sweet love & tenderness: who am I to disagree ...?




Rituele woorden
vullen een leegte
die zich met ideeen niet laat vullen.

De dood is en blijft een verbijsterend
raadsel waarmee maar weinigen van ons helemaal
in het reine komen. Op dat ogenblik volstaan verklaringen, leerstellingen &
wetenschappelijke inzichten niet meer. Dan heeft het gemoed iets krachtigers nodig dat het wegstoot
uit de verbijstering, de twijfel of zelfs de wanhoop. Dan komt het lichaam eraan te pas en moet er iets gebeuren
dat zich niet om bespiegeling bekommert. Daarvoor is 't op dat moment te laat, maar gesproken moet er toch.

De leegte van de dood moet bezworen, opdat ze niet iedereen meetrekt in haar duisternis.
Het woord moet verlichting brengen, maar kan dat alleen als gebaar.

Het verklaart niet langer, het spreekt misschien niet eens meer:
het doet alleen nog maar alsof
het spreekt en door-
breekt daarmee
de stilte.

Zo
wordt de verbijstering
waarin iedereen gevangen is doorbroken en draaglijk[er].

We weren de bedreiging af door bezwerende handelingen die geen ander doel hebben
dan de ontzetting die vrij spel dreigt te krijgen, te ontbinden. Iets wordt gezegd of gezongen en alles komt weer
in beweging. 't Ritueel is 'n nood-gebaar, waarbij we het desnoods moeten doen met woorden waaraan ons hoofd
geen enkele betekenis kan geven, maar waarmee we het niettemin [voorlopig] redden.

Als dat de kracht v/h ritueel is, dan ligt die dus niet i/d geloofsovertuiging
of 't wereldbeeld waaruit dat ritueel voortgekomen zou zijn.

't Ligt allereerst i/h feit dat 't woorden voor ons
in petto heeft op 'n moment waarop
al onze eigen woorden stokken.

Er is iets beschikbaar dat uit-
gesproken kan worden
wanneer niemand
meer iets te
zeggen
heeft
...

engel
04 apr 2011 - bewerkt op 04 apr 2011 - meld ongepast verhaal
Weet je zeker dat je dit verhaal wilt rapporteren? Ja | Nee
Profielfoto van Asih
Asih, man, 80 jaar
   
Log in om een reactie te plaatsen.   vorige volgende