Boos, verdrietig, verward ..

Soms komt er opeens uit het niets een moment dat ik het allemaal niet meer weet .
Ik heb dan om het even wat beter te verwoorden; een moment van 'verwarring en machteloosheid'.
Ook nu is het weer zo ver. Op school moesten we een emotie op papier uitbeelden die te maken had met een belangrijke gebeurtenis uit je leven.
Ik heb ervoor gekozen om een emotie van verwarring uit te beelden door een gebroken hart met vraagtekens eromheen te tekenen.
De bedoeling was dat je daarna in tweetallen ging zitten om elkaar het verhaal achter je eigen tekening te vertellen.

Mijn verhaal was als volgt (dit is de lange versie):
'Mijn moeder heeft mij op 16-jarige leeftijd gekregen waardoor ik ben opgegroeid bij mijn opa en oma. Na een aantal jaren ben ik bij mijn moeder gaan wonen die toen dus op zichzelf woonde en waar ik normaal gesproken alleen in de weekenden naartoe ging. Aangezien zij doordeweeks aan het werk was en dan na werktijd bij haar ouders op bezoek kwam om mij op te zoeken.

In de tijd dat ik bij mijn moeder woonde, paste mijn andere oma op mij (de moeder van mijn vader). Zij bracht mij naar school, haalde mij tussen de middag op om bij haar thuis een broodje te eten en haalde mij na schooltijd ook weer op om mij vervolgens terug naar huis te brengen. Na een tijdje gaf mijn oma aan dat ze niet meer op mij wou passen. Dus besloot mijn andere oma mij elke ochtend op te halen om half 7, aangezien mijn moeder om 7 uur moest werken en ik me dan bij mijn oma kon opfrissen en klaarmaken. Vanuit haar huis ging ik toen doordeweeks naar school (zij woonde tegenover de school). Tegen 4 uur wanneer mijn moeder weer thuis kwam werd ik weer naar huis gebracht.

Op den duur werd het voor mij best vermoeiend om telkens zo vroeg op te moeten staan om opgehaald te worden, dus besloten mijn oma en moeder om mij doordeweeks weer bij mijn oma te laten slapen. Ik was dus alleen nog in de weekenden bij mijn moeder. En ging na een tijdje ook af en toe een weekend naar mijn vader (mijn ouders waren 16 en 21 toen ik geboren werd en zijn dus ook redelijk snel al uit elkaar gegaan).

Mijn moeder kreeg een relatie met mijn stiefvader toen ik ongeveer 5 jaar oud was. Op mijn 12e besloten mijn moeder en stiefvader om mij zowel doordeweeks als in de weekenden in huis te nemen. Dit was voornamelijk omdat mijn moeder mijn oma er telkens op controleerde of ik wel regels had, zoals bijv. voor half 9 op bed etc. En mijn oma zoiets had van dit is mijn huis waar mijn regels gelden. Wil jij het op een andere manier, voedt je kind dan zelf maar op!

Dit heeft mijn moeder dus geprobeerd vanaf mijn 12e. Maar je kan je voorstellen dat het voor haar niet makkelijk is geweest om dagelijks een puber in huis te krijgen, die ze eerst alleen in de weekenden had. Er waren dus veel botsingen in de periode dat ik bij mijn moeder in woonde. Op den duur was het zelfs zo dat ik een lijstje van mijn stiefvader kreeg waar op stond wat ik elke dag moest doen vanaf het moment dat ik op stond tot het moment dat ik weer naar bed toe ging. Alles stond er precies in beschreven; als je wakker wordt doe je je rolgordijn omhoog, ga je je douchen of wassen, tanden poetsen, naar de wc, broodje eten en wat drinken etc. Voor het slapen ga je je neus snuiten, tanden poetsen, naar de wc, sokken uit etc.

Er waren opeens heel wat regels waar ik me aan moest houden. Terwijl ik bij mijn oma redelijk vrij gelaten werd. Dus dat was een hele omschakeling. En op de momenten dat het botste met mijn moeder of stiefvader, vond mijn stiefvader dat ik gewoon geslagen mocht worden. Het was niet zo dat er veel fysiek geweld gebruikt werd. Maar ik kreeg wel klappen in mijn gezicht, tegen mijn hoofd aan of een trap tegen mijn benen.

