terug
~*~
MISSCHIEN
is HET kenmerkende van myDiMensen
dat ze proberen om van iets afschuwelijks
iets moois te maken?
In de
eerste plaats
was er 'niets',
niets werd 'iets':
natuur, planten en dieren kregen
een bepaalde
'groeivorm'!
DIE
oorspronkelijke schoonheid
veranderde met het ontstaan van 'mensen'
alras is iets vreselijk
afschuwelijks ...
We
KONDEN 'het'
niet meer verdragen en
zijn sindsdien bezig om het
'terug' of 'voorwaarts' of 'stabiliserend'
te 'veranderen' in
iets moois?
En
we blijven falen,
omdat onveranderlijk
deze tijdelijke schoonheid
MOET verworden tot iets banaals,
traditioneel verouderend
en
'uit de tijd'!
We staan dus telkens weer
voor de keus om DIT besef te cultiveren:
[h]erken de natuurwetten en de schoonheid,
het evenwicht dat zij ogenschijnlijk
blijven produceren ...
Realiseer je
dat dit tijdelijk 'zijn' onherroepelijk
verandert in afsterven en
de dood?
Wat 'in den beginne'
miljarden, miljoenen, duizenden,
honderden, tientallen jaren
duurde voordat het 'verouderde',
gaat nu, door menselijke variatiedrang,
steeds sneller:
opkomst, groei, bloei, vrucht dragen en
afsterven!
Scheen
alles vroeger
minstens een generatie, een
mensenleeftijd, te duren voordat het
'voorbij was', NU staan we voor het feit
dat door de veranderingen in ons hersenschimmenspel
EN in onze 'zelfbestuurde'/cyberspaciale omgeving,
we tijdens ons leven steeds meer
modieuze perioden meemaken van Verandering
op bijna alle levens~
gebieden ...
Het
'geschapene'
is 'schepper' geworden en
waant zich
'g d'?
Kortom:
door ons toedoen
['erfzonde'] werd iets 'moois'
[on]behoorlijk 'lelijk' &
verwerpelijk!
We trachten onbewust
om die oerharmonie te 'herstellen'
door creatief bezig
te zijn ...
DAT
gaat met vallen en opstaan,
'daarvan' waar myDi van vol staat,
en het 'enige doel' is het vinden van
een 'nieuwe
balans'?
We willen onze cirkel
tot vierkant maken en dat slijt ONHERROEPELIJK
tot een ovaal!
Zodat we
weer bij wijze van spreken en schrijven
van voren af aan kunnen beginnen met het hele
oeroude/oerknal/oersoep~concept van:
oorsprong, beeld, geluid, lawaai,
kunst en veroudering ...
Zo zie je
maar weer eens
waartoe een bezoek aan een openluchtmuseum kan leiden:
beauty is in the eyes of the beholder,
voor een tijd[je] een plaats
van/voor/door
'g d'?
En wij,
wij zijn getuigen van dat "ZIJN" &
'vergaan' & 'kunnen bijna niet anders'
dan ons partijtje meeblazen in
het orkest des levens!
We
tetteren,
trommelen, frommelen,
slaan en spelen
voor eigen
en elkanders verantwoording
ons deel MEE in de
[r]evolutie{s}
die blijven plaatsvinden
binnenin & rondom
ons
...
Op
'eigen'
wijze.

Asih, man, 81 jaar
Log in om een reactie te plaatsen.
vorige
volgende