van deze voorstelling. Eenmaal op het toilet kwam ik even tot mezelf en dat ik toch wel behoorlijk dronken was. Het idee om naar huis te gaan op dat moment werd compleet genegeerd, het was immers een once in a lifetime avond. Buiten het toilet hoor ik een jonge meid uitvallen tegen een meisje wat zich voorzichtig probeerd te weren met een bekende stem. Ik open de deur en zie dat het een vriendin is van de groep van mijn broer. Voor ik het wist trok ik mijn mond open tegen de aanvallende partij en wist haar buiten de toiletten op de gang te krijgen. Hier stonden we even verder te steggelen. Ze voelde zich waarschijnlijk bedreigd door mijn forse voorkomen en begon mij te duwen. Op dat moment komen net mijn broer en Rick van het toilet die zich ermee bemoeien. In een mum van een seconden brak de hel los. Haar vriend en een vriend erbij. Rick en mijn broer sloegen in het rond en ook ik moest mezelf verdedigen. Gelukkig kwam er al snel een uitsmijter om de hoek gelopen die gehoor had gekregen van het opstandje, omdat ik me als de oudste (en verstandigste) geroepen voelde om er op af te stappen. Ik maakte er een mooi verhaaltje van om onze jongens te beschermen en de groep met het meisje werd buitengegooit. Zo konden we ongestoord weer verder. Om drie uur hadden we een taxi terug besteld, deze liep alleen heel erg uit. Vanwege de kou propte we ons met zijn alle bijelkaar in een bushokje. Vanwege gebrek aan ruimte ging ik er voorzichtig bij zitten bij Rick op schoot. Er was een band ontstaan deze avond en dit voelde heel erg vreemd aan. Een lange leve de lol, ga voor ons maar aan de kant- band. Dit voelde heel erg vreemd en ik voelde me vrij. Ongehoord vrij.. Eenmaal in de overvolle taxi besloten ook wij om achterin op de grond plaats te nemen waar nog ruimte was. Rick zocht toenadering.. al leek me dat niet zo'n heel goed idee. Eenmaal weer terug in het dorp stond ik nog even na te praten met mensen die bij ons in de taxi zaten. Op een rustig moment pakte iemand mijn hand en ik werd de tent ingesleurd die aan de kroeg vast stond. Het was Rick.. Voor ik het wist stonden we te zoenen alsof ons leven er vanaf hing. Ik werd overrompeld door een gevoel van overgave en verliefdheid. Wat gebeurde er met me? We schrokken allebei enorm toen we realiseerde wat er zojuist gebeurde. Rick kon niet meer naar huis. Zijn vader is ernstig ziek en hij wilde hen niet belasten door zijn moeder uit bed te bellen. We besloten te kijken of ik nog een fiets had voor hem. Voorzichtig gingen we ons huis binnen waar ik woonde met Frank om vervolgens in de schuur te kijken. De fiets stond op slot en ik kon er niet op komen waar ik de sleutel had gelaten. Het was te laat om nog meer overhoop te halen en Rick besloot om op de tweezitsbank te gaan slapen en ik viel als een blok in slaap op de driezitsbank.

