telgterweg 54 home sweet home & paradise lost ...

Aan de ene kant
is het net zoiets als een willekeurige andere verzameling
van planten/dieren & mensen.

Men mekkert,
loeit, kakelt, twinkeliert, knort,
miauwt, blaft, piept, schreeuwt, mompelt,
fluistert, droomt?

Of
blijkt zich
[n]ergens [wanneer/waar/hoe
of wat dan ook] te 'bevinden'
zoals onder de leefomstandigheden
van een Boeddha, Yehosjoea, Harry Potter of wie,
wat, wanneer en
hoe dan
ook!

Je
hebt altijd
weer armeren en
rijkeren, zij die helemaal niets bezitten
en degenen die alles
[lijken te]
bezitten
...

Je hebt
ook altijd weer
oerdommen en vreselijk geniale slimmerikken,
afschuwelijk lelijken & supermooien, gezonden en allerhande verziekten
in alle formaten van zeer kleine dwergjes
tot meer dan twee
meter lange
slierten
...

De rijken
leven in hun paleizen
vol met goud en zilver,
diamanten & platina, bedienden,
kamerheren en al die andere figuren
zoals hofdames en schildwachten,
geheime diensten en
zeer mobiele
eenheden?

De armen
leven in hun krotten
vol hitte en kou, stof, modder, slijk,
honger, dorst en ziekte~
verschijnselen.

Sommigen
van die figuren
ervaren hun leven als uiterst saai,
vervelend, banaal, vermoeiend
en leeg
...

Anderen juist
als boeiend, interessant,
afwisselend, enerverend en overvol
met mogelijkheden en
leuke 'levens'-
lessen.

Het is vaak maar net
uit welk ei je bent gekropen?
Als scharrelkip of legbatterijfiguur? Wild of gefokt?
Melkgevend of zaadproducerend! Vrije vogel die rondvliegt over de aardbol
of je hele leven in
'n mydikooitje!

Net
naar hoe
jouw aard en
voorkomen is gedragen we
ons dan als geile geit, slome koe,
kip of haan, papagaai of parkiet, vies vet varken,
lief poesje, krolse kat, hijgende hond, brullende aap,
gemankeerde/gevaarlijke gek, romantisch figuur,
dromerige maagd, masturberend knaapje,
randdebiel, professor Pi, Suske & Wiske
of Kuifje & Tom Poes, Heer Ollie B.
Bommel of Madonne, Brad Pitt
of Sjonnie Jordaan, Joop van
den Ende of andere
Endeldarmmol,
Voldemort,
willekeurig gezwel
of uiterst uitzonderlijke heil~
brenger
...

We
zijn dus
allemaal eigenlijk hetzelfde
EN
heel verschillend: leven onder
totaal andere omstandigheden
EN
zijn in de grond van de zaak
op dezelfde basisvoorwaarden
aangewezen?

En
we ervaren
al die overeenkomsten
en verschillen geheel op eigen wijze
[of als massaproduct], voelen ons hoogst [on]gelukkig
of totaal uitgeput, rijp voor de slacht of zijn juist in verwachting
van de heerlijkste afwisselende gebeurtenissen vol van geluk,
gezondheid, rijkdom, vriendschap, liefde, genot,
blijdschap, kunstuitingen
en groovy
things?

Hoe dan ook:
ooit zijn we geboren
en we zijn ongetwijfeld voorbestemd
om ooit ook weer te verdwijnen,
alleen is dat tweede
vaak onverwacht terwijl 't eerste
toch meestal zo'n negen maanden vantevoren
zich aankondigt!

Waar
liggen de grenzen
tussen normaal en abnormaal?
Je bent geboren uit een genetisch samenspel van mogelijkheden
onder zeer uiteenlopende omstandigheden
en wat er met die combinatie verder dan ook nog gaat gebeuren
blijft meestal een verrassing die je
zelf moet ontdekken,
ervaren &
beinvloeden?

