2012 is niet mijn jaar.

2012

Het jaar waarin er familieruzies zijn opgelost en weer andere zijn ontstaan.
Het jaar waarin ik de knoop heb doorgehakt en voor mezelf heb gekozen door uit huis te gaan.
Het jaar waarin ik erachter ben gekomen wie van mijn 'familie' er daadwerkelijk nog voor me zijn.
Het jaar waarin ik mijn moeder de zoveelste kans heb gegeven, nog een weggegooide kans.
Het jaar waarin ik veel zogenaamde 'vrienden' achter me heb gelaten.
Het jaar waarin ik mijn eerste serieuze en meest liefdevolle relatie weer heb opgepakt.
Het jaar waarin diezelfde relatie ook weer stuk ging, ondanks mijn enorme liefde voor hem.

En nu het jaar dat ik met nog meer negatieve gevoelens moet dealen.

Alsof het nog niet lastig genoeg is om me te realiseren dat mijn relatie weer is stukgelopen. Kan ik nu niet meer om de feiten heendraaien en doen alsof die gevoelens even niet aan de orde zijn. Want nu wordt ik toch echt met mijn neus op de feiten gedrukt.

Hoe vaak heb ik wel niet geroepen: "Voor mij is het een closed chapter!". Maar het waren absoluut geen realistische woorden. Want hoe kan je zo snel en zo makkelijk iets afsluiten wat al jaren aan de orde is en wat met de jaren z'n ups en downs meebracht.

Voor een maand terug kwam hij nog bij mijn huis. En nu lijkt het alsof ik in een slechte droom of beter verwoord; in een nachtmerrie leef. Alsof ik elk moment nog wakker moet worden en dit allemaal niet echt is. Alsof iemand mij heel hard moet knijpen om me te laten merken dat dit écht is.

Hij ouwehoert met iemand anders. En tja hoe vaak heb ik dat wel niet gedaan toen het na onze eerste relatie samen stuk ging. Maar dan praat ik over 3/4 jaar terug en toen was ik nog jonger en hoopte ik dat mijn gevoelens voor hem weg zouden gaan als ik maar genoeg aandacht van een ander zou krijgen. Maar uiteraard was dat tevergeefs .. Het wordt nu allemaal zooo echt! Ik raak hem nu gewoon écht kwijt, ondanks dat het al een tijdje uit is.

Ik weet dat hij serieus is wanneer hij met een meisje ouwehoert. Want dat deed hij dat niet zomaar meer na onze eerste relatie. Omdat hij de hoop had dat het tussen ons nog goed zou komen. Maar nu gaat hij echt verder met zijn leven. We hadden samen toekomstplannen om samen te gaan wonen. En nu hij met een ander meisje afspreekt en ouwehoert ben ik bang dat hij diezelfde plannen al snel met haar zal gaan maken.

Zij woont ook al op zichzelf, heeft haar eigen huisje, een baan en er ontbreekt dus alleen nog een vriend. Maar daar is ze nu mee bezig .. Hij wil graag uit huis en een serieuze relatie waarbij samenwonen vroeg of laat ook een rol speelt. Het puzzelstukje valt snel in elkaar als ze elkaar leuker beginnen te vinden en zij haar eigen woonruimte al heeft. Hij hoeft dan nog maar 1 ding te doen; bij haar intrekken.

Ugh .. Ik maak mezelf letterlijk gek met al deze gedachten. Heb de hele nacht niet kunnen slapen omdat mijn hoofd overspoeld wordt met negatieve gedachten. Ik hou zoveel van hem dat ik hem alle geluk gun. Maar diep in mijn hart gun ik hem alleen onze liefde en geluk samen. Want wat wij hadden dat vind je niet zomaar. Dat is echt maar 1 keer in je leven dat je écht verliefd bent en dat de liefde zo puur is. Althans zo voelt het voor mij .. Ook al ben ik nog zo jong.

Ben ik egoïstisch omdat ik hem alleen voor mezelf wil en na alles nog steeds met niemand wil delen? Of ben ik gewoon dom dat als deze gevoelens zo overduidelijk en sterk zijn dat ik hem gewoon zo 'makkelijk' liet gaan?

Teveel vragen, te weinig antwoorden ..
Zoveel verwarring, pijn en verdriet.

Ik wil me niet meer zo voelen, liefde kan mooi zijn maar het kan je ook ontzettend veel pijn doen!