uit de zak van klaas en piet {zie ginds komt} ...

GODDELIJK SPECULEREN: WIE ZOET IS KRIJGT LEKKERS, WIE STOUT IS DE ROE? {Zie: 'deze vuist op ...' 18 juli 16.11}!

HV:
Wel is 't van groot belang om te trachten te doorgronden wat de som van al die individuele gezindten betekent voor onze manier van samenleven. NL & West~EU zijn de eerste gebieden ter wereld waar 't vertrek v/d 'christelijke god' nu in volle gang is: alle reden om de vraag te stellen wat 'r zal gaan gebeuren met de morele traditie die 't christendom e.d. ons heeft nagelaten. 'n Zoveelste standpunt pro of contra god kan daarbij gemist worden als kiespijn.

Wie roept dat we 'het' zonder god niet zullen redden, gooit bij voorbaat de handdoek al i/d ring & wie korte metten wil maken met alles wat aan 'hem' herinnert, die gooit 't kind met 't wijwater weg! In zijn boek {"TOT HIER ...} stelt HV de vraag naar de toekomstige houdbaarheid v/d aan 't christendom ontleende moraal vanuit 'n 'positieve grondhouding': we hebben alle reden om 't zg. christelijk erfgoed, zoals 't zich in onze tijd @ {West} EU heeft ontwikkeld, te koesteren. De christelijke moraal is univer-salistisch & egalitair: alle mensen zijn gelijk voor god. EN ze is activistisch: 't gaat erom dat je daadwerkelijk bijdraagt aan 'n betere wereld. Wat zijn de vooruitzichten voor die door 't christendom ingegeven gezindheid als god & 't hiernamaals nu nog verder blijven verdampen om plaats te maken voor 'n onbestemd 'ietsisme'?

DAT is DE vraag waar Herman Vuijsjes boek over gaat: ik blijf altijd weer [al meer dan 50 jaar] benieuwd naar dit soort beschouwingen, achtergronden, oorzaken & mogelijke gevolgen. Hij spitst die vraag verder toe, maar vertelt vooraf eerst iets over zichzelf & over z'n beweegredenen om aan de boekenstroom over god nog weer 'n nieuwe titel toe te voegen.

Zijn godboek: ik blijf geboeid lezen [schrijven}:
't was 4 mei toen ik voor 't eerst 'n kerk vanbinnen zag. Ik was 10 jaar & m'n ouders vonden dat ik groot genoeg was om mee te gaan naar de dodenherdenking. Twee minuten stilte bij 't monument in onze buurt, daarna 'n stille tocht & 'n bij-eenkomst in 'n kerk. Snappen deed ik 't niet. Ik wist wie ze op 4 mei herdachten: onze joodse familieleden van vaderskant die de oorlog niet hadden overleefd. Maar wat moest 'n kerk daarbij?

[Voor mij, Mor, was dat alles te beladen de eerste tientallen jaren van m'n leven: ik las er wel veel over, maar hield me ver van massale herdenkingen e.d. tot in '67 @ Israel {!}, maar nu, 66 jaar na de oorlog, blijven al die herinneringen van die halve eeuw telkens 'opborrelen' ...]

Vandaar ook die onstuitbare behoefte om 'alle' missende stukjes van die tegengekomen puzzels 'in elkaar te willen blijven passen' ...