Ik hoor voetstappen op de trap. Ik knipper met mijn ogen en ineens zie ik Rick rechtop in de bank zitten slapen. Oja, dat dus. Op dat moment komt Frank de kamer binnenlopen en schiet in zijn lach. Het zal er vast en zeker komisch uitgezien hebben hoe wij daar totallos bij lagen. Ook Rick wordt wakker en voelt zich tamelijk ongemakkelijk in deze situatie. Ik besluit zoveel mogelijk mezelf te zijn en strompel naar het toilet. In tijden heb ik me niet zo beroerd gevoelt. Ik pak voor ons alledrie wat te drinken uit de koelkast, niet voor de gastvrijheid maar in eigen belang. Na gezellig wat gekletst te hebben brengt Frank Rick naar huis. Ik kijk de twee na vanaf de bank onder het vouwgordijn door. Een vreemd buikgevoel betrekt me en ik weet niet wat ik hiervan moet denken. Hoe moest ik me gedragen als Frank thuis zou komen, ik wist het niet. Ongemakkelijk als ik me voelde besloot ik in de douche te stappen zodat ik me nog altijd veilig achter een waas van stoom kon verstoppen. Na een minuut of vijf komt Frank inderdaad de badkamer binnenlopen en vroeg of het gezellig geweest was. Ik begon meteen te vertellen over het vechten en daarmee vermeed ik mooi de pijnlijke onderwerpen waar ik me wel eens kon verspreken. Even later komt Frank teruggelopen met de vraag waar mijn telefoon is. Die vraag riep ook bij mij de grootste vraagtekens op want ik had hier geen idee van. Te suf om erachter aan te gaan stond ik alweer klaar om me om te kleden voor de volgende carnavalsdag. Ome Ron en tante Sjan kwamen binnen om ons op te halen. Ook zij waren inmiddels op de hoogte van de gebeurtenissen van vannacht en vanmorgen en grapte dat ik op een vrouw leek uit de buurt die het op jongere mannen heeft voorzien. Ik lachte mee, maar in mijn achterhoofd voelde ik me enorm opgelaten. We vertrokken weer richting onze favoriete kroeg waar we gister ook de grootste lol beleefde. Voel me vreemd en verstoten. Heb immers ook wat gedaan wat echt niet door de beugel kan. Iedereen die me aankijkt is net of die het weten. Er hangen camera
s voor de kroeg, wie weet hebben ze het wel gefilmd. Ieder scenario schiet door mijn hoofd. Het ergste is ik voel me totaal niet schuldig.. We lappen weer en beginnen weer met drinken. Halverwege de middag zwaait de deur van de kroeg naar de zaal open en komt die lange stengel met zijn witte hoedje en schotse rok weer binnen. Ome Ron kijkt me aan om te checken wat mijn reactie is, ik kijk weg en probeer zo veel mogelijk de rode kleur van mijn gezicht tegen te houden. Die heeft me door.. Ik kan mijn ogen niet afhouden van Rick en merk dat ik hem volg. Ook hij zoekt steeds contact. Dit is zoooo fout! Zo gaat het werkelijk iedere dag van de carnaval. Op maandag besluit ik contact op te nemen met de Jodel of zij daar mijn telefoon gevonden hebben. En ja hoor ik heb weer geluk. Frank en ik halen de telefoon snel op voordat het avond wordt, we willen immers weer weg naar de kroeg. Ook die avond was Rick weer in volle ornaat aanwezig en kon ik het niet loslaten. Ik was verkocht. Halverwege de avond viel het me ineens op dat ik dat witte hoedje niet meer voorbij had zien komen. Ineens had ik ook weinig zin meer om te blijven en besloot naar huis te lopen voor de 'hond'. Ik smste mijn beste vriendin of zij het nummer van Rick had en dit naar me wilde sturen. Ik kreeg meteen reactie en belde Rick op. Hij was naar huis gegaan om met zijn vader tv te kijken. Zijn vader is ernstig ziek en natuurlijk moet hij daar tijd voor nemen en zoveel tijd mee doorbrengen. Ik begreep het en zei hem gedag. Net nadat ik opgehangen had hoorde ik de sleutel in de voordeur omdraaien en daar kwam Frank aan met ome Ron en tante Sjan. Er was niets meer aan dus kwamen ze hier nog een drankje doen. Een zucht van verlichting ontglipte me, ze zouden me gehoord hebben zeg. Het was maar goed ook dat de carnaval ten einde kwam want ik mocht die volgende dag weer gewoon gaan werken. Op het werk moest ik even stiekem op hyves gaan kijken en vriendjes worden met Rick. Ik begon met hem te chatten. Hij was helemaal ontzet van wat er gebeurd was want ik ging trouwen en daar wou hij niet tussen komen. Het maakte op mij geen indruk wat ie zei want ik keek op dat moment door een roze bril en was helemaal weg van hem. Ik typte terug dat het helemaal niet goed ging tussen ons en dat ik bij hem weg wilde. Het enige antwoord wat hij daar op kon geven was dat ik dit zelf moest weten.
