Vrij vaag & vrijblijvend: medicatie & dedicatie 10


"AUTISTISCH myDi?"

'Stemgeluiden zonder stem' of
~ 'Sociale voelspriet tast herhaaldelijk mis bij beoordelen gezichtuitdrukkingen' ~

Misschien zijn de hersenen van autisten
wel doof en blind voor geluiden en expressies uit de mensenwereld!
Tot deze bevinding komen neuropsycho-logen na een onderzoek onder autistische mannen.

Wat is vanzelfsprekender
dan het onmiddellijk herkennen van een stem als een stem?
We KUNNEN er niet anders dan een stem in horen:
het geluid ervaren als het hoorbare gezicht van een ander mens.
Nu moeten zij in een online artikel in Nature neuroscience {18 juli} erkennen dat sommige autistische mensen in die stem
niet meer dan een ontzield geluid horen,
een geluid ZONDER stem.

Hoe kan een mens zo in zichzelf gekeerd zijn,
en leven in een wereld 'zonder buren'?
Waarin schuilt het onvermogen van autisten om in de gedaanten om hen heen wikkende en wegende medemensen te zien?
Het lijkt erop of de sociale waarneming ontbreekt,
of alle informatie die de sociale omgeving moet kleden en kleuren aan autistische mensen voorbijgaat.
Misschien moet je dat letterlijk nemen,
en zijn hun hersenen werkelijk doof en blind voor geluiden en expressies uit de mensenwereld.

Dat is in elk geval wat de neuropsychologen nu denken te zien
in het brein van vijf autistische mannen.
Zij lieten hen - en gezonde vrijwilligers - tientallen opnamen horen,
van varierende stemgeluiden tot allerlei omgevingsklanken.
En registreerden daarbij nauwgezet waar het brein al dat geluid verwerkte. Onze hersenen hebben daarvoor niet EEN centraal oor,
maar sturen de diverse geluiden door naar
specifieke klankexperts.

Klinkt er iets,
dan zie je her en der fakkels aangaan in het brein.
Voor stemmen luistert dan een apart gebiedje in een van de groeven aan de zijkant van onze hersenen mee om te concluderen dat er iemand praat. En dat gebied lichtte op bij de gezonde proefpersonen onmiddellijk als ze een stem hoorden,
maar bij de autistische mannen nauwelijks.
Terwijl er in de hersenaktiviteit bij het horen van andere geluiden weinig verschil was tussen de twee groepen.
Nu zweeg bij beiden het
'stembreintje'.

Hoorden de autistische mannen dan geen stemmen? Amper!
Geluiden hoorden ze wel, maar slechts af en toe {op 8 % van de opnamen} herkenden ze gepraat.
De andere mannen bleken volkomen trefzeker in het onderscheid van de klanken, waarvan 51 % uit vocale
geluiden bestond.

Wordt er boven dan niet goed geluisterd door autistische mensen?
Nee, eerder afwijkend geluisterd, zonder een cerebraal oor voor stemmen. En ontsluieren de neuropsychologen hiermee het geheim van autisme? Nee, denken ze zelf, maar misschien wel
een radertje in een groter geheel dat hapert:
het sociale brein.
Binnen het netwerk van miljarden zenuwcellen
lijken de sporen die moeten leiden naar een samenhangend beeld van het mensentoneel elkaar maar moeilijk
te kunnen vinden.

De haperingen zijn divers.
Begin jaren 90 lieten Britse psychologen overtuigend zien dat autisten die in intellectueel opzicht goed mee konden,
moeite hadden om zich gezichten te herinneren die ze op foto's hadden gezien. Onoplettendheid, dacht men aanvankelijk,
maar hun geheugen voor foto's van allerhande gebouwen bleek dik in orde. Hier ontbrak een antenne voor het meest typerende aan een mens: zijn uiterlijk.
En soms ging zelfs het gezicht van hun eigen moeder
in hun blik verloren.

Net als
bij het luisteren gold:
ze keken wel, maar ze keken anders.
Naar delen van het gezicht vooral, niet naar Jan of Piet.
Misschien maakt het begrijpelijk waarom sommige autistische mensen geen moeite hebben om een gezicht op een kop te herkennen.
Kijk eens naar jezelf in je paspoort,
omgedraaid. Dat is een heel ander soort kijken,
van onpersoonlijke aard.

De sociale voelspriet
tast bij autisten ook herhaaldelijk mis bij het beoordelen van gezichtsuitdrukkingen of van emoties in de stem.
Kwaadheid kan, in hun ogen en oren, opluchting worden.
Verwondering zien ze als ergernis, verdriet als geamuseerdheid. Dit vreemde misgokken beschreef de psychiater Simon Baron-Cohen twee jaar geleden in het Journal of autism and developmental disorders {2002 vol.32, nr.3}.

