2016 een nieuw begin

Voor jezelf kiezen.. Dat is waar 2016 voor mij om draait. Hier zit ik dan aan de keukentafel in mijn ouderlijk huis. Mijn meubeltjes, servies en complete uitzet in dozen gestapeld op mijn oude slaapkamer. Begin deze week voelde het als een verlichting dat ik mijn biezen had gepakt en terug naar de roots was vertrokken. Nu begin ik de pijn te voelen van het alleen zijn en hoe ik ook alweer in godsnaam voor mezelf moet zorgen. Natuurlijk kom ik hier weer terug in een gespreid bedje, maar dit is een tijdelijke oplossing. Waar gaan we naar toe, wat staat er me te gebeuren, kom ik nog ooit iemand tegen die WEL bij me past.. Mijn hoofd draait overuren.
Eén ding weet ik wel.. er is geen weg meer terug. Teveel pijn en teleurstellingen. Soms.. soms loopt het anders dan je eerst voor ogen had, je suddert door... tot je een helder moment krijgt en dicht bij jezelf komt. Kreeg gister nog een appje van 'm dat ie zich iedere dag beter voelt. Daar schiet ik toch geen reet mee op! Dat mannen soms wat later van begrip en gevoel waren daar ben ik inmiddels na drie relaties wel achter.. maar dat bij hem het kwartje zo laat viel en maar afgewacht had tot ik er een punt achter zet, dat zegt voor mij al genoeg. Begin december in een gesprek aangekaart dat we elkaar verslonsde, hij me enorm teleurstelde en dat mijn gevoelens voor hem minder waren. De eerste reactie die ik kreeg was dat als ik niet met zijn karakter kon dealen dan was daar de deur... Ik denk nou eenmaal heel realistisch, als jij het vandaag uitmaakt denk ik morgen toch hoe ik nu verder ga. En daar bleef het bij. De grond leek onder mijn voeten weg te zakken en ik had me in tijden niet zo beroerd gevoelt. Wat doet dat zeer als de vent waar je je al drie jaar de benen onder je kont voor vandaan loopt, je aan de kant schuift met zulke opmerkingen.. De weken erna waren als een strop om mijn nek. Tijdens de feestdagen ontzettend veel moeite moeten doen om mooi weer te spelen en dan eindelijk kwam de verlossing... 2016 brak aan! De nieuwjaarsavond bij zijn vriendengroep om 02.00u afgesloten. Het weekend daarna stond mij een heuglijk traditiemomentje te wachten met mijn vriendinnen een weekendje op Citytrip. Het voelde als een geweldige uitvlucht, ver genoeg weg. Eenmaal op plaats van bestemming wilde we al snel wat gaan eten, we kwamen aan bij een Italiaans restaurant. Mijn hartje maakte een klein heugelijk sprongetje want ik had een paar weken geleden op personeelsfeest wat zien lopen. Een nieuwe collega, half Italiaans.. Ik kreeg het warm toen onze ogen elkaar kruiste en er kwam een gevoel bij mij naar boven wat ik al in lange tijd niet gekend heb. Ondanks dat hij zich voor een nieuwe collega ontzettend aanwezig had gedragen, bleef er wat achter bij mij, waardoor ik hem niet uit mijn gedachten kon wissen. We schoven aan tafel en bestelde direct ons verdiende alcoholisch versnaperinkje. De ondeugd in mij bleef opspelen waarop ik besloot hem via FB een pb te sturen. Heel onschuldig, maar ik moest contact zoeken. Al snel kreeg ik reactie en stuurde wat over en weer.. Hij was bekend met de stad dus wist nog wat leuke plekjes om te stappen. Natuurlijk hadden wij die zelf ook wel op kunnen zoeken, het was maar om even contact te leggen en te peilen of er daadwerkelijk antwoord zou komen. Om mezelf niet verder op te dringen besloot ik het gesprek af te sluiten en me weer bezig te houden met waar we voor gekomen waren, the ladies weekend! Na het eten belandde we in een enorme foute bar, waar we na wat goudgele pretcilinders a little tipsy op huis aan gingen. Zoals dat nou eenmaal gaat bij meiden, hadden ze me natuurlijk allang in de smiezen en was de eerste toon van het weekend gezet.
