They say don't go on Wolverton Mountain, cause ...

Pas wanneer dat gebeurd is, kan ieders individuele, spontane woord weer vrij baan krijgen. De rouwtoespraken rondom de kist kunnen zo persoonlijk zijn omdat de ban van 't onuitsprekelijke al ritueel gebroken is. DAN mogen de intieme gevoelens er weer aan te pas komen & mag er zelfs 'n anekdote worden verteld waarom iedereen door z'n tranen heen toch nog lachen moet.

Ook DAT hoort bij 't afscheid van de gestorvene ~ maar is pas op z'n plaats wanneer de ban van de dood gebroken is ...

DIE krachttoer voltrekt alleen 't ritueel, in z'n afstandelijkheid & koppige materialiteit. En al helemaal bij moord op 'n "verlosser" o.i.d.!?!

Het is dan ook o.a. om DIE reden, denk ik, dat de rituele doe-het-ze vers inmiddels liever teruggrijpen op traditionele(r) rituele vormen & procedures, die ze tot 'n soort van patchword aaneenknopen. Iets kunstmatigs blijft dat altijd wel houden waarschijnlijk & ook hier ligt 't gevaar van kitsch levensgroot op de loer. Acuut wordt dat misschien vooral wanneer de rituelenknutselaar zich nog altijd teveel laat leiden door 't eigen innerlijk & zo opnieuw i/d valkuil te lopen van 'n AL-TE-persoonlijke sentimentaliteit?! Want in werkelijkheid heeft de rituele vorm voorrang boven het 'ik', dat zijn troost (of vreugde) om te beginnen van dat ritueel ontvangen moet. Het moet zich in de keuze van de rite overgeven aan wat het kiest: de regie uit handen geven opdat het spektakel van het ritueel zelf z'n werk kan doen.

Voor mijn gevoel heeft Ger Groot hier een belangrijk essentieel punt te pakken ten aanzien van een van onze meest 'lastige' emoties:
we worden in dit leven geworpen buiten onze wil, komen in aanraking met talloze moeilijk te verwerken impressies, staan dan ook vaak met de handen in het haar & weten niet 'wat te doen (of te laten)'? Dan is 't handig om, zoals vanouds, terug te kunnen vallen op ons oerinstinct, dat evolutionair gezien bijna altijd het heft in handen nam om een impassie te doorbreken waarmee 'we' al miljoenen jaren te maken hadden, om dan toch nog, daarna, toe te kunnen komen aan 'n 'verder gaan' & vervolglessen te leren blijven trekken. Net als myDi ...