De verwrongen sociale perceptie
kwam datzelfde jaar nog illustratiever aan het licht in een onderzoek onder autistische mensen en lijders aan het syndroom van Asperger.
Het is lastig om deze twee geestesgesteldheden van elkaar te onderscheiden, maar aan beide wordt een gebrek aan empathie,
aan het begrijpen en invoelen van de andere mens,
toegeschreven.

Wij snappen het allemaal onmiddellijk,
blijkt uit de studie in Brain {augustus 2002}.
Twee simpele geometrische figuurtjes - een kleine en een grote driehoek - fladderen eerst lukraak over een beeldscherm,
maar dan zitten ze elkaar plotseling achterna.
Ze jagen en vechten, zien we direct.
En even later zoeken ze toenadering tot elkaar,
dansen om elkaar heen,
flikflooien en flirten ...

Hier, waar de antropomorfe mens
met zijn vermenselijkte blik knikt en glimlacht, lijken de autistische en Asperger-mens van de overzijde van een brede vaart toe te kijken.
Met een vraagteken op het gezicht?

Ook bij deze proefpersonen
werd de verwerking in het brein gemeten.
Het blijft ontzettend moeilijk om daar iets uit te concluderen,
maar de onderzoekers kregen de indruk dat hersengebieden die normaal zo'n sociaal gebeuren met elkaar bepraten,
bij autistische mensen vaak in isolement
hun werk doen.

Ze mentalizen zo'n tafereeltje niet, heet het voor de Brit.
Ze proeven de intentie niet,
vooral niet als de ontmoeting resulteert in een aai of mep.
Alsof dat in hun perspectief ontbreekt.
En dan zijn we weer bij het waarom daarvan.
De neuropsychologen schrijven in Natural neuroscience heel koud over 'afwijkende verwerking van sociaal relevante informatie'.
DAT is wat ze zien in het brein:
dat autistische mensen niet alleen moeite hebben om de klank van stemmen te interpreteren, maar zelfs
om in stemgeluid een stem van iemand te horen.

Maar daarmee weten ze nog niet
waar het haperen van de sociale voelspriet begint.
Bij het niet horen of het niet zien,
dus bij een mankement in de waarneming?
Ze vermoeden eerder een veel diepere aarzeling in het sociale brein,
een brein dat nimmer de aanleg meekreeg
om uit de intonatie woede te horen of de aanraking
van een hand als een streling te ervaren.
Alleen in zo'n wereld kunnen stemgeluiden
zonder stem klinken?!


Uit: Trouw
de Verdieping van maandag 19 juli 2004


Misschien
zou je kunnen zeggen dat we,
naar aanleiding van het bovenstaande, allemaal onze 'zwakke plekken' hebben in ons brein?
In myDi moeten we genoegen nemen
met geschreven woorden, en niet iedereen is in staat om de juiste bedoelingen vast te leggen of op te vangen
die we zelf of een ander
eigenlijk bedoelen.
Daardoor kan nogal eens begripsverwarring ontstaan,
zodat we iets anders schrijven dan we eigenlijk bedoelen of iets anders lezen dan er werkelijk staat!
Bovendien zijn we dan ook nog
verstoken van gelaatsuitdrukkingen {emoticons}
en intonatie {geluid}.
En op 'soortgelijke' wijze lichten bepaalde gedeelten van ons brein
al of niet op bij het herkennen of overzien
van bepaalde woorden en
zins-constructies?
Op de achtergrond van al deze vormen van communicatie
wordt een grote rol gespeeld door onze genetische 'opmaak',
restanten van 'opvoeding' en 'frustraties' en
het 'humeur' of 'beoordelingsvermogen'
van het moment?

Onze hele wereld hangt aan elkaar van,
of valt uit elkaar door, het al of niet 'herkennen' en
'plaatsen' van 'eigen' en 'andermans'
gevoelens, gedachten,
'voorstellingen' en
daden?
ZO zitten we blijkbaar ook
in elkaar {of onszelf} verwikkeld en geven ons leven
al of niet een 'gewenste'
vorm ...?


{Re: 10-4-'04;
Medicatie; Sjema &
Voorhuid van Penis
& Hart
...}
engel
19 jul 2004 - bewerkt op 16 jan 2008 - meld ongepast verhaal
Weet je zeker dat je dit verhaal wilt rapporteren? Ja | Nee
Profielfoto van Asih
Asih, man, 81 jaar
   
Log in om een reactie te plaatsen.   vorige volgende