Vaarwel lieve Oma

Ik zie oma nog zo zitten aan de eettafel. Drie jaar geleden.

Ik kwam met een schrijfboek vol vragen. Over haar jeugd, over liefde, over wie ze is geworden, over herinneringen en dat zette haar aan de pen.

Wat vond ze het een werk, zo onzeker over haar schrijven. Toch ging ze door en bleef ze sterk.

Daar ben ik haar eeuwig dankbaar voor.

Haar leven, haar gedachten, haar herinneringen, voor altijd handgeschreven.

Oma schreef dat haar favoriete plek, haar huis was - haar kasteel, zo noemde ze het.
Ze had het thuis naar haar zin en hoopte er nog een poos te kunnen blijven.

Nou oma, dat is zeker gelukt.

Want je laatste levensweken lieten je pas uit je kasteel drijven.

Ik ken oma als een ware poetsqueen. Alles moest schoon zijn. Ze is nooit vergeten dat ik als kind zei: ‘ik weet heus wel waar mijn oma woont, daar waar de stoep het schoonst is, en de bel gepoetst is, daar woont me oma’.

Oma zag er altijd verzorgd uit. Een lippenstiftje ontbrak haar nooit.
Pas in haar laatste dagen ontdekte ik een moedervlekje op haar bovenlip.
Dat was mooi, maar ook verdrietig… want haar gezicht was altijd opgedirkt, nooit bloot.

Haar leven is niet helemaal gelopen zoals ze voor ogen had. Zoals de dood van mijn moeders vader op een te jonge leeftijd. Dat was een diep verdriet. Het kwam in haar dromen vaak voorbij. Nee, losgelaten heeft het haar niet.

Toch heeft ze haar verdriet niet laten bepalen wie ze was. Ze bleef doorgaan, was gelukkig, en dat was haar kracht.

Haar levensmotto was (heel typerend):

“Doorgaan. Vooral doorgaan. Je moet wel.”

En dat heeft ze gedaan.
In ieder aspect van haar bestaan.

Lieve oma,
ik ben hartstikke trots op je, op hoe je dit leven hebt geleefd.
Het was niet altijd makkelijk, maar je hebt het toch maar mooi gedaan.
Je was er altijd voor ons, altijd zorgzaam en gastvrij, met die heerlijke zelfgemaakte gehaktballetjes en stoofpeertjes, zo toenaderbaar en dichtbij.

Ik ga je missen.
En ik hou van je.