~*~
DE
kracht van de verbeelding
werkt OOK daar, waar mensen - in alle oprechtheid -
van de mydibijbel een boek met info over standen van zaken
hebben gemaakt en dat ZO
willen houden.
WAT
het geloof hen biedt
dat willen ze meestal dus niet kwijt:
houvast, vertroosting, bemoediging, samen te vatten in het Besef
dat ze een Vader in de Hemel hebben
die voor hen
zorgt.
DAT
raken ze ook niet kwijt,
niet door tegenwind waarmee elk geloof moet kampen,
en ook niet door deze mydiverhalen
te lezen.
WAT
het lot is
van DEZE vorm van geloven: het ongewilde lot,
daarover gaan de volgende
mydiverhaaltjes.
MET een
aan een ander ontleende terminologie
noem ik het gebruiksgeloof:
gebruiksgeloof klinkt als doorsneegelof,
en dat is het
OOK.
MAAR
dan niet in de zin van een waardeoordeel, maar statistisch:
het geloof, zoals dat het meeste voorkomt:
WAT IS HET, en wat is er op
tegen?
~!@!~
KORT
gezegd:
het kan geen wereld 'van betekenis' meer scheppen,
maar is gericht op het welzijn en welbevinden van de gelovige zelf,
en wordt daar ook voor aangeprezen:
geloven is goed voor
de mens.
~!@!~
NU
is DAAR
op zichzelf niets bijzonder mee aan de hand?
Religie ten behoeve van het persoonlijk welzijn
is al zo oud als religie zelf:
OOK het christendom heeft er, alle eeuwen door,
de trekken van
vertoond!
De
kerkleraar
Augustinus muntte er zelfs een term voor,
en zag er niets genants in:
het gewone geloof gebruikt g d [term is van hem], maar daarnaast
heb je iets hogers, en dat is het genieten
van g d.
OOK
vroeger was
- dat wil ik zeggen - gebruiksgeloof normaal,
de kerkvaders en de kerkelijke leraren van de eerste eeuwen
wisten HUN
christendom naadloos in te schuiven
in het eudaemonisme:
de term wil zeggen,
als algemene 'waarheid',
onder woorden brengen,
dat mensen ALTIJD al op zoek waren
en zijn naar wat HEN gelukkig maakt,
in ALLE betekenissen van dat
[blijkbaar altijd al
belangrijke]
woord.
Christenen
zijn [ook] mensen, en volgen dus OOK die wet.
Maar ze definieren dat geluk Anders, Hoger:
de hoogste Zaligheid wordt gesmaakt
als de dwalende zondaar terugkeert
naar de hemelse heerlijkheid
['heelrijkheid']
bij & van
g d.
WAARTOE ZIJT GIJ OP AARDE?
Om g d te dienen,
en in het hiernamaals gelukkig te zijn
- een oude echo die tot op vandaag voortklinkt: het welzijn
waarvoor geloof werd ingezet,
was het EEUWIG
welzijn ...
~!@!~
Aan DEZE pointe
van het christelijk geloof [de redding van de zondaar]
zijn veel gelovigen tegenwoordig ontgroeid: niet dat ik die er weer 'in'
wil hebben, ik prijs haar dan
ook niet aan.
Mensen
zijn geen wezens
die hun oorspronkelijke goedheid hebben verspeeld,
en nu maar met alle geweld gered moeten worden,
want er is nooit een oorspronkelijke goedheid geweest,
dus wat zal je dan met zondeval & verlossing, in de klassieke betekenis
van die woorden?
Maar
het wegvallen van de begenadiging, van vergeving en verzoening
als grote mysteries van het mydibestaan, heeft toch een soort van gat
achtergelaten: er is
ZO
bijna geen mysterie meer
over?
Gebruiksgeloof
is geloof waar het mysterie uit is weggelekt,
als een lege accu/batterij, waar aanbidden is opgegaan [ondergegaan
liever gezegd] in bidden en geloof 'geloof is geworden om te baten' ...
Dat is mijn definitie van gebruiksgeloof!
~!@!~
Biedt het christelijk mydigeloof dan niet geluk & welzijn?
Ik betwijfel dat, of liever: ik denk dat de christelijke religie mensen wel
gelukkig KAN maken, zelfs al hier op aarde, en niet ergens in een bleke hemel, maar dan niet omdat ze geluk in de aanbieding heeft!
Geluk,
& welzijn,
is bijproduct:
toevallig kan het christelijk geloof
ook gelukkig maken,
soms.
Maar
de eigenlijke bedoeling is wat anders
dan mensen op het spoor zetten van de zoektocht
naar eigen welzijn
alleen.
Mijn voorbeeld
is de 'bijbelheilige' JOB,
die zijn G D diende
'om niet'!
"HET"
draait allemaal om de vraag
WAT religie
'is'?
Ik ben mij van die complicatie bewust!
Religie bestaat
in de discussie over WAT religie is:
inderdaad ~
ik ontleen er de vrijmoedigheid aan om mijn eventuele eigen
steentje aan de discussie{s} bij te dragen door van gebruiksgeloof
te spreken: g d inzetten
voor het eigen welzijn.
Ik zie
in zo'n gebruiksgeloof iets van verval
[vandaar de negatieve ondertoon], het is religie in - voor religie -
slechte tijden, en in zulke tijden religie met de misnte kosten,
en daarom
de meest bloeiende vorm ervan net als
'brood & spelen'?
Want
dat kan
helemaal niet,
dat je religie ergens voor inzet:
religie zet JOU in, DAT zie ik als bepalend voor religie,
althans voor de
christelijke.
~
~