Je kunt dus tegenwoordig kiezen
of je misschien wel zen~boeddhist wilt worden,
de ene of andere vorm van christendom wilt gaan belijden & [al of niet praktiseren]
of je er juist overal tegenaf wilt zetten & 'alle gelovigen vervloeken',
en je kunt al de Harry Potterboeken lezen
& [mee]'beleven'?

Je kunt ook
'gewoon niks' worden, nooit 'n boek lezen,
niets opschrijven, amper existeren in 'n verre achterbuurt of jezelf volproppen
in je tijdelijke para~
dijsje
...

En nog veel en veel meer:
en dat alles nog wel tegelijk!
Al die mensen kunnen tegelijk 'naast elkaar' aan het bestaan
en lijden of ervan genieten en soms zelfs ook nog van het ene uiterste van bestaan
in 't andere overstappen en daar dan weer al of geen verslag van uitbrengen
en er 'iets mee doen'?!

'n Spannende film van maken,
'n bloedstollende mydithriller, mydizoet/zoutpiratenverhaal,
allesomvattende evangeliegelijkenis, puberaal pestplakboek of misschien wel mompelend en strompelend van getuigen in 'n inrichting voor chronisch zieken & erg ouden van dagen,
goed geoutilleerd of hoogst primitief, ideaal voorzien van alle toeters & bellen
of in waarlijk helse krochten vol van honger, dorst, lawaai,
vuil en al die andere vreselijke
omstandigheden?

Alles kan!

Bijna!
Blijkbaar?
Als het niet kon
dan zou het ook niet bestaan!
Het bestaat: dus is 't mogelijk
en hangt het er verder maar net vanaf
wat je ervan
maakt?

Demente[rende]
mensen voelen
[net als de meeste andere chronische zieken?]
tijdens het proces van dementie
[urgentie/incontinentie/lichamelijk/geestelijk lijden],
vaak al veel langer dan we over het algemeen geneigd zijn om te veronderstellen
bij gebrek aan eigen ervaring en 'in aanraking komen met',
dat er heel vreemde dingen
met hen gebeuren?!

Ze blijven wel degelijk betrokken bij wat hun overkomt:
die ziekte [wat die dan ook moge zijn?] gaat niet buiten hen om!
In allerlei hieraan voorafgaande mydiverhaaltjes hebben we eerder en vaker ook al beweerd
dat al deze besefscontexten ons menselijke [homomuchomachobibonobo]
gehechtheidsgedrag activeren, dus ook vooral nabijheid~zoekend
gedrag oproepen!

Onze
daaropvolgende verklaringen
voor ouderfixatie bij jeugdige mydiertjes
en dus ook bij 'demente[erende]' mensen
sluit hierop dan ook weer naadloos
& haarfijn
aan?

Als
het daaruit
voortvloeiende zoeken naar
[de veiligheid van] gehechtheidsfiguren geen resultaat heeft,
dan kunnen kleine kinderen, puberende horden, adolescente 'vermenselijkenden'
en dus ook 'demente[rende] mensen' [terug]grijpen naar de figuren die een rol speelden
in hun allereerste gehechtheids~
ervaringen
...

In de regel
zijn die figuren hun ouders
[of diverse anderen die daarvoor 'door kunnen gaan']!
Dat zoeken leidt echter nooit tot een blijvend resultaat
als er geen afdrukken meer worden gemaakt
van indrukken?

Als
een dementerende
mens bijvoorbeeld zegt
wat elke andere 'lost soul' ook zou kunnen zeggen in hun zoektocht naar houvast,
plaatsbepaling, positiebevestiging en orientatiezoektocht
naar de 'zin van leven':
vader en moeder
[broertjes & zusjes] leven nog,
we leven nog [wel]
samen thuis?

