't Mooist aan myDi is 't tijdreisgevoel: virtueel

cyberspeciaal vertoeven waar je maar wilt tussen 'n vermoedelijk 'begin' & 'n verwacht 'eind' ~ tussen 't stardust op zoek naar 'meaning'!

In de filosofische boekrecensie v/d trouwe verdieping door Sebastien Valkenberg vandaag Jean-Jacques Rousseau door Leo Damrosch: Een rusteloos genie. Zo leer je nog 's wat op je oude dag, ook al is & blijft 't hapsnap & 'vrijzinnig protestants': reageren op tijdgeest?

Rousseau poetste zijn eigen openhartigheid op! Aldus de schrijver: Leo Damrosch is een typisch Amerikaans academicus; behalve over 'n grote eruditie beschikt hij over 'n vlotte pen. Hij is hoogleraar in de letterkunde aan Harvard en heeft veel gepubliceerd over de romantiek, 't tijdvak van Jean-Jacques. Met z'n vakkennis zit 't dus wel goed? De meest in het oog lopende kwaliteit van z'n biografie is echter de schrijfstijl! Elke biograaf moet ervoor waken dat hij de lezer (niet) overdondert met 'n tsunamistortvloed aan jaartallen & aller-hande weetjes over zijn hoofdpersoon. Natuurlijk ontkomt ook LD niet aan de historische feiten. Maar hij is erin geslaagd om deze zó te rangschikken dat 't levensverhaal van JJR léést als 'n roman. Geen wonder dat z'n biografie bijna de National Book Award had gewonnen, 'n prestigieuze prijs die goed schrijverschap wil bevorderen. Zijn ambitie: Wat ànders dan 't leven van één v/d meest invloedrijke fi-losofen beschrijven? Dàt is tenslotte wat biografieën beogen!

Eenvóudig is dit echter niet.

Sommige biografen moeten hun hoofdpersonen tot leven wekken aan de hand van 'n paar nagelaten snippers. Damrosch heeft met 't omgekeerde probleem te kampen. Híj moet zich nu rekenschap geven van méérdere autobiografische teksten van Rousseau, waarvan 'Les Confessions' (1782) de bekendste is. Hoewel deze Franse denker zègt dat hij absolute openhartigheid nastreeft, doet hij de geschiedenis nogal eens geweld aan. Autobiografie & biografie leveren twee behoorlijk uiteenlopende teksten op, zo laat 'n kritische LD ons zien. Z'n opvallendste stelling: 'Hume sprak Frans, maar kende de taal van kussen & tranen niet!' Terwijl juist deze taal nodig was om Rousseau te vriend te houden. Vanwege de enorme verschillen móest 't misschien wel mìslopen tussen de rationele levensgenieter David Hume & de sentimentele natuurverheerlijker Jean- Jacques Rousseau. Want sentimentéél wàs hij, vooral in z'n brieven: de ene gevoelsuitbarsting volgt alras na de andere. 'n Fraai Alpen-tafereel verandert bij hem in 'n dramatisch landschap met duizelingwekkende afgronden, wilde wateren & krijsende vogels. Toen de para-noïde JJR z'n vriend Hume er óók nog van betichtte dat die 'n samenzwering tegen hem beraamde, was de maat vòl! Nu eerst medicijn.

Have a nice day & tell us all about it if you really want to do so? Misschien tot straks (of later)!