Well shit

Ik hou van jou.
Stiekem weten we het beide, geen contact is geen optie en we missen elkaar.
De rode lijn in het zand waarvan ik had verwacht dat het ons einde zou betekenen kwam en ging. Er ging geen 12 uur voorbij tot je weer een nieuwe manier vond om contact te hebben.
God wat ben ik gek op je, er is een vreemde vorm van schijnveiligheid. Ik vertrouw je en denk dat je meent wat je tegen mij zegt terwijl ik mij nog steeds bewust ben dat het kleed zo onder ons vandaan kan worden getrokken.
"Ons", er is een ons. Een nieuwe ons een oude ons, een neppe ons waarin we telkens doen alsof ik je vriendje ben. Een droom ons en wellicht een toekomst ons.

Wat moet ik toch met jou? Ik weet in ieder geval dat ik niet zonder je wil. Het word lastig als we elkaar niet meer kunnen zien.
Ben benieuwd of ik dan bij je naar de achtergrond verplaats of dat we beseffen hoezeer we elkaar missen.
We gaan het zien, ik weet dat ik op je wacht