Twee dagen heb ik me ontzettend rot gevoeld en overdag steeds contact gezocht met Rick via hyves. Ik wist niet meer wat ik moest doen. Thuis werd al enkele avonden niet gesproken, ik kon de druk niet meer aan. Ik was begonnen met het pakken van spullen want ik wist dat ik weg wilde. Vluchten! Donderdagochtend zat ik op het werk weer te chatten met Rick en hij zei weer hetzelfde dat het niet had mogen gebeuren omdat ik ging trouwen en we dit niet konden maken. Spontaan klapte mijn keel dicht en ik kreeg geen lucht meer. Mijn collega stond een paar meter verderop en zag dat ik helemaal niet lekker werd. Ik voelde me alsof de wereld onder mijn voeten vandaan was getrokken en ik weggleed in een donker diep gat. Ze haalde wat water voor me maar dit mocht niet baten. Uiteindelijk ben ik even naar buiten gelopen maar de paniek aanval bleef opzetten. Op advies van mijn collega heb ik me ziekgemeld en ben ik naar de huisarts gegaan. Zij hebben mijn bloeddruk gemeten en hart gecontroleerd. Niets aan de hand. Ik kreeg een recept voorgeschreven met kalmeringspilletjes om beter te kunnen slapen. Na het bezoek aan de huisarts ben ik bij de apotheek mijn recept op gaan halen en ben ik naar het parkje gegaan. Hier heb ik zitten wachten tot ik tot rust was gekomen. s'avonds toen Frank thuis kwam heb ik met hem gepraat en gezegd dat ik voor een week naar huis wilde om tot rust te komen. Wat hij toen niet wist is dat ik eigenlijk hiermee bedoelde dat het hele gebeuren niet door kon gaan en ik bij hem wegging. Ik kon het niet uit mijn strot krijgen omdat ik wist dat ik dit zelf veroorzaakt had en geen reden kon geven waarom...
Vrijdagavond bij mijn ouders aangekomen met wat spullen vertel ik dat ik naar huis kom. Mam barst in tranen uit en vind het super erg. natuurlijk met een trouwerij van je oudste dochter op de agenda over drie maanden is dit wel een shock. Wat doe ik ze allemaal aan... Er is nog nooit in heel mijn leven een periode geweest waarin ik mezelf meer gehaat heb dan deze. Er wordt gehuild maar daarna ook geaccepteerd en oplossingsgericht gedacht. Een kamer moet er gemaakt worden dus ik kom weer als laatste erbij. Betekend het kleinste kamertje is voor de terugkomer. Op zaterdagavond slaap ik zo mijn eerste avond al direct thuis. Zondagavond ga ik met Frank, Ome Ron en tante Sjan mee naar de kroeg. Ik heb nog niks verteld, Frank ook niet. Bij het naar huis gaan vertrekt Frank alleen met ome Ron en tante Sjan, bij het naar buiten gaan snapt Sjan er niets van en loopt huilend weg. Ik wist niet wat ik moest doen. Aan de bar zaten wat leeftijdsgenoten en ik ben bij hen aangesloten. Plots gaat de deur open en komt Rick de kroeg binnen. Hij komt bij ons aan de bar zitten, volgens mij had hij al genoeg gedronken want de ene na de andere mop kwam zijn mond uit. Jos een jongen naast me verteld hem van doe ff een beetje rustig, Lynn hier heeft net haar relatie verbroken. Ohh zegt Rick dan kan ze alsnog met mij gaan trouwen. Waarom ik zo onder de indruk bleef van zijn zatte gebrabbel.. geen idee, maar hij wakkert wat in me aan. Het half jaar wat hierna volgt staat voor mij in teken van drank en mezelf verliezen. Totaal geen gevoel voor eigenwaarde meer en Rick die maar contact bleef zoeken maar toch ook weer op afstand bleef. Ik werd er gek van..

Een jaar later...