Nu ik er weer over na denk besef ik me steeds meer dat het allemaal niet 'normaal' was wat er gebeurde en dat het al te lang zo ging. Al waren er natuurlijk ook tijden dat mijn stiefvader moeite deed om leuke dingen met mij te ondernemen, wanneer mijn moeder die moeite niet wou nemen. Hij nam me mee om te zwemmen, naar een speelpark te gaan of mee boodschappen doen (wat meestal persé tegen mijn zin in moest).

Op mijn 15e kreeg ik 's ochtends vroeg slaande ruzie met mijn moeder. Ze uitte zich verbaal op een enorm negatieve manier naar mij. Ik was lelijk, een monster, had een jongen moeten zijn, zou alleen een vriend krijgen die me voor 1 ding zou willen enz. Al was ik dit de gehele tijd dat ik daar woonde al vaak gewend te horen. Mijn moeder was meer het type die zich bezig hield met zichzelf en als ze zich een keer met mij bezig hield dan behandelde ze me alsof ik een vriendin van haar was. Wat natuurlijk niet zo hoort.

Na die slaande ruzie ben ik weggelopen uit huis. Ik ben die dag gewoon naar school gegaan en uit school naar mijn oma toe gegaan. De volgende dag heb ik onder de werktijden van mijn moeder en stiefvader, thuis al mijn spullen zoals kleren, dierbare spullen die ik snel kon pakken enz. gehaald.

Ik heb na die tijd geen / amper contact met mijn moeder gehad. Ik heb het wel eens geprobeerd te krijgen maar daar werd niet op gereageerd.

Op mijn 18e kreeg ik een paar maanden weer contact, maar dat liep weer stuk doordat mijn moeder zich overal mee dacht te kunnen bemoeien. Ze had over iedereen in mijn leven wel een slecht woord te vertellen.

In diezelfde tijd ben ik bij mijn oma tot 2 keer toe het huis uit gezet. Eerst heb ik 2 weken bij mijn vader zijn ouders in gewoond. En ben ik weer teruggegaan naar mijn oma. Waar ik nog geen 2 dagen later weer het huis uit gezet werd. Toen ben ik naar mijn vader gegaan, waar ik een paar maanden heb gewoond. Door omstandigheden i.v.m. het niet kunnen vinden van werk en de juiste opleiding ben ik weer teruggegaan naar mijn oma. Aangezien mijn vader 3/4 uur verderop woont. Ik miste mijn vrienden in mijn oude woonomgeving en dat in samenloop met het bovenstaande (school/werk) heeft mij doen besluiten om terug te gaan en het nog 1x te proberen.

Ik heb het vervolgens een hele tijd volgehouden, tot mijn oom een vriendin kreeg die overal aan het stoken was. Ik heb toen zelf besloten om op mijn 19e naar mijn vader te gaan. Pas toen die vriendin uit beeld was en de rest van mijn familie in zag wat dat meisje aan het bekokstoven was, ben ik teruggegaan.

Een jaar later, een week na mijn 20e verjaardag was het weer mis. Ik kreeg weer een woordenwisseling met mijn oma, waarop ik zelf heb besloten om weg te gaan. Aangezien ze al dreigde om mij het huis weer uit te zetten. Dit keer was ik haar voor en nam ik het zekere voor het onzekere door bij een oom van mij tijdelijk in te trekken.

Momenteel woon ik daar inmiddels alweer 5,5 maand. Maar ik ben druk bezig om iets voor mezelf te zoeken. Waar ik 100% me eigen plek heb zonder dat ik afhankelijk van anderen hun woning ben.

Door dit alles weet ik niet waar mijn échte thuis is. In al die jaren ben ik ook steeds meer familieleden en vrienden verloren. Ze hebben me laten vallen al zien zij dit anders. Ik denk dat ze het nooit van mijn kant hebben bekeken en begrepen.

Het gebroken hartje staat dus voor alle mensen die ooit een belangrijke rol in mijn leven hebben gespeeld en het achteraf gezien niet hadden verdient.

En de vraagtekens staan voor de verwarring waar mijn eigen thuis nou werkelijk is. Tot nu toe heb ik die helaas nog niet mogen hebben.