De Moolenaar.
Den Heemel geeft, Wie vangd die heeft.
Staat imands Moolen wel gedraaid
Zijn wieken worden wel bewaaid,
En 't werek van nooddruft word bedreeven
Wie deckl'er aan Genaade mis,
Die toegekeerd van herten is,
Naa't Eeuwig onophoud'lick Geeven.
De Mandemaaker.
't Ondichte Vat, En houd geen nat.
Die waatter schepte met eener Mand,
Die scheen niet wel by zijn verstand:
Veel Handen soecken Heil te grypen,
In't gaatich vat van deesen tyd,
Maar 't sal haar altemaal ontsypen,
Schep Heil in 't Vat der Eeuwigheid.
Al
met al
is 't dus
klaarblijkelijk vooral een kwestie
van minstens een minimum aan intelligentie,
zorgzaamheid, opvoeding, geduld, inzicht, regelmaat,
technische vaardigheid, behulpzaamheid, zorgzaamheid,
logisch denken, fantasie, humor & zo nog wel enkele reeksen van soortgelijke associaties
die mensen kunnen leren ontwikkelen gedurende ons vaak
o zo vreselijk korte bestaan
op aarde?
Het zal
dus inderdaad ooit wel
ergens begonnen zijn in de oerwouden
en savannen van onze verre voorouders die moesten rondtrekken
door woestijnen en over oceanen om hun beloofde landen te kunnen ontdekken,
inclusief alle daaraan verbonden plussen en minnen, ups & downs,
overdracht via gebaren & verhalen op de volgende generaties
homo sapiensjes met hun dunne en dikke pensjes,
hemelfietserijen, diepzeeduikerijen &
't gewone mydileven
van alledag &
-nacht ...
Geen wonder
dat we meestal niet kunnen nalaten
om zodanig met uitvindingen en verwoordingen
om te leren gaan zodat we verband kunnen aanbrengen
tussen al die uitersten waarmee we te maken krijgen gedurende
ons wisselvallige en/of eentonige bestaan: we worden allen
in 't levenswater geworpen en belanden vroeger of later
op 't droge, leren zwemmen, lopen, rennen,
klimmen, kruipen, zitten, liggen
& de gekste streken uit
te halen ...
Vandaar ook waarschijnlijk
dat, voortbouwend op al dit soort van religieuze & filosofische visies,
we de verbondenheid en eenheid van Yesjoe
met de g d die hij zijn
hemelse vader noemt,
kunnen duiden
als een
EEN-
van-Geest
zijn?
Daarmee
worden allerlei
ingewikkelde speculaties voorkomen,
die later in de kerk alle ruimte kregen.
Men ging spreken over de wezensgelijkheid
van Vader en Zoon, en over de twee naturen
die in Yehosjoea verenigd zouden zijn. Ook ging men
in de reflectie op Vader, Zoon en Geest spreken
over een drie-eenheid.
Dat leerstuk is dus
ook blijkbaar niet zomaar
door de kerk verzonnen, maar 'aardig bedacht'!
Wat mij betreft hadden ze er dan ook meteen bij kunnen breien
dat het eigenlijk dus ook best wel evenzeer zou kunnen gaan
om de Moeder, de Dochter & tweeslachtelijke
& "biseksuele" van 'de mens'
in ons allen?!
Maar goed,
hoe je het ook wilt wenden en keren,
het blijven altijd menselijke gevoelens,
gedachten, daden, dromen, visoenen, visies met kunst
& vliegwerk, van de hak op de tak springen & up and down,
als betrof het niet zo bar veel anders dan troepjes halfwilde mensapen & aapmensen
volop in ontwikkeling van niet te stuiten ontdekkingen, weerspiegelingen, geitenbreierij &
de wonderbaarlijkste voortbrengels
van grijze cellen ...
Tijdelijke fixaties
op bepaalde woordcobinaties
en aanverwante zinnebeelden kunnen misschien een
AL TE
statisch beeld van g d
voorkomen en zo'n voorlopige aanname van God als drievoudige activiteit
wil dan voor een tijdje ook als plaats van g d in ons 'aanwezig zijn '
die zo niet zozeer
IS
maar gebeurt
recht doend aan zijn/haar
dynamische betrokkenheid op ons bestaan?
Toch moet je nu wel onder ogen zien
dat al dit soort van voorstellingen te zeer speculatief zijn
om moderne(r) 'gelovigen' nog te kunnen overtuigen!
Zoiets kan maar al te vaak leiden tot onnavolgbare
uebertheologische uiteenzettingen, met alle
gekke & geile misverstanden vandien,
plus verwijten (ook onder Joden
en moslims) van dien
nadien tot nu
aan toe ...
De kerk
is juist gediend,
samen met alle andere mensen
vol uiteenlopende wensen met en veel eenvoudiger denken over g d & Yehosjoea:
ook wat mij betreft dus ietwat meer in de vorm van 'n "geesttheologie"
met 'n bijpassende "'geestchristologie"
die openstaat voor
alle mensen
....

