Tijd
Ik heb geleerd dat tijd langzamer gaat naarmate het dichter bij een zwart gat komt. Binnenin staat tijd geheel stil. Dat is waar ik mijn herinneringen bewaar, niet te ver van waar ik al mijn gevoel heb weggestopt, maar dat hoort niet in dit verhaal.
In het zwarte, tijdloze vacuüm van alles en niets tegelijk, waar ontsnappen onmogelijk is volgens de theorie, zitten alles herinneringen die dierbaar heb. Ik wil de details niet verliezen, de lichaamstaal, de geur, de ongevoelde gevoelens, de geluiden. Muziek van het verleden. Tonen van waar ik naar verlang.
Dus ik loop door het bos opzoek naar de geluiden die me doen herinneren, maar de muziek is er niet meer. De krekels hebben artritis en zijn gestopt met spelen omdat het te veel pijn doet. De vogels vullen de leegte en benadrukken de stilte in diezelfde tonen. De alles vullende stilte.
De muziek nu zit in het versplinteren van glas tegen de muur omdat het me niet lukt om te schrijven. Of in een zangerige stem die beweert dat ik mijzelf buiten een groep plaats en dat vast eenzaam moet voelen. Het klinkt voort in geluiden van het huis die ik nooit eerder gehoord heb en waardoor ik niet meer weet of ik blind, doof of beide was en ben, wat tot mijn doofstomheid leidde.
Nog eentje dan? Om te vergeten? Om eigenwaarde te voelen? Om gewoon eens lol te hebben? Om dat zuigende zwarte gat te vullen tot ik het niet meer hoef te voelen. Tot de details veilig zijn in de vergetelheid en ik niet hoef te herinneren.
Ondanks dat ik de details niet wil vergeten.
Ik heb geleerd dat tijd stil staat in het centrum van een zwart gat. Ironisch genoeg heb ik onsterfelijkheid gevonden in een fase van mijn leven waarin het me niet meer interesseert.
-VLH
In het zwarte, tijdloze vacuüm van alles en niets tegelijk, waar ontsnappen onmogelijk is volgens de theorie, zitten alles herinneringen die dierbaar heb. Ik wil de details niet verliezen, de lichaamstaal, de geur, de ongevoelde gevoelens, de geluiden. Muziek van het verleden. Tonen van waar ik naar verlang.
Dus ik loop door het bos opzoek naar de geluiden die me doen herinneren, maar de muziek is er niet meer. De krekels hebben artritis en zijn gestopt met spelen omdat het te veel pijn doet. De vogels vullen de leegte en benadrukken de stilte in diezelfde tonen. De alles vullende stilte.
De muziek nu zit in het versplinteren van glas tegen de muur omdat het me niet lukt om te schrijven. Of in een zangerige stem die beweert dat ik mijzelf buiten een groep plaats en dat vast eenzaam moet voelen. Het klinkt voort in geluiden van het huis die ik nooit eerder gehoord heb en waardoor ik niet meer weet of ik blind, doof of beide was en ben, wat tot mijn doofstomheid leidde.
Nog eentje dan? Om te vergeten? Om eigenwaarde te voelen? Om gewoon eens lol te hebben? Om dat zuigende zwarte gat te vullen tot ik het niet meer hoef te voelen. Tot de details veilig zijn in de vergetelheid en ik niet hoef te herinneren.
Ondanks dat ik de details niet wil vergeten.
Ik heb geleerd dat tijd stil staat in het centrum van een zwart gat. Ironisch genoeg heb ik onsterfelijkheid gevonden in een fase van mijn leven waarin het me niet meer interesseert.
-VLH
26 feb 2026
- meld ongepast verhaal
Log in om een reactie te plaatsen.
- O 26 feb 2026 Tijd
- O 15 jan 2026 LL ( 3 )
- O 05 sep 2025 Dagindeling
- O 27 aug 2025 Dit maakte me blij vandaag ( 2 )
- O 13 aug 2025 Bette Davis Eyes
- O 27 jul 2025 Burnout ( 2 )
- O 21 jul 2025 Ingrain (opgeheven op 13-9-2015) ( 6 )
- O 14 jul 2025 Flogging Molly ( 9 )
- O 29 mei 2025 Werkdingen
- O 08 mei 2025 De enige beloning voor goed werk...
- O 07 mei 2025 -
- O 02 mei 2025 Queen ( 1 )
- O 29 apr 2025 Logeren
- O 20 apr 2025 Slapen en wakker worden
- O 18 apr 2025 Klein gereedschap