Ken je het gevoel dat wanneer je iemand aankijkt je een eeuwig gelukkig gevoel krijgt.. een vertrouwd gevoel. Dat gebeurde iedere keer weer opnieuw, het contact zoeken met uitgaan bleef. Ook op zondag bij het voetballen bleef ik voor hem geen moment onopgemerkt. Anderhalf jaar lang bleven we als bange bijtjes om elkaar heen draaien. Het ene moment kwam ik heel dichtbij, het volgende moment duwde hij me net zo hard weer weg. In maart 2011 verloor Rick zijn vader de lange heftige strijd tegen zijn ziekte en kwam te overlijden. Dagen heb ik rondgelopen met een steen in mijn maag, het laatste contact met hem was erg afstandelijk. Het is geen prater en omdat ik.. denk ik.. hem te goed kan lezen wat emoties betreft nam hij grote afstand. Pijnlijk, maar begrijpelijk. Toen ik op een nacht niet goed in slaap kon komen heb ik hem via hyves een privebericht gestuurd om hem te condoleren en veel sterkte te wensen. Hierbij nog wat woorden die me op mijn hart lagen om mijn medeleven te tonen. De volgende avond had ik een reactie van hem terug, een kort dankjewel. Ik besloot hem verder met rust te laten. Voor hem en om mezelf te beschermen ben ik niet op de dienst geweest. Ik was bang dat zijn pijn me zoveel zou doen dat ik mijn emoties niet meer onder controle zou hebben.
Achteraf bleek dat hij het wel gewaardeerd had als ik erbij was geweest want de periode daarna heeft hij me min of meer genegeerd. Tot het moment dat ik samen met vriendinnen in de plaatselijke kroeg zat en ineens berichten van hem binnenkreeg. Hij wilde weten waar ik was. Mijn hart maakte een vreugdesprongetje maar mijn verstand fluisterde me toe dat ik mezelf niet voor de gek mocht houden. Ik liet hem weten dat ik in café de Neut was. Hij reageerde daarop dat ie eraan kwam, ik moest het nog eens zien.
Een tien minuten daar was hij er samen met een vriend. Ze kwamen bij ons aan de bar zitten en we hebben gezellig met zijn vijven zitten grappen en kletsen. Toen de lichten aan gingen en de kroegbaas ons naar huis wuifde wilde hij met me mee naar huis gaan. Ik wees hem af. Geen zin in ellende en hoopvolle gevoelens.
De volgende ochtend had ik weer enkele berichten van em met vragen wat ik ging doen dat weekend. Met de nadruk op wat ik die avond weer ging doen. Er waren niet veel plannen en waarschijnlijk weer naar de kroeg toe. Hij stuurde dat ie het leuk zou vinden als ik er die avond ook weer was.. Natuurlijk.. natuurlijk ging ik weer voor de bijl, trommelde alle vrouwen op en we gingen die avond weer. Het was een gezellige avond met zijn alle. Rick kon geen taxi meer aankomen op het laatst en regelde vervoer naar huis. Toen hij naar buiten liep werd ik door mijn vriendinnen en zijn vrienden geport erachteraan te gaan. Ik vluchtte naar buiten, een kwartier hebben we staan zoenen als een stel tieners voor aan de weg. Toen hij me losliet keken we naar een auto die daar met groot licht op ons gericht stond. Het was zijn broer die hem kwam halen. Hij ging naar huis.
Die dag erna bleef hij berichten sturen en we planden die week een date. Woensdagavond bij hem thuis. Lekker gewoon.