Vader
gaat elke
dag naar z'n
werk, wie kent hem niet?
Hij moet nu al zo en zo oud zijn
net als moeder [broers & zussen]!
Als hij of zij altijd al heeft laten weten en merken
dat hij/zij wel weet hoe oud men is, kun je ook zoiets vragen
als hoe oud men zelf denkt dat men is [wat nogal eens uiteen kan lopen
na 'n lichamelijke of geestelijke/sociale aandoening, zwerftocht door oerwoud of woestijn, honger/dorst/ziekte, gevangenschap, coma
of wat dan ook]?

Als het antwoord 'realistisch' is,
dan kun je beamen dat dit inderdaad 'zo is',
maar dat va, moe, zus of broer dan zeker wel 'ongeveer'
[zus &] zoveel jaar ouder [of jonger]
moet[en] zijn!

Met grote stelligheid
kan dan 't antwoord soms volgen
dat va/moe natuurlijk wel/niet
ZO
oud zou[den] kunnen zijn,
en misschien ook nooit zo oud geworden is/zijn,
maar dat zij 'nog
wel leven'?

En broer & zus zeker,
voegt men er dan stellig aan toe ...
Je valt stil bij zoveel [on]gecoordineerde chaos,
wanorde en de meestal vaak ook nog eens ongebroken wil
om toch maar 'met alle geweld' iets te blijven hopen, verwachten en wat te hebben
om je aan vast te kunnen klampen, hoe fantastisch, onmogelijk
en 'uit de duim gezogen'
dan ook?!

Vlak daarna
schuif ik de tafel die tussen ons instaat
weg en trek mijn stoel naast de zijne en kijk hem in de ogen,
neem zijn handen in de mijnen en zeg de indruk te hebben
dat hij wel eens verdriet heeft.
Hij beaamt dat.
"Ja",
zegt hij,
"ik zit vol met verdriet!"

Ik vraag hem
wat hij precies voelt als hij verdriet heeft.
Onmiddellijk begint hij te huilen en zegt:
"Dat va/moe er niet meer is, en
ik mis hen zo!"

DAT
is de
onderliggende werkelijkheid achter
al die overeenkomsten & verschillen.
Datgene [diegenen] uit wie [wat?] wij zijn voortgekomen
'is niet meer' op een bepaald moment
en we zijn alleen 'achtergebleven'
zonder die warmte, koestering,
aandacht, liefde,
geborgenheid en troost
die ooit de basis van ons bestaan uitmaakten
en die we voor eeuwig aanwezig en volkomen 'vaststaand'
& zeker dachten te kunnen aanvaarden
zonder er verder nog maar een ogenblik bij stil te blijven staan
dat ook daar een einde aan
zou moeten komen
[of eigenlijk al gekomen
was?]!

We 'groeien op'
tot wat we zijn geworden onder die bepaalde omstandigheden
en vanuit die genetische 'beginstanden'.

Het lot sleurt ons mee in de 'vaart der volkeren'
[of iets dergelijks] en we kunnen dan ook werkelijk overal belanden en terechtkomen
van het 'huis hiernaast' tot en met de 'uiteinden der aarde'.

En alle mydibijbelverhaaltjes
gaan in feite over die verwijdering van onze oorsprong in
"EENHEID":
Adam & Chawah worden 'bewust' van
wat er met hen 'aan het gebeuren' is,
Kajien & Chevel 'vechten om aandacht' en duizenden bladzijden verder
komen we via ontelbare andere menselijke{r} voorbeelden van gedrag & wangedrag
bij priesters en profeten, allemaal 'doodgewone' [huistuin&keuken] mensen
helderzienden en waarzeggers, gezalfden
en leerlingen, discipelen,
apostelen &
'onszelf'
...

"Wie
zeggen 'de
mydimensen' dat ik
ben?"

Wie
denk ik
'zelf' dat ik wel
[of niet] ben en
wat doe ik
ermee?

Het
blijft dus
al met al
een hoogst merkwaardige en
boeiende zaak: waarom we hier zijn,
wat we ermee doen en wie we [al] missen,
waar we nu nog naar verlangen
of wat we {indien
iets} eigenlijk
verwachten
...