spirituele bejaarde gekke ouwe hippies of yuppies?

Rare
droom: grote
stad die fungeerde
als een soort van
multikopieermachine voor mensen. 'n 'Valsemunterij'
met chips & vips, legitimatie/identificatie~apparaten, roltrappen
& bewegende trottoirs, met overal camera's
en van die electronische poortjes
zodat iedereen waar dan
ook kon worden nagegaan
of gevolgd &
gerelokeerd {?}!

Alles
leek totaal
anders dan in
alle voorgaande tijden & plaatsen:
niets was nu nog natuurlijk, aboriginal,
evolutionair, cultureel oorspronkelijk met eigen taal
& teken, mimiek & gebaar, maar alles leek gemaakt, vervormd,
kunstmatig/gekunsteld met uniforme
afwisseling van
standaardzin?

Toch
was deze
aanwezigheid van 't voorgaande
die ik zo scherp voelde paradoxaal genoeg 'n aanwezigheid in m'n bestaan.
En ook daar ging de droom, zoals gewoonlijk, weer bijna naadloos over van hallucinaties
naar de concrete echtheid & hardheid van 't
doodgewone dagelijkse mydileven.

Dit
mocht dan
wel weer 'n
onderdeel zijn van 't
gebruikelijke tijd- & ruimtereizen,
maar de overdonderende 'echtheid' leek er
daarom nu nog niet minder om! Het is haast onmogelijk
om de droom & de realiteit van elkaar te onderscheiden als ik me er middenin aanwezig waan:
zowel 't visioen van de slaap als van 't waken heeft zoveel overtuiging in zich dat ze soms
allebei even tastbaar & allesbepalend schijnen voor de hersencellen
waaruit die beiden uit voortkomen samen met hun daarvan
afgeleide deelwerkelijkheden van lichaam,
geest & 'stads~
omgeving'.

Mensen
die je heel erg mist,
zijn dan ook in zekere zin voortdurend bij je?
Vaak zijn je hoofd & hart meer met hen bezig dan wanneer ze fysiek bij je in de buurt zouden zijn.
Dit is ook 't soort van tegenstelling zo dol vereerd bij de Grieks~Orthodoxe kerkvaders naar 't schijnt, maar ook al de Oude Grieken waren er al erg mee vetrouwd!
De gemaskerder G d Dionysus is zowel overal als nergens:
hij is altijd ergens
anders?!

Toch
manifesteert hij zich op aarde
tegelijkertijd als 'n stier, 'n leeuw of 'n slang: hij onthult zichzelf terwijl hij zich tegelijkertijd verstopt
met & achter z'n masker, zijn eigen symbool ~ met de grote starende ogen van 't masker
hebben we 'n fascinerende aantrekkingskracht gevonden,
maar 't masker is in werkelijkheid natuurlijk altijd helemaal leeg
& verbergt alleen maar datgene wat we zelf produceren
via onze 'eigen' hersen~
spinsels.

Op
't moment
waar 't om draait
in Euripides's De Bacchanten
is de ultieme epifanie van Dionysus dan dus ook
geen verschijning maar 'n plotsklapse verdwijning.
De g d is van 't ene op 't andere moment weg ~
maar er daalt 'n geweldige stilte op aarde neer
waarin z'n aanwezigheid nu sterker voelbaar is dan ooit te voren:
als we ons proberen vast te klampen aan de beperkte glimpjes
die we van 't goddelijke kunnen opvangen, dan brengen we ze
terug tot ons eigen formaat & sluiten we nu onze eigen geest
meestal dan ook er
verder helemaal
van af.

En of we 't
nu prettig vinden of niet,
onze menselijke ervaring van iemand of van iets is altijd & immer weer onvolledig:
altijd is er iets dat ons ontgaat, 'n deel van 'n ervaring die er voor ons ongrijpbaar is & blijft.
We hebben aangenomen dat de natuurwetenschap ons het ware antwoord zou kunnen brengen
op al onze eeuwenoude vragen & alle ondoorgrondelijke mysteries voor ons nu eens eindelijk
zou gaan oplossen, maar hoe meer we leren & ontdekken,
des te raadselachtiger onze wereld
is geworden.

Kun
je nagaan
wat je allemaal
al niet kunt tegenkomen onderweg
van geboorte- naar stervens-uur:
vanuit datgene wat je hebt meegekregen
van voor je ontstaan af aan samen met de invloeden in de baarmoedelijke binnenoceaan
& al die muchomachobonobonale homobineigingen van hormonenbaden
& de voort- & verdergaande invloeden
die je daarna allemaal moet ondergaan in sociale 'wanverhoudingen' & hersenspoelingen, brainwashpogingen van binnenuit & buitenaf,
aanpassingen & 'normalisatie~
pogingen'.

In feite
doen we niet
echt zo bar veel anders
dan van al deze processen verslag uitbrengen op onze eigen mydimanier:
vanuit de eigenheid [of 't gebrek daaraan] leggen we min of meer vast wat we ontmoeten
en allemaal tegenkomen onderweg van 'nog niet-zijn' naar 'niet meer zijn':
alle levende wezens zijn nu dan dus ook deel geworden van dit oerproces
vanaf 'den beginne'?

We vertoonden al heel vroeg
die mimiek en gebaren, spraken & schreven er 'n flink eind op los via 't bekrassen van rotsen
of wat voor oppervlak dan ook, tatoueren van lichaamsdelen, snijden & prikken, uithongeren & overeten, onzichtbaar worden en dik doen of wat voor mogelijke
of onmogelijke manieren
dan ook?

En
sommigen onder
ons claimden zelfs
dat juist hun 'eigen'
visie de enige echte 'juiste'
was ten koste van alle andere
overtuigingen & [on]mogelijke variaties
tot op de
mydidag van
vandaag.

Genoeg
voor nu:
als dit alles
veel te dicht op elkaar staat,
dan kan een ieder zelf
op 't vergrotings "A'tje"
drukken boven dit
mydiverhaaltje.

En dat
gaat natuurlijk ook op
voor al die voor{t}gaande pogingen
tot destructie & reconstructie, die talloos vele vage
vermoedens & 'vaststaande' feiten in al die afgelopen
jaren van myditijdreisjes door de eeuwigheid van
tijd/ruimte & diverse locaties op onze
aardkloot her & der tussen
de Lage Landjes a/d
Noordzee & 'de
rest v/d
wereld'.

Ik
blijf me
met veel plezier
verbazen & verwonderen over
alles wat ik zo
nu & dan
weer tegenkom
onderweg.

Droom
& werkelijkheid
blijven allebei onmisbaar
als binnen~ & buitenkant
van eenzelfde 'aanwezig' zijn &
'wordingsproces': 't boeit bij 't
leven & verdwijnt {waarschijnlijk}
als we ophouden te bestaan.
Tijd nu voor 't
zelfde maar dan
'iets anders'
...
03 nov 2007 - bewerkt op 20 sep 2008 - meld ongepast verhaal
Weet je zeker dat je dit verhaal wilt rapporteren? Ja | Nee
Profielfoto van Asih
Asih, man, 81 jaar
   
Log in om een reactie te plaatsen.   vorige volgende