Toen onze ... 'n ..... was {& aardig om te zien}?!

Alle ellende,
vonden wij ooit,
schreeuwde 'naar de hemel'
om hulp. Als G d werkelijk 'bestond'.
dan had "HIJ", hoe dan ook, eigenlijk
best wel kunnen/zullen/moeten
'ingrijpen'?

Nu
'hij' afwezig
{b}lijkt te zijn,
of net doet alsof,
is hij ondertussen
allang niet meer 'DE GOD"
die wij meenden
te kennen!

Dat
soort van
gedachten, gevoelens &
overwegingen moeten we serieus nemen:
wat kunnen we er nog
mee 'doen'?

Allereerst
moeten we
een vreemde gedachtegang
constateren: er gebeurt iets eigenaardigs!
We {b}lijken "God" te willen beoordelen volgens onze eigen
normen & waarden, ook als die het resutaat zijn van de ene of andere
[al of niet vermeende] goddelijke
'openbaring'.

Vervolgens
roept men "God"
ter 'verantwoording',
met andere woorden:
we oordelen over "HEM", maar
als "God" is 'wie hij is', kunnen we niet
over hem oordelen, integendeel:
in de christelijke traditie is "HIJ"
volgens 'de Schrift{en}'
degene die 'over
ons oordeelt'.

Over gedachtenkronkels gesproken!

Mensen 'ontwerpen' goden & godinnen naar hun eigen 'beeld & gelijkenis', ontevreden als we zijn.
[{(~!~)}]
Wat we
bij al die hoogstmerkwaardige gedachten,
ingegeven door menselijke verontwaardiging over
een 'niet-ingrijpende God', ook nog doen, is het onbewust hanteren van een beeld
van "God": misschien is het in dit verband niet helemaal zonder betekenis nog eens
te wijzen op het gebod in de bijbel:
'GIJ ZULT U GEEN
BEELD MAKEN!'

Beelden hebben macht
[kijk maar naar de media, advertenties/reklame/propaganda & hersenspoeling!]:
ze beinvloeden ons.

Maar hoe komen we
aan dat beeld van "God"?
Het stamt meestal uit onze kinder-
jaren en is gecomponeerd uit bijvoorbeeld
wat oudtestamentische verhalen, met een voorliefde voor 't boek
Genesis: het zijn net 'mydiverhalen'
waarin God vanzelfsprekend
'aanwezig was'.

Kleine
kinderen kun
je niet iets leren
door middel van een samenhangend,
logisch betoog: kinderen weten iets door verhalen. Het zijn
de verhalen uit onze jeugd die ons een beeld van God [o.i.d]
geschonken hebben dat blijkbaar nog vaak heel lang
in onze geest blijft naijlen ['tot we
erbij neervallen'].

We zagen God als
een soort van grootvaderachtige figuur
met een lange witte baard en
allerlei veronderstelde
aanhangsels?

Hij
zweefde boven
ons op de wolken des hemels
en zag alles wat er op aarde [en binnenin ons] gebeurde
& hij zag het 'dus' ook als we
iets 'verkeerds'
deden.

'n Geweten
komt ouders &
opvoeders goed van pas
als het hen zo
uitkwam?

Onze
opvoeders [en
'neersabelaars'] hebben
van zo'n godsbeeld dankbaar ge-
& misbruik gemaakt om kleine kinderen al van jongsaf aan
't verschil tussen goed & kwaad bij te brengen en toen we wat volwassener
waren geworden, werd dit jeugdbeeld van God
geleidelijk aangetast.

Dat beeld
begon vervolgens geleidelijk aan
[of plotsklaps] af te brokkelen, werd onherkenbaar
en veel ten slotte in duizenden stukken uiteen
om daarna meestal nog verder
te vergruizen.

Wat
er uiteindelijk
[misschien nog] van over is,
heeft iets van een menselijke persoon.
Toch is hij ook weer geen 'echte mens', maar meer
een soort van supermens [superheld,
-man/vrouw compleet met 'ueber-
& untermenschen'
en wat vreemde
constructies]!

Zij
die God
uitsluitend nader identificeren
met "Christos", hebben waarschijnlijk
een ietwat begrijpelijker beeld, maar
bij alle leed en ellende
is ook die God uit-
eindelijk meestal
afwezig?

Wat
we misschien
nog wel {h}erkennen,
is dat "God" deze wereld 'geschapen heeft'
[&/of voor ons 'afgescheiden'/onderscheiden
heeft] & er daarom
'verantwoordelijk'
voor is.

Geen
wonder dus
dat we ons kwaad=
maken als "HIJ" nu toch
nog steeds geen acte de presence'
blijkt te geven in allerhande situaties
die ons met grote afschuw
& tegenzin vervullen
en die toch [als het
erop aankomt] om
'hemels ingrijpen'
vragen.

Waar komt 't kwaad vandaan?

Is er iets aan te doen?

En wat dan wel?

We
weten het
niet [meer] & slaan
er dus maar zo
nu en dan
'n slag
naar
...