schrijfwedstrijd over herinneringen/vergeten e.d.

Marten Toonder bereikte de leeftijd der zeer sterken en bleef tot het laatste toe helder van geest. Maar het eerste had van hem niet gehoeven en het laatste was bepaald geen onverdeeld genoegen. Na een huwelijk van ruim vijftig jaar was zijn vrouw Phiny Dick overleden. Hij had al drie van z'n kinderen overleefd. Zijn generatiegenoten waren de ene na de andere weggevallen. Hij woonde sinds 1996 in het Rosa Spier Huis @ Laren, vereenzaamd en somber. Meer nog dan de aftakeling van het lichaam leek hij te worden gepijnigd door zijn geheugen. Herinneringen waren voor Toonder meer dan een persoonlijk, innerlijk bezit. Hij kon van mooie ervaringen alleen genieten als hij ze kon delen met zijn geliefden; wat hij alleen meemaakate liet hem onberoerd en verdween weer gemakkelijk uit zijn geheugen. Veel van zijn mooiste herinneringen schreef hij in 'n bij-drage aan 'Het boek van de schoonheid en de troost' van Wim Kayzer: die hadden hun betekenis pas gekregen door Phiny. Hij herinnerde zich 'n middag aan een Ierse baai: "Het was vloed en het inkomende water maakte kabbelende geluidjes langs de oever, terwijl de zon het be-strooide met fonkelende lichtpuntjes. 'Diamantjes', zei ze, en daarmee is dat beeld diep in mijn geheugen gezonken. Zonder herinneringen is er geen schoonheid; want als ik iets prachtigs heb gezien, dan heb ik iemand nodig om mij te vertellen hoe mooi het eigenlijk is. En wanneer ik de woorden kan vinden, dan wil ikndie tegen een ander kunnen uiten. Door het geluksgevoel dat die gedeelde emotie geeft, ontstaat de herinnering.
Maar als die ander er niet meer is, dan ontbreekt de emotie - en dat geeft een treurig gevoel, want daardoor is de toegang tot het schone ver-grendeld!" als hij in zijn autobiografie terugblikt op de donkerste periode in zijn leven, de eerste tijd na het overlijden van Phiny, dan komt hem een zin in herinnering uit ee condoleancebrief van een goede vriendin: "Jullie hebben samen zo'n lang en rijk leven gehad. Tel de gouden kralen in het halssnoer van je herinneringen, dan ben je nooit alleen." Het is een zin zoals die in vele condoleancebrieven is te vinden. Maar Toonder voelde zich door mooie herinneringen des te eenzamer. Alleen komen tevstaan met je gedeelde herinneringen voert naar de paradox datver momenten zijn waarop je juist je mooiste herinneringen in en vergeetboek (zoals ook myDi voor sommigen van ons kan zijn) zou willen schrijven?! SCHRIJFWEDSTRIJD 'Wat ik het liefste zou vergeten' Douwe Draaisma stelt lastige vragen over de werking van 't geheugen, maar welke rol spelen herinneringen en vergeten voor onszelf? Om 't antwoord te vinden, organiseren Trouw.nl & de Historische Uitgeverij een schrijfwedstrijd. Jouw bijdrage van maximaal 700 woorden mag poëtisch, wijsgerig, persoonlijk, melanncholisch en/of analytisch zijn, als ze maar als ondertitel heeft: 'Wat ik het liefste zou vergeten'. Inzenden kan tot 25 oktober aanstaande, naar het mailadres internet@trouw.nl of naar POB
859, 1000AW Amsterdam. Vermeld het thema: 'vergeten'. De bijdragen verschijnen op www.trouw.nl/vergeten. De jury, voorgezeten door Doiwe Draaisma, selecteert de beste inzendingen; de twee prijswinnaars krijgen een publicatie in Trouw en ontvangen een door Draaisma gesigneerd
'Vergeetboek'. DD is hoogleraar geschiedenis v/d psychologie & kenner v/h geheugen. Zijn 'Vergeetboek' komt uit op Allerzielen (2/11).
Tot die tijd verschijnt er wekelijks een korte film met een nieuw interview over lastige geheugenvragen op vergeetboek.nl.
Zie ook trouw.nl/vergeten ...