De volgende dag stond in het teken van all u can-shop! Na een lange zware dag in maar liefst vier winkels die we van top tot teen uitgepluisd hadden kwamen we weer terug in ons hostel. Ik was al snel klaar voor de volgende avond stappen en zat verveeld op mijn telefoon rond te kijken op whatsapp en FB. Hij had tot mijn verbazing een bericht achter gelaten hoe het was gister.. Ergens voelde ik me enorm schuldig maar waarom? waarom mocht ik hier niet blij van worden. Het gesprek wat volgende ging over koetjes en kalfjes, vakanties enz. Inmiddels stonden de dames startklaar om te gaan, ik kon het niet loslaten. Nog een heel gesprek gehad tijdens het stappen met een vriendin en ook collega. We besloten eens gek te doen en een foto van ons samen te sturen naar em. Al snel volgende een foto terug van hem met twee vrienden. Alweer had ie dat pak aan wat em zo mooi staat! Mijn hartje maakt echt kleine sprongetjes. We beëindigen het gesprek met een vriendschappelijke kus en gaan ieder weer onze eigen weg op de feestjes.
Ik werd wakker met een bonzend hoofd en een flinke kater van de uit de hand gelopen avond. Lees acht uur thuis van een avond in een lugubere club Franzz in een grote hoofdstad van Europa, samen met vriendin S.W. hadden we de missie volbracht om eens flink door te zakken. Ik scrolde door mijn telefoon en zag mijn berichten van de avond er voor. Ik kreeg het gevoel dat ik te ver was gegaan en mezelf te beschikbaar had geshowd. Ik besloot om het even te laten voor wat het is. We pakte onze koffers in en reden deze alvast naar de auto in de parkeergarage. Het was ontzettend rotweer, we wilde nog van alles gaan bekijken maar door het weer en de slopende avond was bij ieder een goed humeur ver te zoeken. We besloten democratisch om sight seeing te laten voor wat het was en de auto aan te zwengelen richting huis. Onderweg naar huis begon bij mij het claimende, gespannen gevoel weer terug te komen waar ik voor weggevlucht was. De weg naar huis kon mij niet lang genoeg duren, ik wilde me niet overgeven aan de realiteit. Ik wist wat me te wachten stond, wat ik moest gaan doen. De knoop doorhakken...
De volgende dag had ik nog een dagje vrij. Ik kreeg niets uit mijn vingers en de dag was verschrikkelijk. Toen hij s'avonds thuis kwam, kwam het hoge woord eruit. Uit medelijden heb ik dit nooit eerder durven doen.. Maar met wie zou ik medelijden moeten hebben, zijn reactie bleef koeletjes. Ik kon er niks aan doen dat het over was, zei die. Dat is je gevoel en als het er niet meer is dan houd het op. Het voelde als een blok die van mijn schouders gleed, het beklemmende gevoel in mijn hoofd verdween en mijn longen kregen weer lucht. Belachelijk dat je na drie jaar gewoon bang bent voor zijn reactie.
De volgende ochtend stond ik op en ik had echt het gevoel dat ik zweefde. Ik voelde me meer dan opgelucht, vrij als een vlindertje. De grootste fout die je kunt maken als stel zijnde is om elkaar het leven moeilijk te maken. Je hoort elkaar bij te staan en elkaar door alles heen te slepen. Mij was al drie jaar 'aangepraat' dat ik het allemaal moest dragen. ''Ik kan geen was vouwen, daar heb ik jou voor aangenomen". Als ik dit in mijn hoofd herhaal lijkt het wel een film.