Je gelooft het of niet, ze zeggen wel eens dat je op wolken kunt lopen. Ik heb die week niets anders gedaan... Woensdagavond het was 17:55. De post op het werk was al opgehaald, de directie was al vertrokken. Alleen ik was nog maar aanwezig in het grote kantoorgebouw op het industrieterein in Erp. Denkend aan mijn outfit voor die avond en mijn doucherituelen besloot ik om de deur te sluiten en mijn spullen in te gaan pakken. Ik stond om 17:59 gereed bij de klokautomaat om uit te klokken. 18:00! Als een speer snelde ik me naar mijn auto om vervolgens met abnormale snelheden mijn weg naar huis te vinden. Eenmaal thuis heb ik snel mijn eten opgewarmd, in de douche gesprongen. Binnen no time zag ik eruit om door een ringetje te halen. Benen zo glad dat zelfs een hoopje zand er vanaf zou glijden. Half acht hadden we afgesproken. De zenuwen in mijn buik begonnen op te spelen, waarom? waarom nu, ik kende hem al een hele tijd en dan toch nog zo in spanning.

Iets voor half acht parkeerde ik mijn mooie beetle bij hen recht voor de deur. Een eindje verderop zag ik een bekende auto staan, vrienden van em. Stelletje etters die komen even controleren waarom hij geen tijd had vanavond natuurlijk. Ik belde aan en daar stond hij, die frisse lange grote kerel waar ik zo'n groot zwak voor heb. Hij begeleide me naar de kapstok en pakte netjes mijn jas aan. Vervolgens kreeg ik een rondleiding door het huis, hij vertelde over zijn vader. Liet beelden zien die ze na de crematie hadden laten maken met stukjes as erin verwerkt. We besloten om film te gaan kijken, Men of Honnor. We lagen tegen elkaar aan op de bank en het was alsof het zo hoorde. Heerlijk relaxed. Op een gegeven moment was de film afgelopen en we hoorde een deur. Zijn broer kwam thuis en kwam nog even gezellig kletsen. Even later kwam ook zijn moeder thuis van een avondje weg en gaf me een hand. Ik ken haar al maar toch. Het werd laat en we besloten afscheid van elkaar te nemen. Bij de voordeur pakte Rick mijn hand en trok me nog even dicht tegen zich aan. Hartstochtelijk hebben we staan zoenen en hij wenste me weltrusten.

De dag erna bleef het ontzettend rustig in het berichtverkeer. Ik was een beetje verbaasd daarover na zon leuke avond. s'avonds bij het trainen ondervond ik al snel wat er aan de hand was. Hij nam weer erge afstand.. ik kom weer te dichtbij. Er is geen touw vast te knopen aan die jongen. Met afhangende schouders ben ik die avond optijd naar huis gegaan uit de kantine.. ik kan dit niet aan..

De volgende dag gaan we met de dames weer gezellig naar De Neut. Rick liet even later weten dat hij die avond ook zou gaan. Ik kreeg geen hap eten door mijn keel. Was met een vriendin die avond nog even de stad ingeweest om te eten en te winkelen maar de eetlust was er niet. Slecht gegeten en toch maar naar de kroeg. Ik stond aan de bar om drinken te bestellen. Rick was al even binnen en kwam naast me zitten aan de bar. Hij begon:
"Lieke... lieke dit kan niet, je bent een zus van Bart. We moeten hier niet mee doorgaan. "
Mijn hart brook in stukken. Hij kon er niet over doorgaan. Stom verbaasd en niet realiserend wat hij net had gezegd stond ik aan de bar voor me uit te staren. Voor ik in de gaten hadden dat die lichtgevende puntjes sterretjes waren, heb ik van horen zeggen viel ik achterover tegen de lambrisering. Mijn broer zag me vallen en is meteen opgevlogen om me naar de keuken te slepen. Daar kwam ik weer bij in de keuken met een doek op mijn hoofd. Ik was flauwgevallen. Rick stond voor me en was zich kapot geschrokken. Ik had hem laten schrikken zei die. Ik zweette als een malle, mijn hele lijf was door en door nat. Na wat te drinken ging het wel weer en ik ben terug gegaan naar mijn vriendinnen. Heel veel actie zat er niet meer in dus naar huis was het beste. Samen met mijn zus en een vriendin heb ik de kroeg verlaten en zijn we eieren gaan bakken. Aan de keukentafel ben ik in tranen uitgebarst. Ik was er kapot van.

.................................

Guus Meeuwis ft Gers Pardoel- Nergens zonder jou.