Worsteling

Soms heb ik het gevoel dat ik mijn eigen aanklager ben. Alsof er in mij een stem zit die voortdurend commentaar levert. Mijn gedachten neem ik vaak bloedserieus, terwijl ze bij nader inzien lang niet altijd ergens op slaan. Toch behandel ik ze alsof ze de waarheid zelf zijn.

Ik heb een lichaam dat mij elke dag draagt, maar in plaats van dankbaar te zijn, bekritiseer ik het. Alsof het nooit goed genoeg is. En dan denk ik: moet ik hier niet gewoon dankbaar voor zijn? Denk ik dit echt, of is dit weer zo’n stem die me vertelt hoe het hoort?

Misschien is het zelfs beter om “gek” te denken en te beseffen dát het gedachten zijn, dan om ze te ervaren als absolute werkelijkheid. Misschien hoef ik mijn hallucinerende gedachten – want zo voelen ze soms – helemaal niet serieus te nemen. Ze overschreeuwen mijn eigen stem.
Maar wie zijn “ze” eigenlijk?

Als ik eerlijk ben, zijn het overtuigingen. Ingebakken ideeën die van generatie op generatie worden doorgegeven. Oordelen, normen, verwachtingen. Ik heb ze ooit aangenomen als waarheid en ben ze zelf gaan geloven. Door ze nu op te schrijven, door ze zichtbaar te maken, zet ik misschien al een enorme stap.

Misschien mag ik gaan loslaten dat ik elke gedachte, alles wat ik hoor of zie, bloedserieus moet nemen.
Tegelijk voelt dat naïef. Of is het goedgelovig? Alsof ik de grip verlies. Alsof ik de kluts kwijt ben.

Gelukkig kan ik nog redelijk doen alsof ik deug. Alsof alles klopt. Maar diep vanbinnen weet ik dat ik vaak mijn eigen rechter speel. Mijn eigen God bijna. Ik veroordeel, ik leg de lat, ik spreek het vonnis uit.

“I’m going slightly mad…” schiet er door me heen.

Ben ik nog te redden? Wie praat hier eigenlijk? Waarom stop ik hier niet gewoon mee?
Maar nee. Stoppen kan niet. Want dan blijft het onbewust. En wat onbewust blijft, geef ik misschien door aan mijn omgeving.

Dus ik moet dit aankijken. Bewust maken. Niet om mezelf opnieuw te veroordelen, maar om te leren onderscheiden: wat is echt mijn stem – en wat is slechts een oude overtuiging die hard schreeuwt?

Misschien begint redding wel precies daar.