Week 2.2016 ; Kittycat

Ondanks de gebeurtenissen van het weekend ervoor, was ik deze week erg optimistisch. Voor mijn ex leek dat wat minder te zijn. Het kwartje viel een paar dagen later toen ik begon met mijn spullen in te laden en te pakken. Na wat over en weer contacten met mijn ouders was er ruimte gecreëerd in de slaapkamertjes die na de uitgevlogen zusjes een nieuwe bestemming hadden gekregen. Dit viel hem ontzettend zwaar, waarschijnlijk omdat ie dit niet verwacht had. Na wat eerdere opgelopen ruzies heb ik wel eens vaker gedreigd dat ik het niet meer vol hield en hij was in de veronderstelling dat dit ook wel weer zou zakken. Voor mij is de kous af, ik ben van mezelf vrij bescheiden maar ik weet diep in mijn hart dat ik echt wel beter verdien dat dit. Verdrietig voor hem maar ik zie geen mogelijkheden meer. Ik wil het niet meer.. al mijn energie wordt me door hem ontnomen. In het begin zal het erg moeilijk zijn, uiteindelijk zal bij hem ook dat besef komen dat het beter is zo. Ik kan niet leven met een koude brok steen. In mijn aard ligt gevoeligheid, liefde & passie voorop. Ik ben een gevoelsmens, een vrouw.
Die woensdag kreeg ik een smiley gestuurd van mr Italian. Zo eentje met blozende wangetjes. Ik vroeg wat er aan de hand was. Hij zei dat dit nog een reactie was op mijn laatste emoticon van zaterdag.. Direct als ik was attendeerde ik hem erop dat het wel een erg late reactie was. Hij was druk geweest met sporten en werken. Tja.. we werken nu eenmaal voor hetzelfde bedrijf. Ik weet wat ie bedoeld. Een jong bedrijf met een enorme krachtige ijverige wil om dynamisch te blijven. Ik werk er nu bijna twee jaar en heb er dagen bij dat ik mezelf tot op het bot gesloopt heb, maar het voelt iedere keer o zo goed als je dan de resultaten ziet. Ik had hem die dag een notitie gestuurd om een leverancier te bellen, dus ik vroeg of ie de beste man 'Hanske' nog gebeld had. Hij begon honderduit te vertellen over klanten die het wel gezellig vonden om zo'n leuke jonge knaap over de vloer te krijgen. Zijn ego was natuurlijk weer enorm gestreeld. We grapte wat over de werkzaamheden en het personeelsfeest.. Hij had zich ook goed vermaakt die avond.. (tja hoe kan het anders ..) Plots stuurde hij een berichtje dat als ik wilde appen.. met zijn nummer erbij. Ik wist even niet waar ik het zoeken moest of wat ik terug moest zeggen. Ja stuur ik, is idd handiger... (tegelijkertijd zakte ik door mijn as! hoe kon ik dit nu zeggen..). Ik was sprakeloos en besloot het gesprek te beëindigen met dat ik (is ook echt) ging eten en een avondje Ikea had gepland. Hij ging sporten. Ik heb twee minuten, gelukkig ongezien, door de kamer gesprongen! Ik kreeg zn nummer!!!!!!!! Waar een kind al niet blij mee kan zijn, voelde me echt een tiener van 16.
De volgende vraag die in me opkwam. Ja als je wil appen, maar zou hij dat leuk vinden als ik app. Natuurlijk bereikte ik er niets mee als hij mijn nummer niet had. Ik besloot een grap uit te halen die hij (hopelijk) wel kon waarderen, om em zo met een knipoog ook mijn nummer te kunnen geven.
De hele donderdag heb ik tevergeefs mijn scherm in de gaten zitten houden. Als iemand anders me een bericht stuurde sprong ik een meter van mijn stoel.
Vrijdags om vijf uur na werktijd besloot ik weer om wat aandacht te vragen. Wil ik nu gewoon mijn gedachtes verzetten of voel ik daadwerkelijk iets voor hem. Hoe kan het ik heb hem nog maar één keer in levende lijve gezien en hij weet me nu al van mijn stuk te brengen. Het klinkt misschien raar maar heb nog nooit iets voor iemand gevoeld en tegelijkertijd zo de slappe lach mee gehad. Vanwege mijn drukke avond en voorbereidingen voor een belangrijke fotoshoot heb ik nauwelijks de aandacht om het gesprek fatsoenlijk af te sluiten.
Die zaterdag zit ik thuis tussen de dozen, alles half gepakt. Ik weet niet meer waar ik moet beginnen. Wat kan een mens veel spullen verzamelen in drie jaar tijd. L mijn beste vriendin komt even langs op de thee, ze biedt aan om mee te helpen maar wil haar hier niet mee belasten. Ik eet wat, maar heb niet zo'n honger. D. een vriendin besluit om langs te komen en dat we ergens wat gaan drinken. We stappen in de auto, rijden langs het tankstation om even een voorraadje sigaretten aan te schaffen voor de avond babbelen. Voor we wegrijden maken we een plan voor de avond. Rustig terrasje in Uden of eens gek doen en naar een andere stad op stap. D. zag allang aan mijn ogen waar ik naartoe wilde. Zonder discussie en eensgezind rijden we aan, op naar de stad. In mijn achterhoofd wist ik natuurlijk dat de kans groot was dat hij die avond ook daar ergens te vinden zou zijn. Trillend van de zenuwen op de passagiersstoel en drie sigaretten verder arriveren we in de parkeergarage. Ik durfde niet, durfde em niet tegen te komen. We liepen door de straat waar het te doen was en besloten een bekende vertrouwde kroeg in te gaan waar we in het verleden wel eens geweest waren. Vol goede moed besloot ik twee drankjes tegelijk te nemen om mijn spanningen onder controle te krijgen. Langzaam kwam ik op het punt om hem te berichten dat ik nearby was, ik had een subtiel berichtje opgesteld. Nog voor ik wat tegen D. kon zeggen drukte ze vliegensvlug op versturen. OMG! Ik voelde me zo slecht en doorzichtig, het gevoel alsof ik me voor de leeuwen gooide. Hij bleek de bob te zijn die avond en was met vrienden in een andere kroeg. Ik wilde em laten weten dat er niet veel aan was en typte door het woordenboek helemaal verkeerd, Kittens.. ipv kuttent. Hij zag de bui waarschijnlijk wel hangen want wij waren inmiddels vele borrels verder.. Om 02.00 vroeg ie of we nog steeds op dezelfde plek waren en hij besloot om verstandig naar huis te gaan. De volgende dag speelde zijn favoriete voetbalclub een belangrijke match dus heel begrijpbaar.