Wondering ..

Inmiddels woon ik al 7,5 maand op mezelf maar helaas zal ik mijn zelfstandige leven over een maand deels op moeten geven. Door onterechte tegenslagen op het gebied van school waardoor ik van school moest, ben ik genoodzaakt om mijn studiefinanciering te moeten stopzetten. Om die reden kan ik het dus niet langer opbrengen om mijn huur te betalen en de bijkomende rekeningen en kosten te kunnen bekostigen. Verder is de kans zeer klein dat ik op kort termijn een baan kan krijgen aangezien de banen waarvoor ik eventueel in aanmerking zou kunnen komen in het noorden tegenwoordig heel zeldzaam zijn.

Er moet een snelle, verstandige beslissing worden gemaakt. De feiten liggen op tafel en daar kan niet veel langer omheen worden gedraaid:

- Ik heb geen inkomsten om het te bekostigen om nog langer op mezelf te kunnen blijven wonen.
- De kans is klein dat ik in het noorden snel aan het werk kom en tijd om daar op te wachten heb ik niet.
- In het noorden is er geen zekerheid over een woonruimte voor onbepaalde tijd voor mij.

Er is simpelweg maar 1 oplossing; verhuizen naar de randstad. Daar kan ik bij mijn vader in wonen en ben ik verzekerd van een dak boven mijn hoofd. Uiteraard is het wel de bedoeling dat ik daar z.sm. een baan weet te vinden zodat ik niet continu thuis hoef te zitten. En zodat ik ook wat sociale contacten kan op doen om mijn toekomstige leven daar wat makkelijker te maken. Het is namelijk al verdrietig genoeg dat ik mijn vriend, vriendinnen en een aantal familieleden achter me moet laten. Écht achter me laten zal ik ze natuurlijk niet maar ze zullen niet meer zo dicht in de buurt zijn als dat ik was gewend.

Het zal een hele grote stap voor mij zijn om mij daar te settelen. Er zullen veel eenzame, verdrietige momenten van heimwee en gemis komen. Ook zal het enorm wennen zijn dat ik een woonruimte met een ouder moet delen. Ik ben inmiddels helemaal gewend geraakt aan het op mezelf wonen. Het kunnen doen wat ik zelf wil zonder aan iemand verantwoording te hoeven afleggen, me kunnen terugtrekken in mijn 'eigen' huisje wanneer ik daar behoefte aan had. Gewoon kunnen doen wat ik wou en wanneer ik het wou. Het zal enorm wennen zijn en er zullen vele irritaties gaan komen in het begin. Maar hopelijk hou ik het vol. Ik moet namelijk wel. Ik heb geen andere keuze.

Dit wordt de zoveelste verhuizing in mijn leven. Ik hoop enorm dat ik daar mijn opleiding alsnog kan afronden en dan een baan vindt, zodat ik daarna eindelijk mijn eigen woonruimte kan gaan regelen samen met mijn vriend. Ik ben er zo aan toe om alsnog mijn eigen huis te hebben en eindelijk die zekerheid van een vaste plek wat gewoon mijn plek is. Zonder afhankelijk te hoeven zijn van een ander of een ouder.

Everything happens for a reason; let this be a very good reason cause this situation isn't easy to be in.