Starter

Het is heel lastig om een baan te zoeken als je moeite hebt met zelfvertrouwen. Ik wil niet zeggen dat ik erg laag zelfvertrouwen heb op dit moment, maar ik denk dat we op niveautje medium zitten. En zodra er dan tegenslagen of afwijzingen komen, kom ik tijdelijk onder medium terecht.

Het ding is dat het niet per se aan mij als persoon ligt. Denk ik? Daar zit het me dus wrang.
Ik heb het gevoel dat de arbeidsmarkt voor starters ronduit kut is op dit moment. Ik bedoel, "lastig om binnen te komen". Daarnaast weet ik ook niet wat een starter precies is. Ik ben alweer vier jaar geleden afgestudeerd, heb zo'n twee jaar in het onderzoek gewerkt en zo'n twee jaar in retail en logistiek. Dat zijn ervaringen waar je vrij weinig aan hebt.

Ik was naar een uitzendbureau gegaan en daar zeiden ze dat ik wel een lastig geval was en ik heb daar dus de halve afspraak zitten huilen, want ik ben 28 en afgestudeerd met een masteropleiding en vraag naar werk onder mijn opleidingsniveau en what the fuck.
Iets met AI en dat doorgroeien bij een functie geen optie meer is. Oh, oké. En nu?
Heb je gedacht aan iets voor jezelf beginnen? Nee, wat zou ik dan moeten doen? Huh?
Nou ze gaan hun best doen, maar het kan even duren...

Nu ben ik 28 en vraag ik me af of ik moet omscholen.
Ik zit te denken aan bewindvoering of schuldhulpverlening. Ik weet alleen niet of het nut heeft om zo'n volwassenenopleiding daarvoor te volgen. Schuldhulpverlening volgens mij wel, maar voor assistent bewindvoerder is de enige eis minstens een mbo niveau 4 diploma en ja, die heb ik wel.
Ik stelde de vraag aan UWV, of zo'n volwassenenopleiding iets toevoegt, en die vroegen toen of ik het aan een werkgever had gevraagd en toen dacht ik eerlijk gezegd: krijg de tering, waarom denk je dat ik het aan jullie vraag?
Maar ik moet dus een keer een bewindvoerder of schuldhulpverlener mailen van: yo, heeft het nut als ik deze opleiding volg, xoxo, kan je me trouwens ook een baan aanbieden? Zou leuk zijn, groetjes!
Als ik iets naar vind, is dat het wel. Ik wacht nog even twee sollicitaties af en dan stuur ik als reactie op mijn afwijzing wel een mailtje, misschien met het aanbod om als vrijwilliger te werken. Maar eigenlijk heb ik wel geld nodig. Maar ik ben een lastig geval, schijnt.

Ik had gereageerd op een vacature voor vrijwillige budgetcoach, want dat klonk goed, ik heb ervaring nodig. Ze belden me terug, dat het waarschijnlijk een halfjaar duurt voordat de volgende trainingen zijn. En na die trainingen kan je pas aan de slag als vrijwilliger.
Hoeveel scheldwoorden heb ik al gebruikt in dit stuk? Genoeg. Maar weet je wat ik dacht: fuck.

Verwachtingsmanagement is het thema van vandaag.
Een paar maanden geleden waren we van plan een huis te kopen. We waren goed aan het sparen en hadden met een financieel adviseur en aankoopmakelaar gesproken. Mijn werk zei: je kan prima een intentieverklaring van ons krijgen, hoor. Maak je geen zorgen.
Ik had me dus wel zorgen moeten maken, want mijn contract werd niet verlengd.
En nu hebben we dus zoveel spaargeld dat ik niet in de bijstand zou kunnen gaan en moet ik over een maand weer gaan werken (als ik financieel verstandig wil zijn) en ik had eigenlijk gehoopt een baan met doorgroeimogelijkheden te scoren in de tussentijd, maar ik heb alleen maar afwijzingen gekregen.
Ik ben de tel kwijt, maar ik denk zo'n 30 afwijzingen. En soms krijg je gewoon helemaal geen reactie.
En dan zeg ik heel leuk: mijn zelfvertrouwen is medium, maar dat begint langzaam niet meer te kloppen.

Maar ik ben heel slim en ook wel sociaal en inlevend en precies en werk nauwkeurig en
helaas heb ik geen passende ervaring.

Weet je wat het is? Ik mag blij zijn met mijn lieve vriend die zegt dat ik ook best parttime kan gaan werken, want hij verdient genoeg. En mijn ouders willen een cursus o.i.d betalen (tot op zekere hoogte) als het me echt gaat helpen. En we kunnen ons huurhuis zonder moeite betalen en zoals ik zei had ik best wel goed gespaard en daar kan ik ook nog het een en ander mee opvangen.
Dus eigenlijk heb ik niet zoveel te zeuren. Het gaat alleen tegen mijn verwachtingen in.
Ik vind het bijvoorbeeld zonde dat ik zolang heb gestudeerd en het nu vrijwel niks meer waard is. Sociale psychologie is niet zo'n gekke diploma! Het is geen (kunst)geschiedenis of antropologie (ik pest hiermee mijn nabije omgeving die ook is omgeschoold)! Dacht ik.

Ik zit nu in een soort van werkloosheidsbubbel dat Reddit me ook een paar keer per week een bericht laat zien van iemand anders die een baan zoekt.
Ik ben anderhalf jaar geleden afgestudeerd en kan maar geen passende baan vinden!
Ik heb 15 jaar ervaring in ICT, maar niemand neemt mij aan!
Enz.
En dan weet ik dus niet of het een maatschappelijk probleem is, of dat het algoritme het zo doet lijken.


Op dit moment ga ik maar veel wandelen en sporten. En gamen. En ik heb een helixpiercing laten piercen en nu voel ik me stoer maar het valt eigenlijk niemand op. Dat soort dingen.