sam & moos

*

'Bidden
tot een "Groot Geheim"
is altijd een [vrijblijvende]
monoloog?'

Bidden
[smeken, praten, schrijven,
'dagboekanieren']
heeft te meken met een 'tegenover'?
Iemand hoort mij,
kent mij?

Je
'gekend' weten
is geen filosofische
kwestie:
'het' raakt het hart van
het 'christen zijn'?

De 'mydimens'
die zich niet 'gekend weet'
door de Ander, blijft [zoals Luther zei]:
incurvatus in se, opgesloten in zichzelf,
eenzaam bij zichzelf?

En wie bidt
tot een 'persoonlijke G D' kan
uit zichzelf 'opstijgen'?

Of
liever:
ik ervaar dat ik bij 'deze G D'
mizelf mag zijn en 'worden mag'
zoals ik 'bedoeld
ben'?

G D
'draagt' mij,
spreekt mij aan,
troost mij en
beoordeelt
mij?

In de
'relatie'
tot 'deze G D'
kan ik 'mens
worden'?

En wat
'gebeurt er'
als mensen tot "IETS"
gaan bidden?

Heb
ik daar
ervaring
mee?

Ben ik
van een 'ander
geloof'?

Waarschijnlijk
moet je je dan 'een vlot liegen'
en hopen 'dat je nog
blijft drijven ook'?

DAT
klinkt weinig
aanmoedigend?

Bij
"ZO'N" idee
denk je:
probeer 'het' eerst eens
op zee uit!

En
als 'het'
je DAAR lukt,
als je daar blijft drijven,
pas deze theorie DAN toe
in de theologie:
jezelf 'bedriegen' en 'geloven dat je
je niet bedriegt', lijkt me knap
ingewikkeld ...

Wie zou DAT kunnen?

DAN
geeft 'men'
liever de voorkeur aan de 'coming out'
van de atheist, die zegt: ik kan 'het'
niet meer geloven?

ALS je
niet meer gelooft
dat "G D" een 'handelende persoon' is,
maar uitsluitend een ander woord
voor 'zingeving' of 'mysterie',
gebruik DAN "G D"
ook niet meer
als een
'label'?

Want
anders
roep je de suggestie op
dat je 'inderdaad' nog bedoelt
wat je grootouders
bedoelden?

~*~

Bij
rouw
biedt "IETS" net zoveel troost
als "NIETS"?

Het is
[vooral in myDi!]
bekend dat kinderen in rouwsituaties
veel steun schijnen te hebben
aan 'knuffels'?

Misschien
hebben sommige 'volwassenen'
net zoveel steun aan "IETS"
als kinderen aan
een knuffel?

Is
DAT niet
'infantiel'?

Bij
troost
gaat 'het' om intieme
en gevoelige momenten,
ik waag me daarom niet aan een 'waardeoordeel'!
In het spoor van Israel weten christenen wel
dat G D MEER is dan een 'troostende knuffel'
of een troostend
"IETS"?

DE
troost
die ons ten diepste raakt:
is persoonlijk
van aard!

ZO
ervaren we
dat toch ook tussen
mensen?

In
de troost
weet je je gekend:
in troost zit solidariteit ~
troost houdt een belofte in,
houdt in dat je NIET alleen
wordt gelaten?

DAT
ALLES
is totaal 'anders' dan
wanneer je 'het' van "IETS"
moet hebben?

Omdat
dat "IETS"
niet solidair kan
zijn?

Nee!
Aan "IETS" kan ik mijn eigen,
reeds bestaande gevoelens ophangen
en ze ermee verbinden:
dus dit 'iets' werpt mij altijd weer
op mijzelf
terug?

DAAROM
is 'iets' ook
te weinig voor
mij?

"G D"
kan WEL
troosten?

Ja!
DAT is de ervaring
van de psalmen en van die prachtige 'mydi'tekst uit Yesjayahoe {66}:
"Zoals iemands moeder troost, ZO zal "IK" jou troosten ..."
"G D" die troost als een vader, als een moeder ...
DAT is "HET"?!?


'met dank aan Sam & Moos'